COMMENTARII DOCTORIS IOANNIS SEWARD
18 SEPTEMBRIS.—Raeda confestim Hillinghamiam vectus mature perveni. Raeda apud portam exspectare iussa, solus per aditum arboribus cinctum processi. Leniter pulsavi atque tintinnabulum quam tacissime movi; Luciam enim aut matrem eius excitare verebar, aliquem tantum e famulatu ad ianuam evocare sperans. Cum aliquamdiu nullum responsum venisset, rursus pulsavi ac sonui; nemo respondit.
Ministrorum socordiam exsecratus sum, quod tali hora—iam enim decima erat—in lectis iacerent; itaque iterum, iam impatientius, sonui ac pulsavi, neque tamen responsum ullum. Hactenus ministros solos culpaveram; nunc autem metus quidam horribilis me incessit.
Num hoc desertum silentium alius tantum nexus erat catenae fati, quae circa nos artius artiusque constringi videbatur? Num vere ad domum iam morte occupatam serius quam oportebat adveneram? Sciebam singula morae minuta, immo momenta, Luciae horas periculi afferre posse, si rursus tam horrende in deterius versa esset; itaque domum circumivi, si quo forte aditum invenire possem.
Nullum ingressum reperire potui. Omnes fenestrae omnesque ianuae obseratae ac clave clausae erant; spe frustratus ad porticum redii. Tum crebrum ungularum sonitum equi citato cursu acti audivi. Ad portam substitit; paucis post momentis Van Helsing per aditum ad me cucurrit. Ubi me vidit, anhelans dixit:
“Tu igitur eras, modoque advenisti. Quomodo se habet? Serumne venimus? Telegramma meum non accepisti?”
Quantum potui breviter dilucideque respondi telegramma eius mane demum ad me pervenisse; me ne momentum quidem cunctatum huc venisse; neminem autem in domo ad vocem meam respondere. Ille constitit, petasum levavit, graviterque dixit:
“Tum vereor ne serius venerimus. Fiat voluntas Dei!” Mox solita animi vi statim se collegit atque perrexit: “Veni. Si nullus patet aditus, faciendus est. Nunc omne momentum magni est.”
Ad posticam domus partem ivimus, ubi fenestra coquinae erat. Professor e theca parvam serrulam chirurgicam protulit mihique tradidit, clathros ferreos fenestrae monstrans. Statim eos aggressus sum atque brevi tres serrando dissecui. Deinde longo tenuique cultro claustrum fenestrae retrorsum impulimus eamque aperuimus. Professorem intus adiuvavi, deinde ipse per fenestram ingressus sum. Nemo in coquina neque in conclavibus ministrorum, quae prope erant, aderat.
Singula conclavia, dum procedebamus, temptavimus; in triclinio autem, radiis per clausas fenestrarum tabulas languide immissis vix illustrato, quattuor ancillas humi iacentes invenimus. Non erat cur mortuas crederemus; stertor enim earum atque acer laudani odor satis ostendebant quid accidisset. Van Helsing et ego inter nos aspeximus; abeuntes ille dixit: “Has postea curabimus.” Tum ad cubiculum Luciae ascendimus.
Ad ianuam momentum alterumve constitimus ut auscultaremus; nullus tamen sonus audiebatur. Pallidi, trementibus manibus, ianuam lente aperuimus atque intravimus.
Quomodo dicam quod vidimus? Duae mulieres in lecto iacebant, Lucia et mater eius. Haec interius iacebat, linteo albo tecta, cuius ora vento per fenestram fractam incidente reiecta erat, ita ut vultus contractus pallidusque, in quo terror velut fixus manebat, pateret. Iuxta eam Lucia iacebat, vultu etiam pallidiore magisque contracto.
Flores qui circa collum eius fuerant in pectore matris invenimus; ipsius autem collum nudum erat, duo illa parva vulnera ostendens quae antea animadvertimus, nunc horrende albida atque lacerata. Professor sine verbo super lectum se inclinavit, capite paene pectus miserae Luciae tangens; tum subito caput, quasi qui auscultet, convertit, pedibusque prosiliens mihi exclamavit:
“Nondum serum est! Cito, cito! Vinum ardens affer!”
Deorsum evolavi cumque eo redii, prius tamen diligenter odoravi gustavique, ne id quoque medicatum esset, sicut lagena vini Xerici quam in mensa inveneram. Ancillae adhuc respirabant, sed iam inquietius; vim narcotici languescere suspicatus sum. Non substiti ut certior fierem, sed ad Van Helsing redii. Ille, sicut antea, vinum ardens labris, gingivis, carpis, palmisque Luciae infricuit. Tum mihi dixit:
“Hoc facere possum; plus nunc non possum. Tu eas ancillas excita. Linteo udo faciem earum percute, atque fortiter. Iube ignem accendi, aquam calefieri, balneum calidum parari. Misera haec paene tam frigida est quam illa quae iuxta iacet. Prius calefacienda est quam quidquam amplius facere possimus.”
Statim ivi atque tres mulieres haud difficulter excitavi. Quarta puella admodum iuvenis erat, quam medicamentum evidenter vehementius affecerat; eam igitur in toro deposui ac dormire sivi. Ceterae primo stupidae erant; ubi autem memoria rediit, vehementer flere ac singultire coeperunt. Ego tamen severe egi neque loqui eas permisi. Dixi unam vitam periisse plus satis esse; si cunctarentur, Luciae quoque mortem ipsas allaturas.
Ita flentes singultantesque, vix dimidio vestitae ut erant, ad munera sua redierunt ignemque atque aquam paraverunt. Feliciter ignis coquinae fornacisque aquariae adhuc ardebat, neque aqua calida deerat. Balneum paravimus Luciamque, qualis erat, extulimus atque in eo collocavimus. Dum artus eius frictione calefacimus, ianua principalis pulsata est. Una ancillarum cucurrit, vestimenta quaedam festinanter induit, atque ianuam aperuit.
Mox rediit nobisque susurravit virum quendam adesse qui nuntium a Domino Holmwood attulisset. Iussi ei responderi ut exspectaret, quod neminem nunc recipere possemus. Illa abiit ut responsum ferret; ego autem opere nostro totus occupatus hominem illum prorsus oblitus sum.
Numquam in omni usu meo Professorem tanto tamque inexorabili studio laborantem vidi. Sciebam—sicut et ipse sciebat—nos cum ipsa morte comminus certare; brevi quietis intervallo id ei dixi. Ille respondit verbis quae tum non intellexi, vultu autem omnium quos umquam videram severissimo:
“Si hoc tantum esset, hoc loco desisterem eamque placide exstingui sinerem; nullam enim in futura eius vita lucis spem perspicio.” Deinde, si fieri potuit, renovata etiam rabidiorique industria labori incubuit.
Paulo post ambo sentire coepimus calorem iam vim suam exercere. Cor Luciae per stethoscopium paulo clarius pulsabat, pulmonum quoque motus iam percipi poterat. Vultus Van Helsing prope exhilaratus est; dum eam e balneo tollimus linteoque calido involutam exsiccamus, mihi dixit:
“Primum lucrum nostrum est! Rex in scaccis premitur!”
Luciam in aliud conclave iam paratum transtulimus, in lecto collocavimus, paucasque vini ardentis guttas in fauces eius infudimus. Animadverti Van Helsing molle sericum sudarium circa collum eius ligare. Adhuc sensu carebat, neque minus graviter—immo fortasse gravius—quam umquam antea se habebat.
Van Helsing unam ancillam accivit iussitque apud Luciam manere neque oculos ab aegrota removere donec rediremus; deinde signo me e cubiculo evocavit.
“Deliberandum est quid agamus,” inquit dum scalas descendimus. In atrio ianuam triclinii aperuit; ingressi sumus, ipseque post nos diligenter clausit. Tabulae fenestrarum apertae erant, vela autem iam demissa, eo more funebri quem mulieres Britannicae humilioris ordinis tam religiose servant. Obscurum igitur erat conclave, sed satis adhuc luminis ad rem nostram supererat.
Severitas Van Helsing quadam perplexitate mitigata videbatur. Nescio qua cogitatione torqueri videbatur; paulisper igitur tacitus exspectavi, donec ille dixit:
“Quid nunc faciemus? Unde auxilium petemus? Alia transfusio sanguinis, eaque mox, necessaria est; alioqui de miserae puellae vita ne per horam quidem sperare poterimus. Tu iam exhaustus es; ego quoque exhaustus sum. Istis mulieribus confidere vereor, etiamsi venas praebere auderent. Quem inveniemus qui venas pro ea aperiat?”
“Quidni ego?”
Vox e toro in altera conclavis parte posito venit; cognita illa Quincii Morris vox cor meum solacio laetitiaque perfudit. Van Helsing ad primum sonum iratus expavit; mox tamen vultus remissus est oculique laetitia micuerunt, cum ego “Quinci Morris!” exclamans manibus porrectis ad eum cucurri.
“Quid te huc attulit?” clamavi dum manus iungimus.
“Arthuri causa, opinor.”
Telegramma mihi porrexit:
“TRIDUUM EST EX QUO NIHIL A SEWARD AUDIVI, SUMME SOLLICITUS. DISCEDERE NON POSSUM. PATER EODEM STATU. NUNTIA MIHI QUOMODO LUCIA SE HABEAT. NE CUNCTERIS.—HOLMWOOD.”
“Tempore, opinor, ipso adveni. Scis nihil opus esse nisi ut dicas quid faciendum sit.”
Van Helsing magnis passibus accessit, manum eius cepit, eumque oculis defixis intuens dixit:
“Mulieri periclitanti nullum in terris remedium sanguine viri fortis praestantius est. Vir es, neque de eo dubitari potest. Age, diabolus contra nos quantum potest laboret; Deus tamen, cum viris opus est, viros nobis mittit.”
Rursus illam horrendam operationem peregimus. Singula recensere animus non fert. Lucia gravissimo animi corporisque discrimine concussa erat, quod eam multo magis quam priora debilitaverat; quamquam enim multus sanguis in venas eius transfusus erat, corpus curationi minus bene quam superioribus vicibus respondebat. Reditus eius ad vitam horrendus et visu et auditu erat. Nihilominus cordis pulmonumque actio melior facta est; Van Helsing autem, sicut antea, morphini iniectionem subcutaneam fecit bono cum effectu.
Defectio animi in profundum somnum transiit. Professor apud eam mansit, dum ego cum Quincio Morris deorsum ivi atque unam ancillam misi quae alteri ex aurigis exspectantibus pretium solveret. Quincium, post poculum vini, recubantem reliqui coquumque iussi bonum ientaculum parare. Tum cogitatio quaedam mihi incidit, atque ad conclave ubi Lucia nunc iacebat redii. Tacite ingressus Van Helsing inveni unum alterumve folium chartae manu tenentem.
Evidenter legerat, nunc autem fronte manu sustentata sedens rem secum reputabat. Vultu graviter contentus videbatur, velut qui iam dubitationem omnem exuisset. Chartam mihi tradidit hoc tantum dicens: “E sinu Luciae excidit cum eam ad balneum portaremus.”
Lecta charta, Professorem tacitus intuebar; mox post pausam rogavi: “Per Deum immortalem, quid haec omnia sibi volunt? Insana erat, aut est? aut quale hoc horribile periculum est?” Adeo confusus eram ut nihil amplius dicere scirem. Van Helsing manum porrexit chartamque recepit dicens:
“Nunc de hoc noli sollicitari. In praesentia obliviscere. Suo tempore omnia scies atque intelleges; sed postea. Nunc autem quid illud est quod mihi dicturus venisti?” His verbis ad praesentia revocatus animum statim collegi.
“De testimonio mortis loqui veni. Nisi rite prudenterque agimus, publica coronatoris inquisitio institui potest, atque illa charta in medium proferenda erit. Spero nos inquisitione carere posse; nam si fiat, misera Lucia, nisi quid aliud eam prius interfecerit, certe eo ictu morietur. Ego scio, tu scis, scit etiam alter medicus qui eam curavit Dominam Westenra cordis morbo laboravisse; possumus igitur testimonium dare eam eo morbo mortuam esse.
“Testimonium statim conficiamus; ego ipse ad tabularium civile illud deferam, deinde ad libitinarium ibo.”
“Bene, o amice Ioannes! Praeclare excogitasti! Profecto Lucia, si infelix est propter hostes qui eam circumstant, felicissima certe est amicis qui eam diligunt. Unus, duo, tres—omnes pro ea venas aperuerunt, atque etiam senex unus. Ah, ita, amice Ioannes; novi, non caecus sum! Eo ipso te magis diligo. Nunc abi.”
In aula Quincio Morris occurri, telegramma Arthuro destinatum manu tenenti, quo nuntiabatur Dominam Westenra mortuam esse, Luciam quoque aegrotavisse sed iam melius se habere, Van Helsing autem et me apud eam adesse. Dixi quo irem; ille me statim ire iussit, sed abeunti addidit:
“Cum redieris, Ioannes, licebitne mihi duo verba tecum secreto facere?” Capite annui atque exii. Sine ulla difficultate mortem apud tabularium publice professus sum; cum libitinario loci constitui ut vesperi veniret, corpus ad loculum faciendum metiretur ceteraque ordinaret.
Cum redii, Quincius me exspectabat. Dixi me, ubi primum de statu Luciae certior factus essem, ad eum venturum; statimque ad cubiculum eius ascendi. Adhuc dormiebat; Professor autem ne loco quidem suo iuxta eam motus videbatur. Cum digitum ad labra admoveret, intellexi eum sperare eam mox experrecturam atque naturam antevertere nolle.
Itaque ad Quincium descendi eumque in conclave ientaculo destinatum duxi, ubi vela fenestrarum non demissa erant, itaque locus ceteris paulo hilarior, vel potius minus tristis, videbatur. Ubi soli fuimus, mihi dixit:
“Ioannes Seward, nolo me ingerere quo ius mihi non est; sed haec res communis non est. Scis me puellam illam amavisse atque uxorem ducere voluisse; quamquam id iam praeteriit, non possum quin de ea adhuc sollicitus sim. Quid illi mali est? Batavus—bonus ille senex est, id video—tum cum vos duo in conclave intravistis dixit aliam transfusionem sanguinis necessariam esse, te autem et ipsum exhaustos esse.
“Scio quidem vos medicos inter vos secreto consulere, neque hominem exspectare oportere ut ea cognoscat quae clam deliberatis. Sed hoc commune negotium non est; quidquid autem rei est, partes meas egi. Nonne ita est?”
“Ita est,” inquam; ille perrexit:
“Conicio te et Van Helsing iam antea fecisse quod ego hodie feci. Nonne ita est?”
“Ita est.”
“Et Arthurum quoque, credo, in eadem re fuisse. Quattuor abhinc diebus eum domi suae vidi; mirum quantum mutatus erat. Numquam quidquam tam celeriter concidisse vidi ex quo in Pampis equa mihi carissima una nocte concidit. Unus ex illis magnis vespertilionibus quos vampyros appellant noctu eam invaserat; cum bestia se explevisset venaque aperta mansisset, tantum sanguinis amiserat ut stare non posset; itaque iacentem glande conficere coactus sum.
“Ioannes, si sine fide violanda dicere potes, Arthurus primus fuit, nonne?” Dum loquebatur, miser summe anxius videbatur. Suspenso animo cruciabatur propter mulierem quam amabat, et summa ignorantia horrendi mysterii quo illa circumdari videbatur dolorem augebat. Cor eius quasi sanguinem fundebat; omni eius virilitate—illa vero singulari ac prope regia—opus erat, ne animo frangeretur.
Antequam responderem paulisper haesitavi; sentiebam enim nihil prodendum esse quod Professor celari vellet. Sed iam tam multa sciebat, tam multa recte coniecerat, ut causa nulla videretur cur non responderem. Itaque eadem formula dixi: “Ita est.”
“Et quamdiu hoc fit?”
“Decem fere dies.”
“Decem dies! Tum, Ioannes Seward, misera illa formosa puella quam omnes amamus intra hoc tempus sanguinem quattuor virorum robustorum in venas accepit. Deus bone! Ne totum quidem corpus eius tantum sanguinis capere posset.” Tum ad me propius accessit atque feroci semisusurro dixit: “Quid illum sanguinem exhausit?”
Caput movi. “Hoc,” inquam, “ipsa crux est. Van Helsing paene furit quod causam non inveniat; ego plane quid agam nescio. Ne coniecturam quidem facere possum. Parvae quaedam res identidem acciderunt quae omnia consilia nostra de Lucia diligenter custodienda irrita fecerunt. Sed iterum non accidet. Hic manebimus donec aut bene aut male actum erit.” Quincius manum porrexit. “Me quoque in numero pone,” inquit. “Tu et Batavus dicite quid agendum sit; faciam.”
Cum sero postmeridiano experrecta est, primum Lucia manum in sinum misit atque, quod miratus sum, chartam protulit quam Van Helsing mihi legendam tradiderat. Cautus Professor eam quo loco exciderat reposuerat, ne experrecta, si chartam deesse animadvertisset, perturbaretur. Deinde oculi eius in Van Helsing, mox in me inciderunt, atque laetitia micuerunt. Tum circum cubiculum respexit; ubi agnovit quo loco esset, contremuit, magno clamore edito tenues miserasque manus pallido vultui admovit.
Uterque intelleximus quid hoc significaret—eam mortem matris plene intellexisse. Quare omni ope eam consolari conati sumus. Misericordia nostra sine dubio aliquid levamenti attulit; animo tamen penitus fracta erat, diuque tacite atque infirme flebat. Diximus alterum nostrum aut utrumque perpetuo apud eam mansurum esse; hoc eam aliquantum consolari visum est. Sub crepusculum in levem somnum delapsa est. Tum res valde mira accidit. Adhuc dormiens chartam e sinu sumpsit eamque in duas partes rupit.
Van Helsing propius accessit fragmentaque sustulit. Illa tamen motum discindendi perrexit, quasi materia adhuc in manibus esset; tandem manus sustulit aperuitque velut fragmenta spargeret. Van Helsing mirari visus est; supercilia cogitatione coierunt, nihil tamen dixit.
19 SEPTEMBRIS.—Tota nocte superiore interruptis somnis dormivit, semper somnum reformidans; quotiens autem expergiscebatur, aliquanto infirmior videbatur. Professor et ego alter alteri in vigiliis successimus, neque eam uno momento sine custode reliquimus. Quincius Morris nihil de consilio suo dixit; sciebam tamen eum totam noctem circa domum ultro citroque circuisse.
Ubi dies illuxit, acre lumen quantum virium misera Lucia amisisset palam ostendit. Vix caput movere poterat; paululum alimenti quod sumere potuit nullum ei commodum afferre videbatur. Interdum dormiebat; Van Helsing autem et ego differentiam inter dormientem et vigilantem ambo animadvertimus.
Dormiens robustior videbatur, quamquam vultu magis emaciato, et spiritus mitior erat; os apertum pallidas gingivas a dentibus retractas ostendebat, unde dentes revera longiores acutioresque quam soliti videbantur. Ubi expergiscebatur, mollities oculorum totam faciem mutabat; ipsa sibi rursus similis videbatur, quamvis morti iam proxima. Postmeridiano tempore Arthurum petiit; telegramma igitur ad eum misimus. Quincius ad stationem abiit ei obviam.
Cum advenit, hora paene sexta erat; sol pleno calidoque splendore occidebat, lumenque rubrum per fenestram infusum pallidis genis colorem aliquem dabat. Ubi eam vidit, Arthurus animi motu quasi suffocatus est; nemo nostrum loqui potuit. Interea saepius saepiusque somnus, sive ille torpor qui somni speciem praebebat, eam occupabat, ita ut intervalla quibus colloqui licebat breviarentur.
Arthuri tamen praesentia quasi stimulum praebuit. Paululum se collegit Lucia, atque hilarius cum eo locuta est quam ex quo adveneramus umquam. Ille quoque animum confirmavit atque quam laetissime potuit respondit, ut omnia, quantum per res liceret, quam aequissime ferrentur.
Iam prope hora prima post mediam noctem est; Arthurus et Van Helsing apud eam sedent. Ego intra quartam horae partem eos relevabo; haec autem in phonographum Luciae dicto. Usque ad horam sextam illi conabuntur quiescere. Vereor ne crastinus dies vigiliis nostris finem imponat; ictus enim nimius fuit, neque misera puella vires recipere potest. Deus omnibus nobis adsit.
Epistula Minae Harker ad Luciam Westenra
(Ab ea non aperta.)
17 SEPTEMBRIS.
Carissima Lucia,—Saeculum mihi paene praeterisse videtur ex quo aut tu mihi aut ego tibi scripsi. Scio te omnibus meis culpis veniam daturam, ubi totum nuntiorum meorum fasciculum legeris. Age, maritum meum salvum recepi; cum Exoniam pervenissemus, raeda nos exspectabat, atque in ea Dominus Hawkins, quamquam podagrae impetu laborabat. Nos in domum suam duxit, ubi conclavia nobis omnibus commoda atque iucunda parata erant; simul cenavimus. Post cenam Dominus Hawkins dixit:
“‘Carissimi mei, salutem vestram prosperitatemque bibere volo; omniaque bona vos ambos sequantur. Utrumque vestrum a pueritia novi, atque cum amore gaudioque vidi adolescere. Nunc volo ut domum vestram hic apud me habeatis. Nulla mihi iam soboles superest; omnes mihi erepti sunt, atque testamento omnia vobis relinquo.’ Flevi, cara Lucia, dum Ionathas et senex ille manus iungunt. Vesper nobis felicissimus, felicissimus fuit.
“Ita nunc in pulcherrima hac antiqua domo consedimus. Ex cubiculo meo atque ex conclavi familiari magnas ulmos circa cathedralem ecclesiam videre possum, truncis ingentibus nigris contra vetustam flavam templi saxorum faciem eminentibus; super caput autem corvos frugilegos tota die crocitantes, garrientes, quasi res suas invicem referentes audio, more corvorum—et hominum. Ego, ut facile intellegis, tota domui ordinandae curandaeque me dedi. Ionathas et Dominus Hawkins per totum diem negotiis occupantur; nunc enim, cum Ionathas socius factus sit, Dominus Hawkins vult eum de singulis clientibus edocere.
“Quomodo cara mater tua se habet? Utinam mihi liceret intra paucos dies Londinium excurrere ut te viderem; nondum tamen audeo, tot rebus umeris meis impositis, atque Ionathas adhuc curandus est. Paulatim rursus carnem colligit, sed diuturno morbo horrende debilitatus erat. Etiam nunc interdum subito e somno exsilit atque tremefactus expergiscitur, donec eum blanditiis ad solitam animi quietem reducam.
“Deo tamen gratias, hi casus diebus procedentibus rariores fiunt, atque aliquando, spero, prorsus evanescent. Nunc, cum mea tibi narraverim, tua rogem. Quando nubetis, ubi, quis sacra nuptialia peraget, qua veste uteris, publicane an privata erit caerimonia? Omnia mihi narra, cara; omnia de omnibus rebus. Quidquid tibi cordi est, mihi quoque carissimum erit.
“Ionathas iubet me ‘officium observantissimum’ suum tibi mittere; sed hoc, opinor, a iuniore socio tam gravis societatis Hawkins & Harker satis non est. Itaque, quoniam tu me amas, ille me amat, ego autem te omnibus modis ac temporibus verbi amo, pro illo simpliciter ‘amorem’ mitto. Vale, carissima Lucia, omniaque bona tibi contingant.
“Tua
MINA HARKER.”
Relatio Patricii Hennessey, M.D., M.R.C.S., L.K.Q.C.P.I., etc., etc., ad Ioannem Seward, M.D.
20 SEPTEMBRIS.
Carissime Domine,—Ex voluntate tua relationem mitto de statu omnium rerum curae meae commissarum.... De aegroto autem Renfield plura dicenda sunt. Rursus furoris impetum habuit qui exitum horribilem habere poterat, sed feliciter sine ullo malo eventu finitus est. Hodie postmeridiano tempore plaustrum baiulorum cum duobus viris ad domum vacuam venit cuius horti nostris adiacent—domum, ut meministi, ad quam aegrotus bis effugit.
Viri ad portam nostram substiterunt ut a ianitore viam rogarent, quippe qui loci ignari essent. Ego ipse, post prandium fumans, e fenestra studii prospiciebam atque unum ex eis ad domum accedere vidi. Cum praeter fenestram cubiculi Renfield transiret, aegrotus intus eum maledictis incessere coepit, omniaque turpissima quae lingua proferre poterat in eum coniecit.
Vir, qui satis honestus videbatur, hoc tantum respondit ut eum, “mendicum spurcae linguae,” tacere iuberet; noster autem statim eum accusavit quod se spoliare atque occidere vellet, dixitque se illum impediturum etiamsi propterea suspendendus esset.
Fenestram aperui atque viro signo indicavi ne eum curaret. Ille, postquam locum circumspexit intellexitque in quale aedificium incidisset, hoc tantum dixit: “Di te servent, domine; ego certe non curarem quid mihi diceretur in damnata ista domo insanorum. Vestri me miseret—tui scilicet et domini—qui cum tali fera sub eodem tecto habitare cogimini.” Tum satis comiter viam rogavit; ego portam domus vacuae indicavi. Abiit, nostro aegroto minas, maledicta, convicia post eum iaciente. Descendi ut, si possem, causam tantae irae reperirem, cum alioqui satis bene se gerere soleat neque, exceptis violentiae accessionibus, umquam tale quid fecerit.
Mirum dictu, eum plane compositum atque humanissimo animo inveni. Conatus sum de re modo gesta eum in sermonem inducere; ille autem placide quaerebat quid sibi vellem, adeo ut paene crederem eum totius rei prorsus immemorem esse. Doleo tamen dicere hoc nihil nisi aliud calliditatis eius exemplum fuisse; intra dimidiam enim horam rursus de eo audivi. Tum per fenestram cubiculi eruperat atque per aditum currebat.
Ministros clamavi ut me sequerentur, ipseque post eum cucurri, veritus ne malum aliquod moliretur. Metus meus iustus fuit, ubi idem plaustrum quod antea transierat rursus per viam descendere vidi, magnas quasdam arcas ligneas vehens. Viri frontes tergebant, vultu rubentes quasi gravissimo labore confecti. Priusquam ad eum pervenire possem, aegrotus in eos irruit, unum e plaustro detraxit, caputque eius humi identidem illidere coepit.
Nisi eo ipso momento eum comprehendere potuissem, credo eum hominem illic statim necaturum fuisse. Alter de plaustro desiluit atque manubrio gravis flagelli caput eius percussit. Ictus terribilis fuit; ille tamen nihil curare visus est, sed hunc quoque corripuit atque contra nos tres ita luctatus est ut nos quasi catulos felium huc illuc traheret. Scis me nullo modo levem esse; alii quoque duo viri robustissimi erant.
Primo tacitus pugnabat; cum autem paulatim eum vinceremus ministrique camisam coercitoriam induerent, clamare coepit: “Consilia eorum irrita faciam! Non me spoliabunt! non paulatim interficient! Pro Domino et Magistro meo pugnabo!” aliaque eiusdem generis multa confusa. Summo labore in domum reductus est atque in cella mollibus parietibus tecta collocatus. Uni ex ministris, Hardy nomine, digitus fractus est; quem tamen reposui et obligavi, atque ille bene se habet.
Duo baiuli primo magna voce de actionibus damni sarciendi minabantur atque omnia legis supplicia nobis ingesturos pollicebantur. Minarum tamen erat admixta quaedam quasi excusatio, quod duo viri a debili insano superati essent. Dicebant, nisi vires eorum magnis illis arcis portandis atque in plaustrum attollendis consumptae essent, brevi negotio eum domituros fuisse.
Alteram cladis causam dicebant incredibilem sitim, quam pulverulentum opus eis intulerat, simulque queri coeperunt quam longe ab opere suo quaelibet taberna abesset.
Mentem eorum plane intellexi. Itaque post validum poculum potionis spirituosae aqua mixtae—immo post plura eiusdem—atque singulis aureo nummo librae unius dato, iniuriam aequiore animo ferre coeperunt iuraveruntque se cotidie etiam peiorem insanum libenter conventuros, si ea occasione tam “egregium sodalem” quam hunc epistulae auctorem convenire liceret. Nomina habitationesque eorum scripsi, si forte postea his rebus opus esset.
Haec sunt: Jack Smollet, Dudding's Rents, King George's Road, Great Walworth; Thomas Snelling, Peter Parley's Row, Guide Court, Bethnal Green. Uterque apud Harris & Sons, societatem rerum transferendarum ac transportandarum, Orange Master's Yard, Soho, operam dat.
Quaecumque hic memoratu digna acciderint, statim tibi referam; si quid magni momenti acciderit, continuo telegramma mittam.
Vale, care Domine.
Tui fidelissimus,
PATRICIUS HENNESSEY.
Epistula Minae Harker ad Luciam Westenra
(Ab ea non aperta.)
18 SEPTEMBRIS.
Carissima Lucia,—Gravissimus dolor nobis accidit. Dominus Hawkins subito mortuus est. Alii fortasse non putabunt id nobis tam acerbum esse; sed uterque eum adeo diligere didiceramus ut patrem amisisse vere videamur. Ego neque patrem neque matrem umquam novi; itaque mors cari illius senis me gravissimo dolore affecit. Ionathas dolore vehementer affectus est.
Non solum illum bonum carumque virum luget qui tota vita sibi favit, extremo autem tempore quasi filium suum tractavit atque tantas divitias reliquit quae nobis, modeste educatis, ipsa avaritiae somnia superare videantur; alia quoque causa Ionatham perturbat. Dicit tantum negotiorum onus humeris impositum animum suum perturbare. De se ipso dubitare incipit. Ego eum erigere conor; fides mea in illum efficit ut ipse quoque sibi magis credat.
Sed hic maxime gravis ille animi ictus quem accepit vim suam ostendit. O quam indignum est naturam tam dulcem, simplicem, nobilem, fortem—quae auxilio boni cari amici nostri eum intra paucos annos a scriba ad negotii principem extulit—ita laesam esse ut ipsum robur quo sustentabatur quasi evanuerit.
Ignosce, cara, si inter tuam felicitatem curis meis te fatigo; sed, Lucia mea, necesse est alicui dicam. Me enim exhaurit labor vultus coram Ionatha semper hilaris ac fortis praeferendi, neque hic habeo cui animum aperiam. Londinium proficisci vereor, quamquam perendie ire debemus; miser enim Dominus Hawkins testamento mandavit ut in eodem sepulcro cum patre suo poneretur. Cum nullus omnino cognatus supersit, Ionathas funus inter lugentes praecipue ducere debebit.
Conabor, carissima, ad te saltem paucis momentis excurrere. Ignosce quod te meis molestiis fatigo. Omnia bona tibi precor.
Amantissima tua
MINA HARKER.
Commentarii Doctoris Ioannis Seward
20 SEPTEMBRIS.—Sola constantia atque consuetudo efficiunt ut hac nocte quidquam commentariis mandem. Tam miser sum, tam fractus animo, adeo me taedet mundi rerumque omnium, ipsius denique vitae, ut nihil curem si hoc ipso momento alas angeli mortis plaudentes audiam. Et sane his proximis diebus ille tristes alas non frustra movit: matrem Luciae, patrem Arthuri, nunc autem.... Pergam ad opus meum.
Van Helsing in custodia Luciae rite relevavi. Arthurum quoque quiescere volebamus; primo recusavit. Demum, cum dicerem nobis interdiu auxilio eius opus futurum, neque omnes vigiliis frangi debere ne Lucia inde detrimentum caperet, concessit. Van Helsing ei benignissime locutus est. “Veni, fili,” inquit; “veni mecum. Aeger et infirmus es, multum dolorem multamque animi cruciationem tulisti, praeter illam virium iacturam quam ambo novimus.
“Solus esse non debes; solitudo enim plena metuum sollicitudinumque est. Veni in conclave familiare, ubi magnus ignis ardet et duo lectuli sunt. Tu in uno iacebis, ego in altero; mutua societas utrique solacio erit, etiam si taceamus, etiam si dormiamus.” Arthurus cum eo abiit, vultum Luciae desideranter respiciens, qui in pulvino paene linteo ipso candidior iacebat.
Illa penitus immota iacebat. Circum conclave inspexi ut omnia recte disposita esse certior fierem. Videbam Professorem hic quoque, sicut in altero cubiculo, allium eodem consilio adhibuisse: totae fenestrae allio redolebant; circa collum Luciae, supra sericum sudarium quod Van Helsing gestare eam iusserat, rudis corona ex iisdem odoratis floribus pendebat. Lucia spiritum aliquantum stertentem ducebat; vultus miserrimus erat, quia os apertum pallidas gingivas ostendebat.
Dentes in luce obscura incertaque longiores acutioresque quam mane videbantur. Praesertim, nescio quo luminis errore, dentes canini ceteris longiores atque acutiores apparebant. Iuxta eam consedi; paulo post inquieta se movit. Eodem momento quidam obtusus alarum plausus aut ictus ad fenestram auditus est. Leniter eo accessi atque per angulum veli prospexi.
Luna plenissima lucebat; videre poteram sonum a magno vespertilione fieri, qui circumvolabat—sine dubio lumine, quamvis tenui, allectus—atque subinde alis fenestram feriebat. Ubi ad sedem redii, Luciam aliquantum motam inveni atque flores allii e collo avulsisse. Quam optime potui reposui, deinde vigilans consedi.
Mox experrecta est; cibum ei dedi sicut Van Helsing praeceperat. Parum sumpsit, idque languide. Non iam videbatur in ea ille occultus vitae recuperandae viriumque reficiendarum nisus, quod morbum eius antea tam insigniter notaverat. Mirum mihi visum est quod, simul atque ad sensum rediit, flores allii sibi arcte admovit.
Certe res mira erat: quoties in torporem illum cum respiratione stertente incidebat, flores a se removebat; ubi autem expergiscebatur, eos arcte prehendebat. Nulla hic erroris facultas erat; nam per longas horas quae secutae sunt saepe dormivit saepe vigilavit, utrumque motum totiens repetens.
Hora sexta Van Helsing venit ut me relevaret. Arthurus tum in levem somnum delapsus erat; Professor misericorditer eum dormire sivit. Ubi vultum Luciae vidit, audivi illum sibi proprium sibilantem spiritum ducere; acri susurro mihi dixit: “Velum tolle; lumen volo!” Deinde se inclinavit atque, vultu paene faciem Luciae tangente, eam diligenter examinavit. Flores removit sericumque sudarium e collo sustulit.
Quo facto retro subsiluit; audivi eum “Mein Gott!” dicentem, voce faucibus paene suppressa. Ego quoque me inclinavi atque inspexi; simul gelidus quidam horror me pervasit.
Duo illa colli vulnera prorsus evanuerant.
Per quinque fere minuta Van Helsing stetit eam intuens, vultu summa severitate composito. Tum ad me conversus quiete dixit:
“Moritur. Non diu restat. Multum interest, memento, utrum conscia moriatur an dormiens. Excita miserum illum iuvenem; veniat atque extrema eius videat. Nobis credit, et ei promisimus.”
In triclinium ivi eumque excitavi. Paulisper stupuit; ubi autem solis lumen per oras clausarum tabularum influere vidit, sero se experrectum putavit ac metum suum aperuit. Confirmavi Luciam adhuc dormire; quam mitissime autem potui addidi Van Helsing et me vereri ne finis iam adesset. Vultum manibus texit, iuxta lectulum in genua procubuit, atque ita fortasse minutum mansit, facie inter manus abdita orans, umeris dolore tremulis.
Manu prehensum erexi. “Veni,” inquam, “mi care amice; omnem fortitudinem tuam convoca. Hoc illi optimum atque levissimum erit.”
Ubi in cubiculum Luciae intravimus, videbam Van Helsing solita providentia omnia composuisse, ut species eius quam gratissima esset. Etiam capillos Luciae pexuerat, ut in pulvino solitis aureis quasi undis iacerent. Ingressis nobis illa oculos aperuit; eum videns leniter susurravit:
“Arthure! O carissime, quam gaudeo te venisse!” Ille se inclinabat ut eam oscularetur, cum Van Helsing signo retrorsum eum continuit. “Noli,” susurravit; “nondum! Manum eius tene; magis eam consolabitur.”
Ita Arthurus manum eius cepit iuxtaque genibus nixus est. Illa tunc pulcherrima videbatur; omnes lineae vultus molles angelicae oculorum pulchritudini congruebant. Paulatim oculi clausi sunt atque in somnum delapsa est. Brevi tempore pectus leniter movebatur, spiritusque veniebat ac redibat velut pueri defessi.
Tum paulatim, nullo fere momento certo, mira illa mutatio quam noctu notaveram accessit. Stertens spiritum ducere coepit; os aperuit; gingivae pallidae retractae dentes longiores acutioresque quam umquam ostenderunt. Quasi inter somnum et vigiliam pendens, vaga et inscia, oculos aperuit, nunc simul hebetes durosque, atque voce molli, voluptuosa, qualem ex ore eius numquam audiveram, dixit:
“Arthure! O carissime, quam gaudeo te venisse! Osculare me!” Arthurus cupidissime se inclinavit ut eam oscularetur; sed eodem momento Van Helsing, quem sicut me vox eius exterruerat, in eum irruit, ambabus manibus cervicem arripuit, tantaque vi retraxit quantam in illo esse numquam credidissem, atque paene trans conclave abiecit.
“Ne pro vita quidem tua!” inquit; “ne pro anima tua viva, neque pro anima eius!” Velut leo ad pugnam compulsus inter eos constitit.
Arthurus adeo improviso facto stupefactus est ut paulisper neque quid faceret neque quid diceret sciret; prius tamen quam ira eum ad vim impellere posset, locum tempusque intellexit et tacitus stetit exspectans.
Oculos in Lucia defixos tenui, sicut et Van Helsing. Vidimus autem spasmum, irae quasi umbram, per vultum eius transire; dentes acuti inter se striderunt. Tum oculi clausi sunt atque graviter respiravit.
Paulo post oculos rursus aperuit, omni pristina mollitie plenos, atque manum miseram pallidam tenuemque porrigens magnam fuscam Van Helsing manum cepit; ad se traxit et osculata est. “Fidelissime amice,” dixit voce debili sed ineffabili pietate plena, “fidelissime amice mihi atque illi! O custodi eum, et mihi pacem da!”
“Iuro!” graviter respondit ille, iuxta eam genibus nixus dextramque in modum iurantis sublevans. Tum ad Arthurum conversus dixit: “Veni, fili; manum eius in tua sume, et frontem semel tantum osculare.”
Oculi eorum, non labra, inter se convenerunt; ita discesserunt.
Oculi Luciae clausi sunt; Van Helsing, qui intentissime observaverat, brachium Arthuri cepit eumque subduxit.
Tum respiratio Luciae rursus stertens facta est; subito autem cessavit.
“Actum est,” dixit Van Helsing. “Mortua est.”
Arthurum brachio prehensum in conclave familiare duxi; ibi consedit, vultum manibus texit, atque tali modo singultavit ut ipsum spectaculum me paene frangeret.
Ad cubiculum redii, Van Helsingque miseram Luciam contemplantem inveni, vultu etiam solito severiore. Mutatio quaedam corpus eius subierat. Mors partem pulchritudinis reddiderat; frons genaeque aliquid pristinae mollitiei receperant, ipsa etiam labra letalem pallorem amiserant. Quasi sanguis, cum iam cordi non inserviret, in vultum redisset ut mortis asperitatem quantum posset mitigaret.
“Mori eam putavimus, cum dormiret;
Dormire autem, cum moreretur.”
Iuxta Van Helsing steti atque dixi:
“Ah, misera puella; tandem pacem habet. Finis est.”
Ille ad me conversus summa gravitate respondit:
“Minime! heu, minime. Hoc initium tantum est!”
Cum rogarem quid sibi vellet, caput tantum movit atque respondit:
“Nunc nihil facere possumus. Exspecta atque vide.”