Tempora erant optima, tempora erant pessima; aetas sapientiae, aetas stultitiae; aetas fidei, aetas incredulitatis; tempus Lucis, tempus Tenebrarum; ver spei, hiems desperationis. Omnia ante nos posita erant, nihil ante nos; omnes recta ad Caelum ibamus, omnes recta in contrariam partem. Denique aetas illa adeo similis erat huic nostrae, ut quidam ex iis qui tum maxima voce de rebus iudicabant contenderent eam, sive ad bonum sive ad malum, non nisi gradu, quem grammatici superlativum vocant, aestimari debere.
In Anglia rex erat maxilla grandi et regina vultu parum venusto; in Gallia rex item maxilla grandi et regina facie formosa. In utroque regno iis qui rei publicae panes piscesque velut suum patrimonium administrabant crystallo clarius videbatur summam rerum in perpetuum constitutam esse.
Annus erat Domini millesimus septingentesimus septuagesimus quintus. Neque deerant tum Angliae, ut ne nunc quidem desunt, divinae quaedam revelationes, quibus illa tam felix aetas ornata dicebatur. Domina Southcott nuper beatum vicesimum quintum natalem celebraverat; cuius sublimem apparitionem miles quidam ex Custodibus Regiis, prophetiae dono insignis, iam ante praenuntiaverat, cum declarasset consilia inita esse quibus Londinium et Vestmonasterium una voragine absorberentur.
Ne spectrum quidem vici Cock-lane nisi duodecim fere annis ante tandem compescitum erat, postquam pulsibus suis responsa ediderat, non secus ac spiritus ipsius anni proxime praeteriti, supernaturali quadam inopia novitatis laborantes, pulsibus suis responsa ediderant.
Interea alia quoque nuntia, sed humani generis ac plane terrestria, nuper ad Coronam Populumque Britannicum ex conventu subditorum Britannicorum in America perlata erant; quae, mirum dictu, maius postea momentum ad totum genus humanum habitura erant quam quidquid umquam per ullam avem ex tota illa pullorum Cock-lane familia transmissum erat.
Gallia autem, rebus spiritualibus aliquanto minus quam soror illa scuto tridentique insignis fortunata, lenissimo cursu in praeceps ferebatur, nummos chartaceos conficiens atque profundens.
Eadem, christianorum pastorum ductu, humanissimis etiam eiusmodi facinoribus se oblectabat, ut adolescentem damnaret cui manus amputarentur, lingua forcipe evelleretur, corpus vivum igni traderetur, quod in imbri genua non flexisset ad honorem sordidae monachorum pompae, quae quinquaginta aut sexaginta virgarum Anglicarum intervallo ante eius oculos transierat.
Facile credideris eo ipso tempore quo ille miser supplicium dabat, in silvis Galliae atque Norvegiae arbores iam crescere, quas Fatum, Lignator ille, iam tum nota sua signaverat, ut caederentur, in tabulas secarentur atque ex iis machina quaedam mobilis, sacco cultroque instructa, fabricaretur, cuius memoriam posteritas cum horrore esset habitura.
Facile etiam credideris eodem illo die in rudibus tuguriis agricolarum, qui pingues circa Parisios agros exercebant, plaustra quaedam agrestia, caeno respersa, porcorum rostris passim explorata, a gallinis pro cubilibus adhibita, sub tecto a tempestate tutata fuisse, quae Mors, Agricola ille, iam tum sibi seposuerat, ut per rerum novarum tempestatem damnatos ad supplicium veherent.
Sed ille Lignator et ille Agricola, quamquam numquam cessabant operari, taciti operabantur; nemo eorum pedum sonitum, quasi pannis obvolutorum, audiebat. Quin immo vel suspicari eos vigilare impium et proditorium habebatur.
In Anglia tam exigua erat ordinis publici securitatisque copia, ut vix esset unde gens magnopere gloriaretur.
Audacissimae domorum direptiones ab armatis hominibus atque latrocinia viaria in ipsa urbe singulis noctibus fiebant. Familiae palam monebantur ne rus proficiscerentur nisi supellectilem prius in supellectilis venditorum horrea tuto reponendam tradidissent. Qui nocte viatoribus insidiabatur, idem luce mercator Londiniensis erat; qui, cum a collega mercatore, quem noctu sub «Capitanei» persona in via compilarat, agnitus atque inclamatus esset, illum audacter glande per caput traiecit atque equo aufugit. Vehiculum tabellarium a septem latronibus obsessum est; custos tres eorum confecit, deinde ipse a quattuor reliquis occisus est, «quod tela defecissent»; quo facto tabellarii sarcinae placidissime direptae sunt. Magnificus ille potentatus, Londinii Praetor Urbanus, in Turnham Green ab uno latrone stare et pecuniam tradere coactus est, qui tam illustrem hominem coram toto comitatu spoliavit. Captivi in carceribus Londiniensibus cum custodibus suis proelia committebant, legum autem maiestas sclopetis ore lato globulos plumbeos et maiores glandes in eos coniciebat. Fures in ipsis regiis conventibus cruces adamantibus distinctas e nobilium cervicibus forficulis resecarunt. Milites sclopetarii in vicum Sancti Aegidii ad merces vetitas investigandas ingressi sunt; turba in milites ignem dedit, milites in turbam; neque quisquam eiusmodi eventus valde praeter consuetudinem esse putabat.
Inter haec carnifex, semper occupatus, semper non modo inutilis sed etiam perniciosus, sine intermissione poscebatur: modo longos ordines hominum variis criminibus damnatorum suspendebat; modo sabbato hominem suspendebat qui feria tertia in furto domus deprehensus erat; modo apud Newgate duodenos simul ignito ferro in manu notabat, modo libellos ante ianuam Aulae Vestmonasteriensis comburebat; hodie nefarium homicidam necabat, cras miserum furem qui sex denarios Anglicos puero agricolae abstulerat.
Haec omnia et mille alia eiusdem generis anno illo veteri atque carissimo, millesimo septingentesimo septuagesimo quinto, et in ipso anno et circa eum acciderunt. Talibus rebus circumdati, dum Lignator ille atque Agricola neglecti operabantur, duo illi reges grandibus maxillis duaeque illae reginae, altera parum venusta, altera formosa, satis magno strepitu incedebant atque iura sua divinitus accepta elata manu exercebant.
Sic annus millesimus septingentesimus septuagesimus quintus illorum maiestates, cum innumerabilibus etiam homuncionibus — inter quos etiam huius historiae personae numerandae sunt — per vias quae ante eos patebant deducebat.