COMMENTARII LUCIAE WESTENRA
12 SEPTEMBRIS.—Quam omnes in me benigni sunt! Carum illum Doctorem Van Helsing valde diligo. Miror quid illi cum his floribus tantae curae fuerit. Me plane perterruit, tanta erat severitas eius. Recte tamen iudicasse videtur, nam iam ex eis solacium capio. Nescio quo modo hac nocte sola esse non reformido, et sine metu dormitum ire possum. Nullum alarum plausum extra fenestram curabo.
O quam terribile certamen mihi his proximis temporibus totiens cum somno fuit; quam acerbus vigiliae dolor, quam acerbus ipsius etiam somni metus, propter ignotos illos terrores quos somnus mihi secum afferre solet! Quam beati sunt ii quorum vita metu ac formidine vacat, quibus somnus nocte quaque velut beneficium advenit neque nisi dulcia somnia affert!
Ecce igitur hac nocte somnum sperans iaceo, qualis Ophelia in fabula, coronis virginalibus floribusque puellaribus strata. Allium antea numquam amavi; hac autem nocte iucundissimum est. Pax quaedam in odore eius inest; iam somnum advenire sentio. Bonam noctem omnibus!
Commentarii Doctoris Ioannis Seward
13 SEPTEMBRIS.—Ad Deversorium Berkeley ivi atque Van Helsing, ut semper, ad tempus paratum inveni. Raeda quam e deversorio arcessi iusseramus exspectabat. Professor sacculum suum sumpsit, quem nunc semper secum fert.
Omnia diligenter adnotanda sunt. Van Helsing et ego hora octava Hillinghamiam pervenimus. Mane amoenissimum erat; solis splendor recensque ille primi autumni vigor quasi naturam ad anni maturitatem pervenisse testabantur. Folia variis iam pulcherrimisque coloribus tingebantur, nondum tamen ex arboribus cadere coeperant. Intrantibus nobis, Domina Westenra e conclavi matutino egrediens occurrit; semper enim mature surgit. Nos amanter salutavit atque dixit:
“Gaudebitis cum audietis Luciam melius se habere. Cara puella adhuc dormit. In cubiculum eius introspexi atque eam vidi, sed non intravi, ne excitarem.” Professor risit atque plane exsultare videbatur. Manus inter se fricans dixit:
“Aha! Recte, ut putabam, causam mali dignovi. Curatio mea proficit.”
Illa autem respondit: “Noli, Doctor, omnem tibi laudem arrogare. Quod Lucia hoc mane melius se habet, aliqua ex parte mihi debetur.”
“Quid ita, domina?” rogavit Professor.
“Nocte praeterita de cara puella sollicita eram atque in cubiculum eius ivi. Alte dormiebat—tam alte ut ne adventu quidem meo excitaretur. Sed aer in cubiculo adeo conclusus ac gravis erat ut vix ferri posset. Illi horrendi flores odore vehementissimo passim dispositi erant, quin etiam sertum eorum circa collum gerebat. Verita sum ne tam gravis odor tam infirmae puellae noceret; itaque flores omnes sustuli fenestramque paulum aperui ut recens aer intraret. Certe, cum eam videritis, valde contenti eritis.”
Inde in conclave suum se recepit, ubi mane ientaculum sumere solebat. Dum loquebatur, vultum Professoris intuebar: sensim pallore cinereo perfundi vidi. Dum misera domina aderat, animi sui compos manere potuerat; sciebat enim quo morbo laboraret quantumque subitus terror noceret. Quin etiam arrisit, ianuam ei apertam tenens dum in conclave suum transiret. Sed simul atque illa e conspectu abiit, me repente ac vehementer arreptum in triclinium traxit atque ianuam clausit.
Tum primum in vita vidi Van Helsing animo frangi. Manus supra caput sustulit velut desperatione mutus; deinde palmas inter se velut auxilii inops percussit; postremo in sellam se demisit et, facie manibus obtecta, magnos siccosque singultus edere coepit, qui ex ipso cordis cruciatu erumpere videbantur. Deinde rursus bracchia sustulit, velut universum mundum imploraret. “Deus! Deus! Deus!” inquit.
“Quid fecimus? quid haec misera commeruit, ut tam graviter undique premamur? Num etiam nunc inter nos versatur Fatum quoddam ex antiquo gentilium mundo demissum, ut talia fieri necesse sit atque hoc modo? Misera mater, nihil sciens atque omnia optimo animo faciens, eo ipso efficit ut filiam corpore simul atque anima perdat; nos autem neque rem ei dicere neque eam monere possumus, alioquin ipsa morietur, tumque ambae morientur. O quam undique premimur! Omnes daemonum potestates in nos conspirant!” Subito in pedes exsiluit.
“Veni,” inquit, “veni; videndum et agendum est. Sive daemones adsunt sive non adsunt, immo etiamsi omnes concurrunt, nihil refert; adversus illum tamen pugnabimus.” Ad ianuam atrii ivit ut sacculum sumeret; una deinde ad Luciae cubiculum ascendimus.
Rursus velum fenestrae sustuli, dum Van Helsing ad lectum accessit. Cum nunc misellam eodem quo antea horrendo pallore cereo suffusam videret, non expavit. Vultus eius severam tristitiam infinitamque misericordiam praeferebat.
“Ut exspectabam,” murmuravit, cum illum suum sibilantem spiritum duceret, quo tam multa significare solebat. Sine verbo ianuam clave clausit; deinde in mensula instrumenta alterius transfusionis sanguinis disponere coepit. Ego necessitatem iam pridem agnoveram atque pallium exuere incipiebam, sed ille manu sublata me repressit. “Non!” inquit. “Hodie tu operationem facies; ego sanguinem praebebo. Tu iam debilitatus es.” Haec dicens pallium exuit manicamque subuculae revolvit.
Rursus transfusio, rursus medicamentum soporiferum; rursus genas cinereas tenuis color suffudit, respiratioque aequalis facta est, qualis salubrem somnum comitari solet. Hoc tempore ego aegrotam observabam, dum Van Helsing vires reficiebat atque quiescebat.
Paulo post occasionem nactus Dominae Westenra dixit nihil e Luciae cubiculo sine se consulto amovendum esse; flores vi medicamentorum praeditos esse atque eorum odorem haurire ad curationem pertinere. Deinde curam aegrotae totam ipse suscepit, dicens se hac nocte ac proxima vigilaturum atque mihi nuntium missurum quando venire deberem.
Post aliam horam Lucia e somno experrecta est, recenti atque alacri vultu, neque, ut videbatur, horrendo illo discrimine multum debilitata.
Quid tandem haec omnia sibi volunt? Iam mecum quaero num diuturna inter insanos consuetudo me quoque mente labefactare coeperit.
Commentarii Luciae Westenra
17 SEPTEMBRIS.—Quattuor dies totidemque noctes pacis! Adeo vires recipio ut me ipsam vix agnoscam. Tamquam diuturno incubo liberata modo experrecta solis lucem aspiciam et recentem auram matutinam hauriam.
Obscura mihi quasi dimidia memoria manet longorum anxiorumque temporum quibus exspectabam ac timebam; tenebrarum in quibus ne spei quidem dolor aderat qui praesentem aerumnam acriorem faceret; deinde longorum oblivionis intervallorum, tum reditus ad vitam, sicut urinator e magno aquarum pondere ad summam aquam emergit. Ex quo tamen Doctor Van Helsing mecum moratur, omnia illa mala somnia quasi evanuerunt. Sonitus qui antea paene me mente privabant—alarum plausus ad fenestras, voces longinquae quae mihi tamen proximae videbantur, asperi clamores nescio unde venientes meque nescio quid facere iubentes—omnes cessaverunt. Nunc cubitum eo nullo somni metu; ne vigilare quidem conor. Allium iam paene amare coepi, capsaque allio plena cotidie mihi ab Harlemo mittitur.
Hac nocte Doctor Van Helsing abit, quod unum diem Amstelodami agere debet. Sed custode non egeo; satis valeo ut sola relinqui possim. Deo gratias propter matrem, propter carum Arthurum, propter omnes amicos nostros qui tam benigni fuerunt! Ne mutationem quidem sentire me arbitror; nam nocte praeterita Doctor Van Helsing multam partem temporis in sella dormivit. Bis experrecta eum dormientem vidi; neque tamen rursus obdormire timui, quamquam rami aut vespertiliones aut nescio quid paene irate vitra fenestrae subinde pulsabant.
“PALL MALL GAZETTE”, 18 SEPTEMBRIS
LUPUS PROFUGUS
PERICULUM QUOD NUNTIUS NOSTER SUBIIT
COLLOQUIUM CUM CUSTODE HORTORUM ZOOLOGICORUM
Post multas quaestiones et paene totidem repulsas, verbis etiam “Pall Mall Gazette” velut formula quadam magica identidem usurpatis, tandem custodem eius partis Hortorum Zoologicorum in qua lupi servantur reperire potui. Thomas Bilder in una ex casulis intra saepta post domum elephantorum habitat; cum eum inveni, ad refectionem vespertinam consederat.
Thomas et uxor eius homines hospitales sunt, aetate provecti, liberis carentes; et si alios quoque hospites ita excipere solent ut me exceperunt, satis commode profecto vivunt. Custos de re ipsa, quam “negotium” appellabat, loqui noluit donec cena finita omnesque satiati essemus. Tum, mensa sublata fistulaque accensa, dixit:
“Age, domine, nunc roga quod vis. Ignosces quod de rebus artis meae ante cibum loqui nolui. Lupis, thoibus hyaenisque in nostra parte servatis cenam appono antequam eos interrogare incipio.”
“Quid vis dicere cum ais te eos interrogare?” rogavi, quo eum ad plura dicenda allicerem.
“Una ratio est eos baculo in caput ferire; altera aures scalpere, cum domini bene nummati puellis suis aliquid spectaculi ostentare volunt. Illam priorem non magnopere recuso—baculo ferire antequam cenam iniciam; sed exspecto dum, ut ita dicam, vinum Xericum et caffeum suum sumpserint, tum demum aures scalpere conor. At memento,” addidit quasi philosophus, “multum nobis cum illis animalibus commune est.
“Ecce tu ad me venisti meque de officio rogas; ego autem tam morosus eram ut, nisi iste aureus semilibralis tuus intervenisset, nullum a me responsum tulisses, etiamsi prius periisses. Quin etiam, cum per ludibrium me rogavisti num vellem te a praefecto petere ut mihi quaestiones facere liceret, nonne, pace tua, dixi ut ad inferos abires?”
“Dixisti.”
“Et cum dixisti te me propter verba obscoena delaturum, id erat quasi baculo mihi in caput ferire; sed aureus semilibralis omnia composuit. Pugnare nolui, itaque cibum exspectavi atque, sicut lupi leones tigresque, ululavi. Nunc vero, di te ament, postquam anus mea frustum placentae ad theam mihi ingessit ac thea ipsa me, ut ita dicam, perluit, fistulamque accendi, nunc aures meas quantum vis scalpe: ne fremitum quidem ex me elicies.
“Age, perge interrogationibus. Scio quo tendas: ad illum lupum qui effugit.”
“Ita prorsus. Volo sententiam tuam audire. Narra mihi simpliciter quomodo res gesta sit; cum facta cognovero, rogabo quid causam fuisse existimes et quem finem tota res habitura sit.”
“Bene, domine. Haec fere tota fabula est. Iste lupus quem Bersicker vocabamus unus erat e tribus lupis cinereis qui e Norvegia ad Jamrachum advecti sunt; nos eos abhinc quattuor annos ab illo emimus. Bellus erat ac bene moratus, neque ullam molestiam memoratu dignam umquam fecit. Eum exire voluisse magis miror quam si id ulla alia bestia hic fecisset. Sed quid facias? lupis, ut mulieribus, fidem habere non licet.”
“Noli illum curare, domine!” interpellavit Domina Bilder hilari risu. “Tot annos bestias curavit ut, mehercule, ipse propemodum lupus evaserit! Sed mali nihil in eo est.”
“Bene, domine. Heri, duabus fere horis post pastum, primum tumultum audivi. In domo simiarum stramentum pumae iuveni aegrotanti componebam; simul autem atque eiulatus ululatusque audivi, statim exii. Ecce Bersicker quasi insanus vectes furiose petebat, velut exire cuperet. Pauci eo die aderant; prope autem unus tantum vir stabat, procerus, macilentus, naso adunco barbaque acuminata in qua nonnulli pili albi apparebant.
“Vultum durum frigidumque habebat et oculos rubentes; statim mihi displicuit, quia suspicabar eum ipsum bestias irritare. Manus albis tegumentis e corio haedino operuerat; feras mihi digito monstrans ait: ‘Custos, hi lupi re quadam perturbari videntur.’
“‘Fortasse te vident,’ inquam; nam superbiam eius ferre non poteram. Non iratus est, sicut speraveram, sed insolenter subrisit, dentes albos acutosque aperto ore ostendens. ‘O non,’ inquit, ‘me non amarent.’
“‘Immo vero amarent,’ inquam, eum imitans. ‘Hora theae semper unum alterumve os amant quo dentes purgent; tu autem tot ossa in ipso corpore habes ut iis sacculus impleatur.’
“Mira res: simul atque bestiae nos colloquentes viderunt, procubuerunt; cum autem ad Bersicker accessissem, aures sibi, ut solebat, scalpere permisit. Tum iste vir quoque accessit et, di boni, manum intra saeptum misit atque veteris lupi aures ipse demulsit!
“‘Cave,’ inquam. ‘Bersicker ad mordendum promptus est.’
“‘Nihil refert,’ inquit. ‘Talibus assuevi.’
“‘Tu quoque hoc negotium exerces?’ rogo, petasum tollens; nam qui luporum ceterorumque eiusmodi animalium mercaturam facit, custodibus bonus amicus esse solet.
“‘Non,’ inquit, ‘non proprie hoc negotium; sed complures mansuefeci atque familiares habui.’ Tum petasum sustulit tam urbane quam dominus nobilis atque abiit. Vetus Bersicker eum oculis secutus est donec e conspectu excessit; deinde in angulum ivit ibique tota vespera cubuit neque exire voluit.
“Nocte autem praeterita, simul atque luna orta est, omnes hic lupi ululare coeperunt. Nihil erat propter quod ulularent; nemo prope erat, nisi aliquis post hortos in via ad Parcum canem vocare videbatur. Semel atque iterum exii ut inspicerem num omnia salva essent; recte se habebant, atque ululatus cessavit. Paulo ante mediam noctem, priusquam cubitum irem, circumspicere volui; et, mehercule, ubi ad veteris Bersicker caveam perveni, vectes fractos distortosque vidi, caveam autem vacuam. Haec sunt omnia quae certo scio.”
“Viditne quisquam alius aliquid?”
“Unus ex hortulanis nostris eo fere tempore e concentu quodam domum redibat. Ait se canem magnum cinerei coloris per saepes hortorum egredientem vidisse. Ita quidem dicit; ego autem parum fidei tribuo. Si enim vere vidisset, uxori domum reversus ne verbum quidem dixit; demum postquam lupi fuga nota facta est nosque totam noctem per Parcum Bersicker quaerentes egimus, tum meminisse coepit se aliquid vidisse. Mea sententia concentus ille nimis diu ei in capite haeserat.”
“Nunc, domine Bilder, potesne ullo modo explicare quomodo lupus effugerit?”
“Bene, domine,” inquit modestia quadam suspecta, “credo me posse; sed nescio an tibi ratio placeat.”
“Certe placebit. Si vir qualis tu es, qui bestias usu novit, ne probabilem quidem coniecturam facere potest, quis tandem conabitur?”
“Ergo, domine, sic rem explico: mihi videtur iste lupus effugisse—simpliciter quia exire volebat.”
Ex cachinno quo Thomas uxorque iocum exceperunt intellexi eum iam saepe iactatum esse atque totam explicationem nihil nisi elaboratam ludificationem fuisse. Cum digno Thoma dicacitate contendere non poteram; sed certiorem viam ad animum eius nosse mihi videbar. Itaque dixi:
“Age, domine Bilder, primum illum aureum semilibralem iam meruisti; frater autem eius hic exspectat ut vindicetur, simul atque mihi dixeris quid deinceps futurum putes.”
“Recte, domine,” alacriter inquit. “Ignosces quod te paulum luserim; sed anus hic mihi connivebat, quasi tacite iuberet pergere.”
“Ego vero numquam!” exclamavit anus.
“Sententia mea haec est: iste lupus alicubi delitescit. Hortulanus ille qui tam tarde meminit ait eum ad septentrionem currisse celerius quam equus ire possit; sed ego non credo, quia, ut vides, domine, lupi, sicut canes, non eo modo currunt quo equi; corpus eorum aliter factum est. Lupi pulchrae bestiae sunt in fabulis, et credo, cum gregatim concurrunt aliquidque insectantur quod eos magis timet quam ipsi id, posse strepitum diabolicum facere atque rem quamcumque discerptam devorare.
“Sed, di te ament, in ipsa vita lupus nihil nisi bestia humilis est, boni canis ne dimidiam quidem calliditatem, ne octavam quidem eius audaciae partem habet. Hic noster neque pugnare neque sibi cibum quaerere assuevit; verisimilius est eum alicubi circa Parcum delitescere ac tremere, secum, si omnino cogitat, quaerentem unde ientaculum sit habiturus; aut fortasse in aream aliquam subterraneam delapsus in cella carbonaria latet.
“Euge! quam belle aliqua coqua exsiliet cum in tenebris oculos illius virides sibi relucentes videbit! Si cibum non invenerit, quaerere cogetur, fortasseque tempestive in macellum incidet. Sin minus, et nutrix quaedam cum milite deambulatum abierit infante in vehiculo relicto—tum ne mireris si in proximo censu unus infans desiderabitur. Haec omnia.”
Aureum semilibralem ei porrigebam, cum aliquid subito ad fenestram subsiliens illisum est; Dominus Bilder admiratione hians os paene bis tantum quam antea aperuit.
“Di boni!” inquit. “Ecce vetus Bersicker sua sponte rediit!”
Ad ianuam ivit eamque aperuit, quod mihi prorsus supervacuum videbatur. Semper enim existimavi feram numquam pulchriorem videri quam cum inter me et illam firmissimum aliquod saeptum positum est; quae ipse expertus sum hanc opinionem confirmaverunt, non infregerunt.
Sed nihil consuetudine potentius. Neque Bilder neque uxor eius lupum magis curabant quam ego canem. Ipsa bestia tam quieta morataque erat quam ille lupus qui in fabula Puellae Rubricucullatae, aviae personam simulans, puellae fidem captabat.
Totum spectaculum inenarrabilis mixtura ridiculi ac miserandi fuit. Lupus ille nefarius, qui dimidium diem totam Londinii urbem terrore perculerat puerosque adeo exterruerat ut totis membris contremiscerent, nunc quasi paenitens aderat atque excipiebatur et mulcebatur velut filius prodigus e lupino genere domum reversus. Vetus Bilder eum summa cura ac teneritudine totum exploravit; postquam paenitentem suum examinaverat, dixit:
“Ecce, sciebam miserum veterem in aliquam molestiam venturum; nonne semper dixi? Totum caput vulneratum est atque vitri fragmentis plenum. Evidenter aliquem murum transcendere conatus est. Turpe est hominibus licere muros suos fractis lagenis coronare. Ecce quid inde fiat. Veni, Bersicker.”
Lupum secum duxit atque in caveam clausit, frustum carnis ei dans quod, si copiam spectares, vitulo illi saginato haud indignum erat; deinde abiit ut rem praefecto nuntiaret.
Ego quoque discessi, ut solus hodie de mira illa lupi ex Hortis Zoologicis fuga certa comperta referrem.
Commentarii Doctoris Ioannis Seward
17 SEPTEMBRIS.—Post cenam in studio meo rationes meas ad hunc usque diem conficiebam; propter alia enim multa negotia et crebras ad Luciam profectiones valde neglectae erant. Subito ianua magno impetu patefacta est, aegrotusque meus irrupit, vultu ira deformato. Obstupui; nam fere inauditum est aegrotum sua sponte in praefecti studium pervenire. Ne momento quidem cunctatus recta in me impetum fecit.
Cultrum mensarium manu tenebat; cum eum periculosum esse viderem, mensam inter nos retinere conatus sum. Ille tamen et celerior et fortior erat; priusquam pedem firmare possem, in me impetum fecit atque sinistrum carpum graviter vulneravit. Prius autem quam iterum feriret, dextra eum ita percussi ut supinus in pavimentum procumberet. Carpus meus largiter sanguinem fundebat, sanguisque in tapete parvam lacunam effecit.
Cum viderem amicum nostrum ad alterum impetum non parari, vulnus mihi obligare coepi, oculis tamen in prostratum hominem caute defixis. Ubi ministri irrupuerunt animumque ad eum convertimus, tam foedum erat spectaculum ut nausea me corriperet. Pronus in pavimento iacebat atque, more canis, sanguinem e carpo meo vulnerato delapsum lingua lambebat.
Facile comprehensus est; et, quod miratus sum, cum ministris placidissime abiit, hoc unum identidem repetens: “Sanguis vita est! Sanguis vita est!”
Hoc tempore sanguinis iacturam ferre minime possum. Nuper iam plus sanguinis amisi quam ut valetudini meae conveniat; praeterea diuturna cura de morbo Luciae ac de horrendis eius vicissitudinibus me quoque conficit. Nimis incitatus sum et viribus fractus; quiete, quiete, quiete egeo. Feliciter Van Helsing me non arcessivit; itaque somnum omittere non debeo. Hac nocte eo carere vix possem.
Telegramma Van Helsing, Antverpia, ad Seward, Carfax
(Ad Carfax in Sussexia missum, cum comitatus non indicatus esset; viginti duabus horis tardius traditum.)
17 SEPTEMBRIS.—Hac nocte Hillinghamiae adesse nullo modo omittas. Si non perpetuo vigilas, saepe visita et vide flores ita positos manere ut dispositi sunt; maximi momenti est; ne omittas. Ubi advenero, quam primum potero ad te veniam.
Commentarii Doctoris Ioannis Seward
18 SEPTEMBRIS.—Iam ad hamaxostichum Londinium petentem proficiscor. Accepto Van Helsing telegrammate, dirus me terror invasit. Tota nox perdita est; experientia autem acerba scio quid una nocte accidere possit. Fieri sane potest ut omnia recte se habeant; sed quid interea accidere potuerit? Certe horrendum aliquod fatum nobis imminet, siquidem quidquid casu accidere potest conatibus nostris obstat. Cylindrum hoc mecum feram; tum commentarium de Lucia phonographo absolvere potero.
Memorandum a Lucia Westenra relictum
17 SEPTEMBRIS. NOCTE.—Haec scribo atque ita relinquo ut inveniatur, ne quis forte propter me in ullam molestiam incidat. Haec est exacta narratio eorum quae hac nocte acciderunt. Sentio me viribus deficere atque mori, vixque tantum virium habeo ut scribam; tamen scribendum est, etiamsi inter scribendum moriar.
Ut soleo cubitum ivi, diligenter curans ut flores ita ponerentur ut Doctor Van Helsing iusserat; mox obdormivi.
Experrecta sum alarum plausu ad fenestram, qui primum coepit post illam noctem qua per somnum ad rupem Whitbiensem ambulavi Minaque me servavit, quemque nunc tam bene novi. Non timebam; tamen valde optabam ut Doctor Seward in proximo conclavi esset—sicut Doctor Van Helsing eum futurum esse dixerat—ut eum vocare possem. Dormire conata sum, sed frustra. Rediit enim vetus ille somni metus, atque vigilare constitui.
Perverse ipse somnus tum advenire conabatur cum eum nolebam. Itaque, quia sola esse timebam, ianuam aperui atque exclamavi: “Adestne quisquam?” Nemo respondit. Matrem excitare verebar; ianuam igitur rursus clausi. Tum foris in fruticeto ululatum quasi canis audivi, sed ferociorem gravioremque. Ad fenestram ivi atque prospexi; nihil autem videre potui praeter magnum vespertilionem, qui manifeste alis in fenestram identidem impingebat.
Itaque in lectum redii, sed firmiter constitui me non dormituram. Paulo post ianua aperta est et mater intro respexit; cum ex motu meo intellexisset me non dormire, intravit atque iuxta me consedit. Voce etiam solito dulciore mollioreque dixit:
“De te sollicita eram, cara mea, atque veni ut viderem omnia recte esse.”
Verita sum ne frigore afficeretur ibi sedens; rogavi igitur ut mecum intraret ac dormiret. In lectum venit atque iuxta me recubuit; vestem cubicularem non exuit, dixit enim se paulisper tantum mansuram atque deinde in lectum suum redituram. Dum illa in bracchiis meis iacebat egoque vicissim in bracchiis illius, rursus alarum plausus ictusque ad fenestram auditi sunt.
Exterrita est atque aliquantum timuit, exclamans: “Quid est illud?” Eam tranquillare conata sum tandemque potui; quieta iacebat, sed cor eius miserum ac carum adhuc vehementissime pulsare audiebam. Paulo post rursus humilis ululatus in fruticeto sonuit; mox magno fragore fenestra fracta est, vitri fragmenta in pavimentum coniecta sunt. Velum fenestrae vento irruente retro actum est; in hiatu autem vitrorum confractorum caput ingentis lupi cani, macri atque horrendi apparuit.
Mater metu exclamavit atque se erexit et assedit, quidquid auxilio esse posset furiose arripiens. Inter alia sertum florum arripuit quod Doctor Van Helsing me circa collum gestare iusserat, idque a me avulsit. Per unum alterumve momentum erecta sedebat lupum digito monstrans, raucusque quidam horrendus sonus e faucibus eius audiebatur; tum collapsa est, quasi fulmine icta, caputque eius fronti meae allisum me ad momentum vertigine affecit.
Cubiculum omniaque circum me volvi videbantur. Oculos in fenestra defixos tenui; lupus autem caput retraxit, et innumerabilia quasi puncta minuta per fenestram fractam vento inferri visa sunt, circumagique ac volutari velut columna pulveris, qualem in deserto vento illo, quem simum vocant, excitari viatores narrant.
Movere me conata sum, sed velut incantamento quodam constricta eram; corpus autem carae matris miserae, quod iam frigescere videbatur—cor enim carissimum pulsare desierat—me pondere premebat. Deinde aliquamdiu nihil memini.
Tempus mihi longum non visum est, sed valde, valde horrendum, donec rursus ad sensum redii. Alicubi prope campana mortuum nuntians pulsabatur; canes per totam viciniam ululabant; in nostro autem fruticeto, quasi statim foris, luscinia canebat. Dolore, terrore atque infirmitate obruta, vix mei compos eram; tamen cantus lusciniae mihi videbatur quasi vox matris meae mortuae ad me consolandam reversa.
Sonitus etiam ancillas excitaverant; nam strepitum nudorum pedum extra ianuam meam audiebam. Clamavi; intraverunt; ubi autem viderunt quid accidisset et quid super me in lecto iaceret, clamorem sustulerunt. Ventus per fenestram fractam irruit ianuamque cum fragore clausit. Corpus carae matris a me sustulerunt; postquam surrexi, eam in lecto posuerunt linteoque texerunt.
Omnes adeo timidae ac perturbatae erant ut eas iuberem in triclinium ire atque singulas poculum vini sumere. Ianua vento subito aperta rursusque clausa est. Ancillae exclamaverunt, deinde omnes simul in triclinium ierunt; ego quos flores habebam in pectore carae matris posui. Tum recordata sum quid Doctor Van Helsing dixisset; eos tamen auferre nolui, praesertim cum ancillas mecum vigilaturas crederem.
Mirabar cur ancillae non redirent. Vocavi, sed nullum responsum accepi; itaque in triclinium ivi ut eas quaererem.
Animus concidit cum viderem quid accidisset. Omnes quattuor humi iacebant, graviter respirantes. Lagena vini Xerici dimidia adhuc plena in mensa erat, sed odor acer insolitusque circumferebatur. Male aliquid suspicata lagenam examinavi. Laudanum redolebat; in abaco autem lagenulam qua medicus matris meae uti solet—o, solebat!—vacuam inveni. Quid faciam? quid faciam? Nunc rursus in cubiculo cum matre sum.
Eam relinquere non possum; sola sum praeter ancillas dormientes, quas aliquis medicamento sopivit. Sola cum mortua! Foras ire non audeo; humilem enim lupi ululatum per fenestram fractam audio.
Aer punctis minutis plenus est, quae ventus per fenestram irrumpens circumfert; lumina caerulea languide ardent. Quid faciam? Deus me hac nocte tueatur! Hanc chartam in sinu occultabo, ut eam inveniant qui corpus meum ad funus component. Mater mea carissima abiit! Iam tempus est ut ego quoque eam sequar. Vale, mi care Arthure, si hac nocte non superfuerim. Deus te custodiat, carissime, et Deus mihi auxilietur!