COMMENTARII MINAE HARKER
KALENDIS NOVEMBRIBUS.—Totum diem iter fecimus, idque magno cursu. Equi, ut videtur, benignam curam intellegunt: quod enim itineris spatium singulis datur libenter et quam celerrime emetiuntur. Iam totiens eos commutavimus atque eandem ubique alacritatem experti sumus, ut speremus reliquum iter haud difficulter confectum iri. Doctor Van Helsing paucis verbis utitur: rusticis se Bistriciam festinare dicit, pecuniamque largiter dat, ut equos sine mora mutent. Interim aut iusculum calidum aut potio ex caffeo aut thea parata nobis praebetur; tum statim procedimus.
Regio amoenissima est, omnibus quas fingere possis pulchritudinis generibus abundans; incolae fortes, robusti, simplices atque egregiis animi dotibus praediti videntur. Sed mirum quam superstitionibus dediti sint! In prima domo apud quam substitimus, mulier quae nobis ministrabat, ubi cicatricem in fronte mea vidit, signo crucis se munivit, duosque digitos adversus me extendit, quasi ita oculi maligni vim depulsura esset. Credo etiam eos plus solito allii cibis nostris consulto admiscuisse; mihi vero nihil allio molestius est.
Ex illo tempore caveo ne pileum aut velum deponam; ita suspiciones eorum effugio. Tanta celeritate progredimur, neque quisquam auriga nobiscum est qui rumores disseminet, ut famam ipsam quae de nobis ferri possit antecedere videamur; metuo tamen ne metus oculi maligni per totum iter vestigia nostra subsequatur. Professor lassitudinis expers esse videtur. Toto die requiescere noluit, quamquam me per aliquot horas dormire coegit.
Sub solis occasum me sopore artificioso affecit; respondisse me dicit, ut soleo: “Tenebrae, aqua ad latera navis allabitur, ligna stridunt.” Itaque hostis noster adhuc flumine vehitur. De Ionatha cogitare vereor; nescio tamen quo pacto iam neque pro illo neque pro me ipsa timeo. Haec scribo dum in villa rustica exspectamus, donec equi parentur. Doctor Van Helsing dormit. O miserum carumque senem! Quam fessus, quam senex, quam canus apparet! Labra tamen adeo firme compressa sunt, ut victoris constantiam prae se ferant; etiam dormienti invicta animi constantia inest.
Simul atque iter rursus ingressi erimus, efficiam ut ipse quiescat, dum ego habenas teneo. Dicam iter complurium dierum nobis adhuc superesse, neque tunc viribus deficiendum esse, cum maxime illis opus futurum sit... Omnia parata sunt; iam paulo post proficiscemur.
ANTE DIEM IV NONAS NOVEMBRES, MANE.—Quod volui perfeci: vicibus alternis tota nocte currum egimus. Iam illuxit dies serenus, quamquam frigidus. Mira quaedam gravitas aeri incumbit—“gravitas” dico, quod verbum aptius non invenio; utrumque nostrum premit atque urget. Frigus est acerrimum; solae pelles calidae quibus involuti sumus nos a frigore defendunt. Sub lucem Van Helsing me sopore artificioso affecit. Ait me respondisse: “Tenebrae, stridor lignorum et fragor aquarum.” Apparet igitur aliam iam esse fluminis naturam, quo altius adverso amne ascendunt.
Utinam carissimus meus nulli periculo se committat, nisi quantum necesse est! Sed in Dei manibus sumus.
ANTE DIEM IV NONAS NOVEMBRES, NOCTE.—Per totum diem vecti sumus. Quo longius progredimur, eo asperior atque incultior fit regio; magna montium Carpaticorum iuga in longos quasi ramos porrecta, quae Veresti procul atque humilia in ultimo caeli ambitu apparebant, nunc undique circumfunduntur ac supra capita nostra attolluntur. Utrique animus satis firmus esse videtur; credo alterum alteri hilaritatem ostendere conari, ut eius animum confirmet, atque ita ipsi quoque animum recipimus. Doctor Van Helsing ait nos cras mane ad saltum Borgo perventuros.
Rarissimae iam sunt habitationes. Professor equos, quos postremo comparavimus, usque ad finem nobiscum ducendos esse dicit, quoniam fortasse alios in eorum locum invenire non poterimus. Duos enim equos praeter duos nuper commutatos adiunxit; itaque nunc quattuor equis rudi quodam apparatu iunctis curru vehimur. Boni illi equi patientes sunt atque faciles, nec ullam nobis molestiam faciunt. Cum viatores fere nullos offendamus, etiam ego currum regere possum. Ad saltum luce diei perveniemus; ante lucem pervenire nolumus. Itaque cursum aliquantum remittimus et uterque per vices diutius conquiescit.
O quid nobis dies crastinus afferet? Locum petimus ubi infelix carissimus meus tanta perpessus est. Deus det ut recta via ducamur, atque pro sua clementia maritum meum ceterosque nobis ambobus carissimos, tanto mortis periculo circumdatos, custodiat! Ego vero indignissima sum quae coram eo consistam. Heu, impura sum in conspectu eius, neque aliter ero donec ipse me inter eos qui iram eius non meruerunt rursus adstare patiatur.
MEMORANDUM ABRAHAMI VAN HELSING
PRIDIE NONAS NOVEMBRES.—Haec amico meo veteri et fideli, Ioanni Seward, medicinae doctori, apud Purfleet prope Londinium habitanti, relinquo, si mihi eum iterum videre non contigerit. Haec fortasse rem explicabunt. Mane est. Ad ignem scribo quem tota nocte, adiuvante domina Mina, alui. Frigus, frigus intolerabile! Caelum grave, cinereum, nivibus plenum est; quae ubi deciderint, toto hiemis tempore mansurae videntur, quoniam terra iam duratur, velut ad nives recipiendas parata. Hoc frigore domina Mina affecta videtur: toto die tanto capitis torpore laboravit ut sui dissimilis appareret.
Dormit, dormit, semper dormit! Quae alias tam vigilans et alacris est, per diem paene nihil omnino fecit; quin etiam edendi appetitum amisit. Ne in exiguis quidem commentariis suis quidquam consignavit, quae antea in quavis itineris mora tam diligenter scribere solebat. Occulta quaedam vox animum monet non omnia recte se habere. Hac tamen nocte vivacior est. Longus ille somnus diurnus vires ei reddidit: nunc tam suavis atque hilaris est quam umquam fuit.
Sub occasum solis eam sopire conatus sum, sed heu! frustra. Facultas illa in dies magis languebat; hac nocte prorsus me destituit. Fiat igitur Dei voluntas, quaecumque erit et quocumque nos ducet!
Nunc ad res gestas redeo. Quoniam domina Mina nihil iam celeribus notis suis conscribit, mihi, antiquo illo tardiorique scribendi more, omnia exponenda sunt, ne ullus dies noster sine testimonio praetereat.
Heri paulo post solis ortum ad saltum Borgo pervenimus. Ubi primum aurorae indicia conspexi, ad somnum illum inducendum me comparavi. Currum sistere iussi, descendimusque ambo, ne quis currus motus rem impediret. Ex pellibus cubile composui; in eo recumbens domina Mina sopori artificioso, sicut antea, se permisit, sed tardius multoque breviore tempore quam antea. Responsum idem fuit: “Tenebrae et aquae in gyros volutae.” Tum evigilavit, nitida atque laeta; nos iter ingressi mox ad saltum pervenimus.
Tum vero mirabili studio atque alacritate exarsit; novus quidam instinctus viam ei monstrare videbatur. In viam quandam digitum intendens dixit: “Hac eundum est.”
“Unde id scis?” interrogavi.
“Scio sane,” respondit; paulisper autem morata subiecit: “Nonne meus Ionathas hac ipsa via iter fecit, atque ipsum hoc iter in commentariis suis descripsit?”
Primum miratus sum; sed mox intellexi unam fere tantum eius generis viam transversam ibi patere. Raro frequentatur, longeque differt a via publica quae a Bucovina Bistriciam ducit, latiore firmioreque atque multo frequentatiore.
Hanc igitur viam ingressi sumus. Ubi aliae viae occurrebant—nec semper scire poteramus utrum verae viae an mera vestigia essent, adeo deserta erant loca et levi nive iam tecta—equis ipsis viam eligendam reliqui. Habenas remisi; illi patientissime processerunt. Paulatim omnia reperimus quae Ionathas in mirandis suis commentariis descripserat. Deinde per longissimas horas iter continuavimus. Primo dominam Mina dormire iussi; conata est atque obdormivit.
Diu dormivit; adeo ut tandem sollicitus factus excitare conarer. Sed alto somno oppressa permansit, nec ullis meis conatibus excitari potuit. Durior esse nolui, ne quid mali afferrem; noveram enim quam multa perpessa esset, et somnum interdum unicum ei solacium esse. Videor et ipse aliquantisper dormitasse: subito enim, velut alicuius culpae conscientia me urgeret, exsilui; tum me habenas adhuc tenere animadverti, equosque eodem lento aequabilique gradu pergere.
Deorsum spectavi: domina Mina adhuc dormiebat. Iam solis occasus haud procul aberat; lux aurea late super nivem effusa erat, atque ad praeruptos montium clivos longissimas umbras nostras proiciebamus. Semper altius ascendebamus; omnia tam aspera, tam saxosa, tam deserta erant, ut ad ultimos terrarum fines venisse videremur.
Tum dominam Mina excitavi. Hac vice non difficulter experrecta est. Iterum somnum artificiosum inducere conatus sum, sed nihil profeci: ita me non sentiebat, quasi ne praesens quidem essem. Institi tamen iterum atque iterum, donec repente nos ambos tenebris circumdatos vidi. Circumspexi: sol occiderat. Domina Mina risit; ego conversus vultum eius conspexi. Plane vigilabat, tam sana tamque vegeta videbatur ut talem eam non viderim ex illa nocte qua apud Carfax domum Comitis primum intravimus.
Stupui, neque anxietas me reliquit; sed tanta erat eius hilaritas, tanta erga me benignitas atque cura, ut timorem omnem paulisper obliviscerer. Ignem accendi—ligna enim nobiscum advexeramus—illaque cibum paravit, dum ego equos curru solutos sub tecto alligavi atque pabulo refeci. Ubi ad ignem redii, cenam iam mihi instruxerat. Ut eam adiuvarem accessi; at illa subridens dixit se iam cenavisse: tanta fame se laborasse ut exspectare non potuisset.
Non placuit id mihi; gravibus suspicionibus animum meum vexari sensi. Veritus tamen ne illam terrerem, tacui. Assedit mihi dum solus cenabam; tum pellibus involuti iuxta ignem recubuimus. Dormire illam iussi, me ipsum excubaturum pollicitus. Sed paulo post officii mei vigilandi prorsus oblitus sum. Ubi repente officii memini, eam quiete iacentem, sed vigilantem meque oculis miro fulgore nitentibus intuentem deprehendi. Id semel iterumque accidit; magnam igitur noctis partem dormivi, donec lux adventare coepit.
Experrectus eam sopire temptavi; sed heu, quamvis oculos mihi oboediens clausisset, somnus non venit. Sol ascendit, ascendit, adhuc ascendit; postea demum somnus illam oppressit, sed nimis sero, isque tam gravis ut excitari nullo modo posset. Equos iunxi ceteraque paravi; tum ipsam dormientem sustuli atque in curru collocavi. Adhuc dormit domina Mina; dormiens salubrior etiam ac rubicundior quam antea apparet. Quod mihi vehementer displicet.
Timeo, timeo, omnia timeo! Etiam cogitare reformido. Sed progrediendum est. De vita morteque, immo de rebus ipsa vita morteque gravioribus, decertamus: retro cedere non licet.
NONIS NOVEMBRIBUS, MANE.—In omnibus rebus diligentissime vera referre volo. Nam quamvis tu et ego multa una miranda conspeximus, fortasse primo crederes me, Van Helsing, mente alienatum esse, ac tot horrenda spectacula tamque diuturnam animi nervorumque intentionem tandem rationem mihi eripuisse.
Totum hesternum diem iter fecimus, montibus semper propius accedentes, per regiones in dies asperiores magisque desertas. Praeruptae rupes minaci specie imminent, aquaeque undique praecipites ruunt: ipsa rerum natura hic quasi Bacchantium furore olim exagitata videtur. Domina Mina dormiebat atque iterum dormiebat; ego famem quidem sensi et cibo me sustentavi, sed eam ne cibi quidem sumendi causa excitare potui. Timere coepi ne fatalis loci vis eam teneret, quae impuro illo vampyri baptismate contaminata esset.
“Age,” mecum dixi, “si illa per omnem diem dormiat, ego nocte vigilabo.” Dum asperam viam, antiquam quidem et male factam, curru sequimur, caput demisi obdormivique. Rursus culpae meae temporisque amissi conscientia experrectus sum; dominam Mina adhuc dormientem et solem iam ad occasum inclinatum conspexi.
Sed omnia interea mutata erant. Montes illi minaces longius abesse videbantur; iam ad fastigium ardui collis appropinquabamus, cuius in summo castellum exstabat cuius formam Ionathas in commentariis suis descripserat. Laetitia simul ac timore perculsus sum: iam enim, seu bene seu male res cessura erat, finis imminebat.
Dominam Mina excitavi atque rursus sopori artificioso tradere conatus sum; sed frustra, donec tempus idoneum praeteriit. Tum, priusquam tenebrae plenae ingruerent—nam etiam post occasum solis caelum adhuc super nivem lucem eius repercussam reddidit, ita ut diu crepusculum permaneret—equos iugo solutos in loco quam tutissimo quem invenire potui pabulo refeci. Ignem deinde excitavi, iuxtaque eum dominam Mina, nunc vigilantem solitoque etiam amabiliorem, mollibus tegumentis circumdatam commode considere iussi. Cibum paravi; illa tamen edere recusavit, nihil aliud dicens quam sibi famem non esse.
Non institi, quoniam videbam frustra me hortaturum esse. Ipse autem cenavi: omnibus enim viribus nunc mihi opus erat. Tum, metu eorum quae fieri possent agitatus, circa locum ubi sedebat dominam Mina amplum circulum duxi, ut commodius intra eum maneret; per ipsius circuli ambitum minuta Hostiae consecratae fragmenta sparsi, ut undique munita esset. Illa toto tempore immota sedebat, adeo immota ut mortua videretur; pallidior semper fiebat, donec ipsam nivem candore aequaret; ne verbum quidem protulit.
Ubi propius accessi, me complexa est; intellexi miseram a capite ad pedes tam vehementer tremere ut miserabile esset illam intueri. Postquam aliquantum conquievit, rogavi:
“Nonne huc ad ignem venies?” Experiri enim volebam quid facere posset. Obsequens surrexit, sed vix uno gradu progresso substitit, quasi fulmine percussa.
“Cur non pergis?” quaesivi. Illa caput quassavit, ad locum unde surrexerat rediit atque consedit. Tum oculis apertis, tamquam recens e somno excitata, me intuens simpliciter respondit:
“Non possum.” Neque quidquam amplius locuta est. Laetatus sum: noveram enim id quod illa transire non posset, ab eis quoque quos metuebamus transiri non posse. Quamvis corpus eius in periculo versaretur, anima tamen tuta erat!
Paulo post equi acutos metuque plenos hinnitus edere coeperunt et vincula sua violenter tendere, donec ad eos accessi atque sedavi. Cum manuum mearum tactum sensissent, leniter quasi gaudio hinnierunt, manusque lambentes aliquamdiu quieti steterunt. Saepius per noctem ad eos redii, usque ad illam horam frigidissimam qua tota rerum natura maxime languescere solet; quotiens accessi, totiens conquieverunt.
Illa hora frigidissima ignis deficere coepit. Iam e circulo egressurus eram ut ligna adicerem; nivis enim turbines vento acti saeviebant, quibus nebula glacialis admixta erat. Etiam in tenebris lumen quoddam apparebat, quale semper nivibus obducta terra reddit; nivis autem flocci nebulosaeque volutae paulatim mulierum effigies induere videbantur, quarum vestes longe post se traherentur. Gravissimum atque horribile silentium erat, nisi quod equi metum suum gemitu ac tremore significabant.
Tum mihi timores exorti sunt, timores horrendi; sed simul recordatus sum me intra circulum tutum stare. Existimare coepi haec omnia nocti, tenebris, diuturno animi labore atque horribili sollicitudini tribuenda esse. Videbatur quasi memoria malorum quae Ionathas perpessus erat animum meum falleret: nam nives et nebulae circumvolvi coeperunt, donec obscuras illarum mulierum, quae eum osculari voluerant, figuras paene cernere possem.
Interea equi humi magis magisque se contraxerunt, atque tam miserabiliter gemebant ut hominum dolore cruciatorum voces imitarentur. Tantus eos metus obstupefecerat ut ne furentis quidem fugae vires suppeterent. Dominae Mina vehementer timui, cum illae formae insolitae propius venientes nos circumirent. Ad eam respexi: placide sedebat mihique subridebat. Ubi autem ad ignem accessurus eram ut ligna supponerem, me prehendit retraxitque; tum voce tam demissa ut velut in somnis audiri videretur susurravit:
“Noli! Noli extra circulum egredi! Hic tutus es!” Ad eam conversus atque in oculos eius intuens respondi:
“At tu? Tibi timeo!” Illa submisso quodam risu vix humano risit, atque ait:
“Propter me times? Cur propter me timeas? Nemo in toto orbe adversus illas tutior est quam ego.” Dum quid sibi illa verba velint mecum reputo, subitus venti flatus flammam extulit, atque in fronte eius rubram cicatricem conspexi. Tum, heu, omnia intellexi! Quod nisi intellexissem, mox tamen didicissem: nebulosae enim atque nivosae formae propius accedebant, sed extra sacri circuli terminum constanter manebant.
Paulatim corpora solidiora induerunt, donec—nisi Deus mentem mihi eripuit, propriis enim oculis vidi—tres illae mulieres coram me carnem et ossa induisse videbantur, quas Ionathas in cubiculo illo viderat cum guttur eius osculis appetere vellent. Agnovi earum corpora sinuose se flectentia, oculos claros et duros, dentes candidos, ora rubicunda, labra libidinis plena.
Ad miseram caramque dominam Mina assidue arridebant; dein per silentium noctis risu personantes, bracchiis inter se implicatis digitisque in eam intentis, vocibus tam dulcibus ac penetrantibus locutae sunt, ut illum poculorum aquae sono resonantium tinnitum recordarer, cuius suavitatem Ionathas intolerabilem dixerat:
“Veni, soror. Veni ad nos. Veni! Veni!” Pavens ad dominam Mina respexi; tum cor meum gaudio velut flamma exsiluit. Nam tantus erat in dulcibus eius oculis formido, tanta aversatio atque horror, ut mihi spes omnis rediret. Deo gratias! Nondum ex illarum numero erat. Ex lignis quae iuxta me erant quaedam arripui; particula Hostiae sacrae prae me porrecta adversus mulieres illas ad ignem processi. Illae retro cesserunt, submisso quidem sed horrendo risu cachinnantes.
Ignem alui neque iam illas metui: sciebam enim nos praesidiis nostris tutos esse. Dum sacram Hostiam praetenderem, mihi appropinquare non poterant; neque dominae Mina, quamdiu intra circulum permaneret, quem ipsa egredi non magis valebat quam illae ingredi. Equi iam gemere desierant atque humi immobiles iacebant; nix leniter super eos cadebat, corporaque magis magisque dealbabat. Intellexi miseras bestias iam nihil amplius timere posse.
Ita usque ad auroram mansimus, donec primus rubor inter nebulas niveas apparuit. Desertum me sentiebam, timore maeroreque oppressus; sed ubi sol pulcherrimus supra horizontem surgere coepit, quasi ad vitam redii. Primo diluculo effigies illae horribiles inter nives nebulasque circumvolutas dilapsae sunt; obscurae earum umbrae, tenues ac paene perspicuae, castellum versus recedentes evanuerunt.
Prima luce animi quodam instinctu ad dominam Mina conversus eam sopire volui; sed repentino tam alto somno oppressa erat ut excitari nullo modo posset. Eam etiam dormientem sopori illi artificioso subicere conatus sum; nihil tamen respondebat, nihil omnino. Interea dies illuxit. Adhuc e loco moveri vix audeo. Ignem restitui, equosque inspexi: omnes mortui sunt.
Hodie multa mihi hic agenda sunt. Exspecto donec sol in caelum altius ascenderit: fortasse enim loca quaedam intranda erunt, ubi lux solis, quamquam nive et nebula obscurata, mihi tutelam praebebit.
Primum ientaculo vires colligam, deinde opus illud mihi horrendum aggrediar. Domina Mina etiamnum dormit; et Deo gratias! Somnus eius placidus est...
COMMENTARII IONATHAE HARKER
PRIDIE NONAS NOVEMBRES, VESPERE.—Infortunium illud quod navigio nostro accidit gravissimum nobis detrimentum attulit. Nisi id accidisset, iam pridem navem illam consecuti essemus, et hoc ipso tempore carissima mea Mina libera esset. De ea cogitare reformido, quae in vastis illis solitudinibus prope locum tam exsecrabilem versatur. Equos comparavimus atque vestigia persequimur. Haec scribo dum Godalming cetera parat. Arma nobis adsunt; caveant igitur sibi Zingari, si pugnare voluerint. O si Morris et Seward nobiscum essent!
Spes sola nobis restat. Si nihil posthac scripsero, vale, Mina! Deus tibi benedicat teque custodiat.
COMMENTARII DOCTORIS IOANNIS SEWARD
NONIS NOVEMBRIBUS.—Primo diluculo agmen Zingarorum procul conspeximus, qui cum curru longo, quem leiter-wagon vocant, ab amne summa celeritate discedebant. Turmatim eum circumdabant atque ita properabant quasi hostes a tergo instarent. Nix leniter decidit, et mira quaedam animi commotio in aere ipso esse videtur. Fortasse nos ipsi ita afficimur; sed insolita est illa tristitia quae nos urget. Procul luporum ululatum audio; nives eos e montibus deducunt, atque undique omnibus pericula imminent. Equi paene parati sunt; mox proficiscemur.
Ad mortem alicuius equitamus. Quis autem moriturus sit, aut ubi, aut quid accidat, aut quando et quomodo, solus Deus novit...
MEMORANDUM ABRAHAMI VAN HELSING
NONIS NOVEMBRIBUS, POST MERIDIEM.—Saltem sana mihi mens est. Deo ob id beneficium gratias ago, quamquam horrenda erant ea quibus id mihi comprobatum est. Cum dominam Mina intra circulum sacrum dormientem reliquissem, ad castellum iter feci. Malleus fabrilis quem Veresti in curru reposueram magno usui fuit: nam, quamvis fores omnes apertae starent, eas a cardinibus ferrugine confectis vi evelli, ne aut cuiusquam dolo aut casu clauderentur, atque ita, postquam intrassem, exitus mihi intercluderetur. Hic Ionathae misera experientia monuerat quid cavendum esset.
Commentariorum eius memor ad sacellum antiquum viam repperi; sciebam enim ibi mihi opus esse. Aer oppressus erat; videbatur aliquid sulphuris halare, quo interdum vertigine corripiebar. Aut in auribus meis ingens fremitus exoriebatur, aut procul luporum ululatus audiebatur. Tum dominae Mina carissimae recordatus animo prorsus perturbatus sum. Hinc inde me sollicitudo gravissima premebat, nec quo me verterem reperiebam.
Illam enim in eum locum ducere non ausus eram; intra sacrum circulum contra vampyrum tuta manebat; at ne ibi quidem a lupis immunis erat! Constitui tamen opus mihi hoc loco perficiendum esse; de lupis autem, si ita Deo placeret, eius voluntati obtemperandum. Neque enim aliud quam mors immineret, post quam libertas exspectaretur. Id pro illa eligendum mihi visum est. Quod si de mea sola vita ageretur, facile esset eligere: satius esset in faucibus lupi perire quam in sepulcro vampyri quiescere! Sic statui opere instituto perseverare.
Sciebam tria saltem sepulcra quaerenda esse, sepulcra non vacua. Quaesivi igitur et quaesivi, donec unum repperi. Iacebat ibi femina somno vampyri sopita, tam viva specie, tam lasciva pulchritudine insignis, ut horrore perstringerer, quasi caedem commissurus advenissem. Equidem non dubito quin superioribus saeculis, cum talia fiebant, multi qui tale opus aggressi essent, extremo momento audaciam primum, tum ipsam animi constantiam amiserint.
Cunctati sunt atque iterum cunctati, donec sola pulchritudo illecebraeque impudicae illius mortuae nec tamen vere mortuae eos fascinaverint. Sic manent, manent, donec sol occidat et somnus vampyri solvatur. Tum pulchrae mulieris oculi aperiuntur amore simulato lucentes, libidinosa labra osculum offerunt—et vir fragilis est. Alia igitur victima in gregem vampyrorum trahitur; alius miser in torvam foedamque mortuorum nec tamen mortuorum aciem adnumeratur!...
Magna certe huic rei vis animos fascinandi inest: nam me quoque ipsius conspectus commovit, quamquam in monumento vetustate corroso et saeculorum pulvere oppresso iacebat, atque taeter ille odor manabat, qualis in Comitis latebris olere solebat. Ita vero: commotus sum, ego, Van Helsing, quamvis propositum firmum atque gravissimas odii causas haberem; tanta me cepit cunctandi cupiditas, ut et corporis facultates et animum ipsum mihi quasi vinculis impediret.
Fortasse naturali somni necessitati et insolitae aeris oppressionis vi iam succumbebam. Illud certum est, me sensim somno opprimi, qualem experitur is qui apertis oculis dulci cuidam illecebrae cedit, cum repente per aera nive paene silentem longus ac summissus gemitus insonuit, tanto maerore misericordiaque plenus ut velut clara tuba me excitaret. Dominae enim Mina carissimae vocem audiveram.
Animum tum ad opus horrendum iterum confirmavi; monumentorum opercula vi removens alteram sororem, eam quoque nigro capillo, inveni. Ne ausus quidem sum illam tam diu contemplari quam priorem, ne rursus fascinarer. Itaque quaerere perrexi, donec in magno quodam tumulo alte exstructo, quasi alicui praecipue dilectae parato, tertiam illam pulchram sororem reperi, quam, sicut Ionathas, olim e tenuissimis nebulae particulis formari conspexeram.
Tam formosa erat, tanta faciei claritate ac tanta corporis venustate, ut ipsa virilis natura, qua ad feminam diligendam protegendamque impellimur, novo quodam affectu me vertigine corriperet. Sed Deo gratias! miserabilis illa dominae Mina vox nondum ex auribus meis excesserat; prius igitur quam illecebrae me penitus vincerent, ad opus illud atrox obeundum vires animi collegi.
Iam, quantum cognoscere poteram, omnia sacelli sepulcra perscrutatus eram; cum autem tria tantum simulacra mortuarum neque tamen vere mortuarum per noctem circum nos apparuissent, nullas alias eiusdem generis illic versari existimavi. Unum supererat monumentum omnibus ceteris augustius, ingens et egregia membrorum proportione exstructum. In eo unum tantum nomen inscriptum erat:
DRACULA.
Hoc igitur erat sepulcrum regis vampyrorum, cui tot alii vampyri nefandam originem debebant. Quod vacuum erat, mihi rem iam cognitam certissime confirmabat. Priusquam mulieres illas opere meo horribili ad veram tandem mortem reducerem, particulas Hostiae consecratae in Draculae sepulcrum posui, quo ei, quamdiu mortuus nec tamen vere mortuus permaneret, in aeternum aditus ad illud prohiberetur.
Tum opus tremendum aggressus sum, timore ipso correptus. Si una tantum fuisset, facilius aliquanto res se haberet. Sed tres! Post unum tam crudele facinus bis idem iterare! Nam si cum dulcissima Lucia Westenra tam grave fuit, quanto gravius cum istis ignotis feminis, quae per tot saecula superstites manserant, ipsaque annorum successione corroboratae erant, quaeque, si potuissent, pro nefandis suis vitis pugnassent!...
O mi Ioannes, carnificis opus fuit! Nisi cogitatio aliorum iam mortuorum atque viventium, quibus tam atroces timores impendebant, vires mihi addidisset, pergere non potuissem. Etiam nunc toto corpore contremisco; sed, Deo gratias, donec omnia confecta sunt, animi constantia me non deseruit. Nisi priorem illam, momento antequam prorsus solveretur, tranquillo vultu iacere vidissem, atque laetitiam quandam in vultu eius sensim emergentem, velut ipsa iam intellegeret animam suam servatam esse, reliquum caedis opus ferre non potuissem.
Non sustinuissem stridorem illum horrendum, cum palus in pectus adigeretur, neque saevos corporis cruciatu se torquentis motus, neque spumam sanguineam circa labra. Timore victus profugissem, opere imperfecto relicto. Sed omnia finita sunt! Miserarum illarum nunc misereri possum atque flere, dum eas recolens cogito quam placide singulae per exiguum momentum in vero mortis somno iacuerint, priusquam omnino evanescerent.
Nam, amice Ioannes, vix uniuscuiusque caput cultro amputaveram, cum totum corpus dissolvi atque in pristinum pulverem dilabi coepit; tamquam mors illa quae ante multa saecula advenire debuerat tandem ius suum vindicasset, velut clara voce proclamans: “Adsum!”
Priusquam castello egrederer, aditus ita clausi atque munivi ut Comes illuc, quamdiu vampyrus maneret, numquam amplius intrare posset.
Cum in circulum intrassem ubi domina Mina dormiebat, illa experrecta, simul ac me vidit, dolore plena exclamavit me nimium perpessum esse.
“Veni!” inquit, “hinc discedamus, ex hoc loco horribili! Eamus obviam marito meo; scio enim eum ad nos venire.” Macilenta erat, pallida, viribusque fracta; oculi tamen puri lucebant ac studio flagrantes. Gaudebam pallorem morbumque eius cernere: recens enim horrendum illud vampyrorum in somno rubentium spectaculum animum meum occupaverat.
Ita, spe atque fiducia erecti, nec tamen omni timore liberati, orientem versus progredimur, obviam amicis nostris—atque ipsi Ionathae—quos domina Mina ad nos venire se scire dicebat.
COMMENTARII MINAE HARKER
ANTE DIEM VIII IDUS NOVEMBRES.—Iam dies ad vesperum inclinabat, cum Professor et ego iter ad orientem suscepimus, unde Ionatham venire sciebam. Nec celeriter procedebamus, quamquam via praecipiti descensu ferebatur; nam graves pelles, stragula et tegumenta nobiscum ferenda erant: committere enim nolebamus ut in tanto frigore atque inter nives omni tegumento destitueremur. Partem quoque cibariorum nobiscum sumpsimus; in vastissima enim solitudine versabamur, neque, quantum per nives cadentes prospicere poteramus, vel minimum habitationis indicium apparebat.
Postquam circiter mille et centum passus progressi sumus, laborioso itinere fessa paulisper conquiescere consedi. Tum conversi castellum Draculae conspeximus, cuius clara et acuta forma in caelum eminebat. Tam longe enim infra collem cui impositum erat descenderamus, ut montium Carpaticorum fastigia ex illo conspectu longe infra castellum viderentur. Totam eius magnitudinem contemplati sumus: in ipso vertice praeruptae rupis mille fere pedes altae sublime eminebat; ingens autem hiatus illud a lateribus proximorum montium secernere videbatur.
Nescio quid ferum atque insolens illi loco inerat. Luporum ululatus procul audiebatur; quamvis longe abessent, sonus ille, nivibus paene exstinctus, tamen terrorem incutiebat. Ex eo quo Doctor Van Helsing circumspiciebat intellexi, eum locum aliquem natura munitum quaerere, ubi, si hostes impetum facerent, minus expositi essemus. Via aspera etiamnum declivis ferebatur; eius vestigia inter nives congestas dignoscere poteramus.
Non multo post Professor mihi manu signum fecit; surrexi igitur atque ad eum accessi. Mirum quendam locum invenerat: saxum intus natura excavatum, cui aditus inter duo saxa magna quasi ostium patebat. Manu me prehendit et intro duxit. “Aspice,” inquit, “hic tuto latebis; quod si lupi advenerint, singulos singulatim excipere potero.” Pelles nostras intulit, mollissimum mihi cubile instruxit, cibosque quosdam deprompsit, atque ut inde aliquid ederem vehementer institit.
Ego vero edere non poteram; etiam sola edendi cogitatio mihi nauseam movebat. Quamvis libentissime illi morem gessissem, ad temptandum quidem me cogere nequivi. Tristis admodum me aspexit, neque tamen increpavit. Tum specilla gemina e theca deprompta secum ferens in summum saxum ascendit, et oculis per omnem horizontem vagatus est. Subito exclamavit:
“Aspice! Domina Mina, aspice, aspice!” Exsilui atque in saxo iuxta eum steti; specilla mihi tradidit manuque locum ostendit. Nix iam densior cadebat, vento magno insurgente in saevas volutas agebatur. Interdum tamen nivis impetus paulisper remittebatur, et spatia late patentia discernere poteram.
Ex eo loco edito longissime prospicere licebat. Procul, ultra immensam nivei campi vastitatem, flumen conspexi, quod velut taenia nigra per campos sinuosis flexibus ducta per regionem serpere videbatur. Recta ante nos, haud longe—immo tam prope ut mirarer cur eos antea non vidissemus—turma equitum magna celeritate veniebat. Medius inter eos longus currus erat, quem leiter-wagon appellant; is, quotiens in asperam viae partem incidebat, huc atque illuc iactabatur, velut canis cauda cum movetur.
Cum omnes in candida nive distincte apparerent, ex vestibus intellegebam rusticos aut Zingaros cuiusdam generis esse.
In curru ingens arca quadrata posita erat. Quam ubi conspexi, cor mihi exsiluit: finem iam instare sentiebam. Vesper aderat, nec ignorabam monstrum illud, quod adhuc intra arcam inclusum iacebat, simul atque sol occidisset libertatem recepturum esse, atque in multas formas mutatum omnem insequentium industriam elusurum. Pavens ad Professorem me converti: sed, quod me magis etiam terruit, nusquam eum conspiciebam. Paululo post infra saxum apparuit. Circa scopulum circulum duxerat, eiusdem generis quo superiore nocte nos tutati eramus.
Ubi eum perfecit, ad me rediit et ait:
“Hoc saltem loco ab illo tuta eris!” Specilla a me recepit; ubi procella nivis paululum remisit, campum omnem infra nos oculis peragravit. “Videsne?” inquit. “Quanto impetu accurrunt! Equos flagellis urgent atque ad summam celeritatem incitant.” Substitit; deinde voce cavo quodam sono mutata perrexit:
“Cum solis occasu cursu certant. Vereor ne serius advenerimus. Fiat voluntas Dei!” Nova tum nivis procella tam densa descendit ut nihil usquam videretur. Brevi tamen transiit, atque ille rursus per speculares planitiem perlustravit. Tum repente exclamavit:
“Aspice! Aspice! Aspice! Duo equites ab austro advolant, illos insequentes. Quincius et Ioannes esse debent. Accipe specilla. Aspice, priusquam omnia nix iterum obtegat!” Accepi atque inspexi. Duo illi viri fortasse Doctor Seward et dominus Morris erant; illud saltem certo sciebam neutrum Ionatham esse. Eodem tamen tempore Ionatham haud procul abesse sensi; itaque circumspiciens a septentrionali parte turmae appropinquantis alios duos viros conspexi, qui summa equorum celeritate vehebantur.
Unum ex eis statim Ionatham esse cognovi; alterum, ut par erat, dominum Godalming existimavi. Hi quoque turbam currum comitantem insequebantur. Quod cum Professori nuntiavissem, ille gaudio velut puer scholasticus exclamavit; postquam intentius respexit donec nix prospectum ademit, sclopetum Winchesterianum saxo ad ipsum latebrae nostrae aditum apposuit, paratum ut statim uteretur. “Omnes ad eundem locum concurrunt,” inquit.
“Cum ad rem ventum erit, Zingari undique circa nos erunt.” Ego quoque sclopetulum rotatorium, quod vulgo revolver appellant, promptum sustuli: dum enim loquimur, luporum ululatus magis magisque appropinquabat. Cum nix ad breve tempus remisit, iterum prospeximus. Mirum spectaculum erat: proxime ad nos tanta densitate flocci cadebant, ultra autem eorum nubem sol, dum ad remota montium cacumina inclinabatur, clarius semper fulgebat.
Specillis quaquaversum directis passim puncta quaedam mobilia cernebam, alia singula, alia bina aut terna, alia frequentiore numero: lupi ad praedam congregabantur.
Singula exspectationis momenta integrarum aetatum instar erant. Ventus nunc repentinis saevissimisque flatibus insurgebat, nivesque summo furore in gyros circum nos volvebat. Interdum ne ad unius quidem brachii spatium prospicere poteramus; interdum autem ventus, dum magno murmure transiret, aerem circum nos ita purgabat ut remotissima quoque loca cerneremus. Iam diu ortus occasusque solis tam diligenter observaveramus, ut fere certo nosse possemus quando occubiturus esset. Sciebamus autem tempus illud iam paene adesse.
Vix credibile erat, cum horologia nostra consuleremus, nos minus quam unam horam in illo saxeo perfugio exspectavisse, cum turmae diversae in conspectum nostrum propius concurrere coeperunt. Ventus iam acrius asperiusque, fere constanter a septentrione, spirabat. Nubes nivales abegisse videbatur; nam nunc tantum interdum brevis nivis procella ingruebat. Singulos homines, tum eos qui fugiebant tum qui insequebantur, aperte dignoscebamus.
Quod mirum fuit, fugitivi aut insequi se non animadvertebant aut rem nihili faciebant; cursum tamen magis magisque incitabant, quo propius sol montium cacuminibus deprimebatur.
Iam propius atque propius aderant. Professor et ego post saxum nostrum consedimus, armis promptis; liquido videbam eum constituisse nemini inde transitum permittere. Nec quisquam eorum nobis adesse suspicabatur.
Repente simul duae voces exclamaverunt: “Consistite!” Altera Ionathae mei erat, acutissima animi ardore elata; altera gravis et firma domini Morris, qua tranquilla imperii auctoritas exprimebatur. Zingari fortasse verba non intellexerunt, sed imperandi sonum, quaecumque lingua adhibebatur, ignorare non poterant. Sponte sua equos retinuerunt. Eodem momento ex una parte Godalming et Ionathas, ex altera Seward et Morris advolaverunt.
Dux Zingarorum, vir specie egregia atque equitandi peritissimus, ut Centauro paene similis videretur, illos manu abigere conatus est, atque sociis fera voce aliquid imperavit quo pergerent. Illi equos flagellis ceciderunt, qui statim prosilierunt; sed quattuor amici nostri sclopeta Winchesteriana sustulerunt et tam aperte consistere iusserunt ut quid imperarent nemini dubium esset. Simul Professor et ego ex posteriore saxi parte surreximus atque arma in eos direximus. Qui, cum se undique circumdatos viderent, habenas contraxerunt equosque consistere coegerunt.
Dux conversus signo dato iussit omnes qui in sua turma erant arma expedire. Statim quisque quod gerebat, cultrum vel sclopetulum, distrinxit, ad pugnam se comparavit. Repente ad manus ventum est.
Dux repente habenis tractis equum suum ante ceteros egit; deinde primum solem, iam montium iugis propinquum, tum castellum digito ostendens quaedam dixit quae intellegere non potui. Respondentes quattuor amici nostri ex equis desiluerunt atque impetu facto ad currum contenderunt.
Ionatham in tanto periculo videns ingenti metu affici debuissem; sed ardor pugnae me quoque non minus quam ceteros ceperat. Nullum timorem sensi; tantum effrenata quaedam cupiditas me impulit ut aliquid ipsa facerem. Dux Zingarorum, cum nostros subito moveri conspexisset, imperium dedit; illico homines eius incondita quadam acie currum circumsteterunt, umeris inter se impellentes collidentesque, dum quisque mandatum efficere properat.
In hac turbatione videbam Ionatham ex una hominum coronae parte, Quincium ex altera, viam ad currum sibi aperire. Manifestum erat eos ante solis occasum opus conficere constituisse. Nulla res eos inhibere aut morari posse videbatur: neque arma adversum eos intenta neque Zingarorum cultri ante oculos micantes neque luporum a tergo ululatus eos a proposito avocabant.
Ionathae impetus atque propositum, quod nihil aliud spectabat, eos qui obstabant tanto metu perculisse videbantur; ultro enim a via se subtrahebant atque transire sinebant. Uno momento in currum insiluit; tum viribus vix credibilibus arcam ingentem sustulit et supra rotam in terram deiecit. Interea dominus Morris, ut per suam Zingarorum coronae partem perrumperet, vi atque armis uti coactus erat.
Dum Ionatham intento animo atque spiritu suspenso spectabam, Quincium quoque, quantum extremo oculorum obtutu licebat, acriter procedentem conspexeram; videram etiam Zingarorum cultros fulgere dum inter eos viam aperiebat, atque illos in eum cultros vibrare eumque ferire.
Ille magno cultro suo Bowieano ictus depellebat. Primo etiam eum incolumem evadere credidi; sed ubi iuxta Ionatham exsiluit, qui iam e curru descenderat, vidi eum sinistra manu latus premere, sanguinemque per digitos eius magno impetu effluere.
Ne tum quidem substitit. Nam dum Ionathas summa vi alteram arcae partem adoriebatur, operculum grandi illo cultro quem Kukri appellant vi sublevare conatus, ille alterum latus cultro Bowieano furenter oppugnabat. Utriusque viribus operculum iam cedere coepit; clavi stridore acuto e ligno trahebantur, donec arcae operculum in posteriorem partem reiectum est.
Iam Zingari, se sclopetis Winchesterianis intentis coerceri atque in Godalming et Seward potestatem venisse conspicientes, se dediderant neque amplius repugnabant. Sol iam paene post montium iuga occiderat, et omnium longissimae umbrae super nivem procumbebant. Vidi Comitem intra arcam super terram iacentem; pars autem illius terrae, cum arca e curru deiecta esset, super corpus eius dispersa erat.
Mortis pallore horrebat, imagini e cera factae simillimus; oculi autem rubri horrendo illo ultionis ardore fulgebant, quem nimis bene agnoscebam.
Dum eum intuebar, ipsius oculi solem cadentem aspexerunt, atque in vultu odium subito in triumphum mutatum est.
Sed eodem temporis momento magnus Ionathae culter per aera fulsit atque descendit. Clamorem edidi cum ferrum guttur Comitis uno ictu findere vidi; simul dominus Morris cultro suo Bowieano cor eius transfixit.
Res miraculo similis fuit: sub ipsis enim oculis nostris, vix uno spiritu ducto, totum corpus in pulverem dilapsum est atque ab oculis evanuit.
Quamdiu vivam, gaudebo quod etiam illo supremo dissolutionis momento vultus eius tantam pacis speciem prae se tulit, quantam ibi apparere posse numquam putavissem.
Iam castellum Draculae adversus rubrum caelum eminens apparebat, atque singuli lapides e dirutis propugnaculis ad solis occidentis lumen singillatim cernebantur.
Zingari, nos quodam modo auctores mirabilis illius hominis mortui evanescentiae putantes, sine verbo se converterunt et, quasi salutem fuga peterent, equos concitaverunt. Qui pedibus ibant in currum longum insiluerunt atque equitibus clamabant ne se desererent. Lupi, qui se in tutam distantiam receperant, eos fugientes consecuti sunt, nos solos relinquentes.
Dominus Morris humi prolapsus cubito nitebatur, altera manu latus premebat; sanguis adhuc inter digitos effluebat. Ad eum cucurri, quoniam sacer ille circulus iam non obstabat; idem duo medici fecerunt. Ionathas post vulneratum genibus procubuit; ille caput retro in umerum eius reclinavit. Suspirans, exiguo quodam virium conatu manum meam manu sua, quae sanguine non erat respersa, comprehendit. Credo eum ex vultu meo intellexisse quanto dolore animus meus premeretur; nam subridens ita locutus est:
“Quam gaudeo me vobis aliquo modo prodesse potuisse! O Deus!” repente exclamavit, dum vix ad sedendum se erigeret, et in me digitum intendit, “ut hoc viderem, vel mori operae pretium fuit! Aspicite! Aspicite!”
Sol eo ipso momento montium fastigium contingebat; rubra eius lux in vultum meum cecidit eumque roseo quodam fulgore perfudit. Uno quasi impetu viri omnes genibus procubuerunt; atque, cum ad eum locum oculos intenderent quem moriens digito demonstrabat, gravis et ex intimo pectore expressa vox omnium “Amen” insonuit. Tum ille moribundus dixit:
“Nunc Deo gratias agamus, quod nihil frustra factum est! Aspicite! Ne ipsa quidem nix purior est quam frons eius! Maledictio sublata est!”
Tum, summo cum nostro dolore, subridens ac tacitus, generosus ille fortisque vir animam efflavit.