Erat tamen unus, ut facile credetis, qui Eppiam sub textoris tutela prospere crescentem maiore quam ceteri, sed occultiore studio observaret.
Non audebat quicquam facere quod maiorem erga puellam, quam pauper quidam filiae loco susceperat, curam proderet quam iuvenis domini Cass humanitati tribui posset, si forte seni simplici, quem ceteri quoque benigne habebant, obviam factus munusculo eum donaret. Spem tamen sibi faciebat fore tempus quo filiae suae commodis sine ullius suspicione aliquantum consulere posset.
Interea vero num graviter angebatur quod filiae iura natalibus debita reddere non posset? Non dixerim. Puella diligenter alebatur; verisimileque erat eam felicem futuram, ut saepe felices sunt humili loco nati, fortasse etiam feliciorem iis qui inter delicias educantur.
De illo annulo celebrato, qui gestantem, quotiens officium neglegeret cupiditatique obsequeretur, aculeo pungebat, quaerere velim utrum acrius pungeret tum cum ille venatum proficisceretur, an tum leviter tantum tangeret, neque nisi multo post, venatione iam pridem peracta, ad vivum usque transfigeret, cum spes, alis collectis, retro respiceret atque in paenitentiam verteretur.
Godfridi Cass genae oculique nunc magis quam umquam antea nitebant. Cuncta consilia ad unum finem sic referebat ut constantis animi vir videretur. Dunseius non redierat: vulgo persuasum erat eum aut militiae nomen dedisse aut «peregre abiisse»; neque quisquam rem honestam familiam attingentem curiosius perquirere volebat. Neque iam Dunseii umbra Godfrido in via obversabatur; iterque inde rectum patebat ad ea consequenda quae optima et diutissime exoptaverat.
Omnes dominum Godfridum ad meliorem vitae viam redisse dicebant; nec obscurum erat quo res evasura esset, cum perpauci per hebdomadam dies praeterirent quibus ille equo ad praedium Warrens non veheretur. Ipse autem, cum iocose rogaretur num nuptiarum dies iam constitutus esset, subridebat tacita illa amantis voluptate, qui sciret se, si vellet, «ita» respondere posse. Se iam mores emendasse atque ab illecebris liberatum esse sentiebat; futurae vitae imago velut terra promissa ante oculos ei versabatur, ad quam sine ullo certamine perventurus esse sibi videbatur.
Iam secum fingebat omnem suam felicitatem ad domesticum focum collectam: se cum liberis ludentem, Nanciam sibi arridentem.
Illius autem alterius puellae — quae ad illum focum non adesset — non erat obliturus; curaturus erat ne quid ei ad vitam necessarium deesset. Hoc nimirum patris erat officium.