COMMENTARII IONATHAE HARKER
KALENDIS OCTOBRIBUS, HORA QUINTA ANTE MERIDIEM.—Cum ceteris ad explorandum profectus sum satis tranquillo animo; Minam enim numquam, ut opinor, tam firmis viribus tamque integra valetudine vidi. Gaudeo vehementer quod ipsa assensa est domi manere et reliquam operis partem nobis viris relinquere. Nescio quo pacto mihi semper terrori fuerat eam in tam diris rebus versari; nunc autem, cum suas iam partes peregerit, atque ipsius industria, sollertia, providentiaque effectum sit ut tota rerum gestarum narratio ita colligeretur atque ordinaretur ut singula aliquid ad rem conferant, iure sibi persuadere potest munus suum esse expletum et cetera deinceps nobis committere. Omnes, credo, iis quae apud Renfieldum acciderant aliquantum perturbati eramus. E cubiculo eius egressi taciti usque in tablinum rediimus. Tum Morris ad Doctorem Seward conversus ait:
“Dic mihi, mi Ioannes: nisi ille homo consulto nos fallere conabatur, numquam sane vidi insanum qui tam sanae mentis esse videretur. Certe affirmare non possum; credo tamen eum aliquid magni momenti animo volvisse. Quod si ita est, satis acerbum illi fuit quod ne facultas quidem data est rem suam agendi.” Dominus Godalming et ego tacebamus; Van Helsing autem adiecit:
“Amice Ioannes, tu de insanis plus nosti quam ego, qua re gaudeo; vereor enim ne, si penes me iudicium fuisset, eum ante ultimum illum animi impetum dimisissem. Sed usu discimus, neque in hoc negotio nostro quicquam temere periclitari debemus, ut amicus meus Quincius dicere solet. Ut nunc res se habent, optime se habent.” Doctor Seward, quasi per somnium loquens, utrique respondit:
“Non nego me vobiscum facere. Si communis generis insanus esset, fortasse ausus essem ei fidem habere; sed tam mira quadam indiciorum conspiratione cum Comite coniunctus videtur, ut verear ne, si vanis eius cupiditatibus indulgeam, imprudens aliquid mali faciam. Oblivisci non possum quam ardenter aliquando felem sibi dari imploraverit, mox autem dentibus guttur mihi lacerare conatus sit. Accedit quod Comitem ‘dominum et magistrum’ appellavit; fortasse hinc exire cupit ut Comiti aliquo diabolico artificio opem ferat.
“Monstrum illud lupis muribusque ac sui generis monstris adiutoribus utitur; quidni etiam insano quodam, quamvis honesto, ad consilia sua utatur? Ille tamen gravissime ac sincere loqui videbatur. Utinam recte consuluerimus! Haec omnia, una cum illo tam insolito atque atroci negotio quod suscepimus, animum hominis sane concutiunt.” Tum Professor ad eum accessit, manumque umero eius imponens graviter simul ac benigne dixit:
“Amice Ioannes, ne metuas. In re tristissima et terribili officium nostrum facere conamur; nihil possumus nisi id facere quod optimum iudicamus. Quid aliud sperandum nobis restat nisi misericordia Dei optimi?” Dominus Godalming paulisper se subduxerat; iam autem rediit. Fistulam quandam argenteam parvam ostendens dixit:
“Vetus illa domus muribus fortasse referta erit; quod si ita est, remedium in promptu habeo.” Muro superato ad aedes perreximus, diligenter curantes ut, quoties luna e nubibus erumperet, in umbris arborum per pratum porrectis lateremus. Ubi ad vestibulum pervenimus, Professor sacculum aperuit compluraque instrumenta protulit; quae in limine posuit atque in quattuor parvos acervos divisit, singulos, ut apparebat, singulis ex nobis destinatos. Tum ita locutus est:
“Amici, in maximum periculum ingredimur; armis igitur multis atque diversis opus est. Hostis noster non spiritus tantum est. Memineritis ei viginti virorum vires esse; nostra quidem colla humana atque asperae arteriae frangi aut elidi possunt; eius autem collum atque fauces mera vi frangi nequeunt. Vir eo robustior, aut complures homines coniunctis viribus eum superantes, eum certis temporibus retinere poterunt; nocere tamen ei non poterunt sicut ille nobis nocere potest. Itaque diligenter cavendum est ne nos attingat.
“Hoc prope pectus habeto”—haec dicens parvam crucem argenteam sustulit mihique, quod ei proximus stabam, porrexit—“hos flores collo circumda”—simul coronam e floribus allii iam aridis mihi dedit—“contra hostes magis terrenos hoc sclopetum rotatorio tympano instructum et hunc cultrum sume; ad omnia autem usui vobis erunt hae exiguae lucernae electricae, quas pectoribus vestris adnectere potestis; postremo, ad omnia, atque praecipue ad rem ultimam, hoc, cuius sanctitatem sine necessitate temerare nefas est.” Haec dicens particulam Hostiae consecratae, involucro chartaceo conditam mihi tradidit.
Ceteri quoque eodem modo instructi sunt. “Nunc,” inquit, “amice Ioannes, ubi sunt claves quibus varias seras aperire possumus? Si per ostium intrare poterimus, non erit necesse, ut apud dominam Luciam fecimus, fenestra effracta domum ingredi.”
Doctor Seward clavem unam alteramque temptavit; plurimum eum adiuvabat digitorum sollertia, quam in chirurgia exercenda sibi comparaverat. Tandem aptam invenit; ea paulisper ultro citroque versata, pessulus tandem cessit et cum stridore ferri rubigine obducti recessit. Ostium impulimus; cardines rubiginosi gemuerunt, et valvae lente patuerunt. Mira erat huius rei cum imagine similitudo quam ex commentariis Sewardi de aperto dominae Westenra sepulcro mente conceperam. Credo eandem cogitationem ceteris quoque incidisse; omnes enim quasi uno impetu gradum rettulerunt.
Professor primus progressus per apertum ostium intravit.
“In manus tuas, Domine!” inquit, signo crucis se muniens dum limen transibat. Ostium post nos clausimus, ne, lucernis accensis, forte ab iis qui via praeterirent conspiceremur. Professor seram diligenter exploravit, ne, si subito effugiendum esset, ostium ab interiore parte reserare non possemus. Tum omnes lumina accendimus atque explorare coepimus.
Minutae illae lucernae miras per omnem locum lucis figuras proiciebant: radii enim modo inter se decussabantur, modo corporibus nostris interclusi ingentes umbras iaciebant. Suspicari non desinebam alium quempiam nobiscum adesse. Causam fuisse credo memoriam horrendarum rerum quas in Transsilvania expertus eram, quarum recordationem tristissimus ille locus vehementer excitabat.
Idem, ut opinor, omnes sentiebamus; animadverti enim ceteros, ad quemque sonum novamque umbram rursus atque rursus post tergum respicere, sicut ego ipse faciebam.
Pulvis omnia densissime tegebat. Pavimentum pulvere aliquot digitos alto oppletum videbatur, exceptis locis quibus recens aliquis incesserat: ubi lucernam propius admovebam, vestigia clavorum, quibus calceorum soleae munitae erant, agnoscebam, in pulvere quasi crusta coacto. In parietibus tanta pulveris lanugo haerebat ut velut denso vellere obducti viderentur; in angulis autem ingentes aranearum telae pendebant, quae tantum pulveris collegerant ut, pondere suo passim disruptae, lacera veterum pannorum frusta referre viderentur. In mensa quae in vestibulo stabat magnus clavium fasciculus iacebat; singulis autem clavibus titulus vetustate flavescens alligatus erat.
Apparebat claves illas saepius adhibitas esse; nam pulveris stratum quo mensa tegebatur pluribus locis interruptum erat, eodem modo ac ibi unde Professor modo claves sustulerat. Conversus ad me dixit:
“Locum hunc nosti, Ionatha. Huius domus tabulas exscripsisti; certe plura de his aedibus quam nos nosti. Qua itur ad sacellum?” Quo fere loco esset coniciebam, quamquam priore adventu eo mihi aditus non patuerat. Itaque praecessi, et, postquam aliquoties perperam defleximus, tandem ad humile ostium quercinum fornicatum, laminis ferreis transversis munitum, pervenimus.
“Hic ipse locus est,” inquit Professor, dum lucernam in exiguam aedium descriptionem intendit, quam ex epistularum mearum de domo emenda tabulario descriptam habebat. Clavem ex fasciculo tandem non sine labore repertam in seram immisimus atque ostium aperuimus. Molestum quiddam nos manere suspicabamur; iam enim, dum ostium reserabamus, aura tenuis mali odoris per commissuras exhalare visa erat. At talem foetorem, qualis nobis occurrit, nemo nostrum umquam exspectaverat.
Ceteri Comitem adhuc numquam de proximo viderant; ego autem eum aut in conclavibus suis, cum ieiunus esset, conspexeram aut in aedificio ruinoso atque ad auras patente, cum recenti sanguine satur esset. Hic vero locus angustus erat et clausus, atque aer diuturna loci desertione immotus ac putidus factus erat. Inter foetorem graviorem terrenus quidam odor perveniebat, sicci cuiusdam pestilentis halitus similis.
Quibus vero verbis illum ipsum foetorem describam? Non solum omnem mortalium corporum tabem atque acrem illum et mordacem sanguinis odorem in se habere videbatur, sed quasi ipsa putredo putrefacta esset. Pro deum fidem! Etiam nunc, cum eius recordor, nausea me tenet. Singulae illius monstri expirationes parietibus locique angustiis adhaesisse atque foeditatem auxisse videbantur.
Alias talis foetor profecto nos ab incoepto deterruisset; sed hoc negotium omnem consuetudinem longe superabat; finis enim ille sublimis atque terribilis, cui operam navabamus, tantum animi nobis addidit ut corporis sensuumque molestias contemneremus. Igitur, postquam primo odoris impetu omnes inviti resilivimus, ad laborem quasi in horto rosis consito versaremur pari studio accessimus.
Locum summa diligentia perscrutati sumus; Professor enim initio operis dixerat:
“Primum quaerendum est quot arcae supersint; deinde singulos recessus, angulos, rimasque excutiamus, ut ex vestigiis, si qua repererimus, cognoscamus quo reliquae delatae sint.” Quam multae superessent uno intuitu deprehendi poterat: arcae enim illae terra repletae tanta mole erant ut neque praeteriri neque cum alia re confundi possent.
Ex quinquaginta tantum undetriginta remanserant! Inter haec semel vehementer perterritus sum. Cum enim Godalming repente converteretur et per fornicatum ostium in obscurum transitus spatium intueretur, oculos etiam ego eodem conieci; tum paulisper cor mihi constitisse visum est. E tenebris quasi emicare visa sunt insignia illa scelerati Comitis vultus: nasus prominens, oculi rubentes, labra rubra, pallor horrendus.
Sed ea species momento evanuit. Nam Godalming “Faciem mihi videre visus sum,” inquit, “sed nihil praeter umbras erat,” atque ad quaerendum rediit; ego autem lucernam eodem converti atque in transitum processi. Nullum hominis indicium ibi erat; et, quoniam nec angulus ullus nec ostium nec omnino foramen apparebat, sed solidi tantum transitus parietes, ne illi quidem latibulum suppetere potuisset. Metu imaginationem excitatam esse ratus tacui.
Paucis post minutis Morris, dum angulum quendam diligenter scrutatur, subito resilire vidi. Omnes oculis motum eius secuti sumus, quippe cum omnes magis magisque animi trepidatione teneremur. Ecce innumera lumina quasi phosphorea emicuerunt, quae stellarum instar micabant. Sua sponte omnes gradum rettulimus. Totus locus muribus repente scatere coeperat.
Per unum alterumve momentum obstupefacti stetimus, praeter Godalming, qui tali casui paratus esse videbatur. Is ad ingens ostium quercinum ferro munitum, quod Seward ab exteriore parte descripserat quodque ipse olim videram, cucurrit, clavem in sera convertit, maximos pessulos reppulit atque ostium patefecit. Tum fistulam argenteam ex sinu prolatam tenui quidem sed acuto sono inflavit. A tergo domus Sewardi canes latratibus acutis responderunt; atque intra fere unum minutum tres terrarii canes angulum domus circumcurrentes impetu advenerunt. Nescio quo pacto omnes ad ostium propius accesseramus. Dum procedimus, animadverti pulverem ibi multum perturbatum esse: arcae quas abstulerant hac via exportatae erant. At intra unum illud minutum incredibiliter creverat murium multitudo.
Simul ex omnibus partibus quasi effundi videbantur; radii autem lucernarum in nigris eorum corporibus atque oculis maligne micantibus repercussi locum quasi aggerem innumeris cicindelis consitum ostendebant. Canes impetu accurrerunt; sed in ipso limine subito constiterunt et ringentes fremere coeperunt. Tum omnes eodem tempore naribus erectis tam luctuose ululaverunt ut miserabilius nihil audiri posset. Mures iam ad multa milia multiplicabantur atque undique se effundebant.
Godalming unum canum sustulit atque in sacellum illatum humi deposuit. Vix pedes eius pavimentum tetigerant, cum subito animus rediit, et in hostes sibi natura infestos irruit. Hi tanta celeritate fugerunt ut, antequam viginti circiter correptos quassando necaret, ceteris canibus, qui eodem modo intromissi erant, vix pauci mures ad praedam relinquerentur: iam enim tota murium turba evanuerat.
His fugatis videbatur nefaria quaedam vis e loco excessisse. Canes enim laeti circumsiliebant atque hilariter latrabant, subito in hostes prostratos impetum faciebant, eos huc illuc volutabant, ferociterque quassatos in aera iactabant. Omnium nostrum animi recreari videbantur.
Utrum sacelli ostio aperto aer pestilens purgatus esset an nobis, ubi sub divo esse coepimus, animus levatus, nescio; certe terroris umbra velut amiculum quoddam e nobis delapsa est, neque iam opus ad quod veneramus aeque dirum videbatur, quamquam nihil de constantia propositi remisimus. Ostium exterius clausimus, obice munivimus atque sera firmavimus; canibusque nobiscum adductis reliquas aedes perscrutari coepimus.
Nihil usquam invenimus praeter incredibilem pulveris abundantiam, qui intactus iacebat, exceptis meis vestigiis, quae priore adventu reliqueram. Canes ne semel quidem ullum timoris indicium praebuerunt; quin etiam, cum ad sacellum rediissemus, tam laete circumsiliebant quasi aestivo tempore in silva cuniculos venati essent.
Iam lux matutina ab oriente celeriter clarescebat, cum per ianuam anteriorem egressi sumus. Doctor Van Helsing clavem vestibuli e fasciculo exemerat, ostiumque more solito obseravit; quo facto clavem in sinum condidit.
“Ad hoc usque tempus,” inquit, “huius noctis expeditio egregie successit. Nihil mali nobis accidit, quod tamen metuebam; et comperimus quot arcae absint. Praecipue autem gaudeo primum hunc gradum—fortasse omnium difficillimum atque periculosissimum—ita a nobis peractum esse ut dulcissima domina nostra Mina non adduceretur, neque vigilantis aut dormientis mens spectaculis, sonis, odoribus horrendis turbaretur, quorum fortasse numquam oblivisci posset.
“Hoc quoque didicimus, si ex uno exemplo de ceteris iudicare licet, feras ipsas, quamquam Comitis iussis parent, non ita vi eius arcana teneri ut adversus aliorum animalium impetum immunes sint. Nam hi mures, qui eius iussu convocari possunt, sicut ille olim ex summa suae arcis parte lupos advocavit, cum tu discederes miseraque illa mater auxilium imploraret, quamquam ad illum veniunt, a parvis his canibus amici mei Arthuri in fugam praecipites aguntur.
“Aliae res, alia pericula, alii metus nobis imminent; monstrum illud hac nocte imperio suo in feras non semel tantum nec postremum usum est. Si alio profectus est, bene habet! Nobis enim facultatem dedit in hoc scaccorum certamine, quod pro hominum animis gerimus, aliquo modo regem adversarii in discrimen adducendi. Nunc domum redeamus. Aurora iam adest; satis causae habemus cur primo huius noctis opere laetemur.
“Forsitan multae adhuc noctes multique dies, periculis referti, nobis destinati sint; pergere tamen necesse est, nec ulli periculo tergum vertere debemus.”
Domum reversi summum silentium invenimus, nisi quod nescio quis miser in remotis aedium partibus vociferabatur et ex Renfieldi cubiculo gemitus quidam submissus audiebatur. Infelix sine dubio se ipse, more insanorum, vanis doloris cogitationibus excruciabat.
Pedetemptim in cubiculum nostrum intravi. Minam dormientem repperi; tam leniter spirabat ut aurem propius admovere deberem, quo halitum eius audirem. Solito pallidior mihi videtur. Spero nocturnum illum conventum animum eius non perturbavisse. Vere gaudeo quod placuit eam deinceps neque operum neque consiliorum nostrorum participem esse. Maior est haec animi contentio quam femina sustinere possit. Aliter initio iudicabam; nunc melius intellego. Gaudeo igitur rem constitutam esse.
Fortasse futura sunt quae eam, si audiat, terreant; at si quid sibi celari suspicabitur, magis fortasse nocuerimus tacendo quam aperte narrando. Itaque ex hoc tempore res omnes a nobis actae ei quasi liber obsignatus erunt, donec saltem nuntiare ei poterimus omnia perfecta esse terramque ab illo inferorum monstro liberatam.
Difficile fortasse erit, cum tam diu omnia inter nos communicaverimus, tacere incipere. Sed mihi constandum est: crastino die nihil eorum quae hac nocte gesta sunt aperiam, neque quicquam de iis narrare volam. In lecto diurno recumbo, ne somnum eius interpellem.
KALENDIS OCTOBRIBUS, POSTERIUS.—Non mirum est nos omnes somno diutius quam consuevimus oppressos esse; diem enim occupatissimum nox sine ulla quiete secuta erat. Mina quoque lassitudine affecta esse debuit. Nam quamquam ego usque ad solem iam alte ascendentem dormivi, tamen ante eam experrectus sum et bis terve eam vocare debui priusquam excitaretur. Tam alto somno tenebatur ut primis momentis ne me quidem agnosceret, sed attonito quodam et inani terrore intueretur, qualem in vultu eius videmus qui ex malo somnio excitatus est.
De lassitudine paulum questa est; itaque eam etiam diutius interdiu quiescere permisi. Nunc compertum habemus unam et viginti arcas esse ablatas; quod si in una aliqua vectura plures simul translatae sunt, fieri potest ut omnes persequi possimus. Id profecto laborem nostrum mirum quantum levabit; quo celerius igitur rem aggrediamur, eo melius. Hodie Thomam Snelling quaesitum ibo.
COMMENTARII DOCTORIS IOANNIS SEWARD
KALENDIS OCTOBRIBUS.—Iam fere meridies erat cum Professor in cubiculum meum ingressus me excitavit. Solito hilarior atque laetior erat; plane apparebat nocturnum opus sollicitudinem qua diu premebatur aliquantulum levasse. Cum peractam noctis rem denuo recensuissemus, subito dixit:
“Aegrotus tuus mirum quantum me allicit. Licetne mihi eum hoc mane tecum invisere? Aut, si tu negotiis impedieris, solus ad eum ire potero, si id fieri potest. Novum sane mihi est videre insanum qui de philosophia disputet tamque recte ratiocinetur.” Negotia quaedam mihi instabant; respondi igitur mihi gratum fore si solus iret, ne dum me exspectaret tempus tereret. Ministrum itaque arcessivi mandataque necessaria dedi.
Priusquam Professor ex cubiculo discessit monui ne ex aegroto nostro falsam opinionem conciperet. “Atqui,” inquit, “cupio ut de se ipso loquatur deque illa opinione qua sibi persuasit vitam sibi ex animantibus devorandis accrescere. Ut in tuis hesternis commentariis lego, dominae Minae dixit se olim ita credidisse. Cur rides, amice Ioannes?”
“Ignosce,” respondi, “sed ecce responsum.” Manum in paginas machina scriptas imposui. “Eodem ipso tempore quo insanus noster sapiens atque eruditus narrabat se olim vitam animantium edendo sibi adsumpsisse, os eius muscis araneisque, quas paulo ante adventum dominae Harker devoraverat, adhuc foedabatur.” Van Helsing vicissim subrisit.
“Recte,” inquit, “recte meministi, amice Ioannes; debui hoc meminisse. At vero ipsa haec cogitationis memoriaeque perversitas efficit ut morborum animi cognitio adeo nos alliciat. Fortasse ex huius insani stultitia plus doctrinae consequar quam ex sapientissimi cuiusque praeceptis. Quis scit?”
Ad negotia redii, quae brevi confeci. Tam cito rediit Van Helsing ut mirarer eum iam in tablinum adesse. In limine stans comiter interrogavit: “Num te interpello?”
“Minime,” respondi. “Ingredere. Opus absolvi, nunc vacuus sum; si placet, tecum ire possum.”
“Non opus est: iam eum vidi!”
“Quid igitur?”
“Vereor ne de me haud magnam opinionem conceperit. Breve fuit colloquium nostrum. Cum in cubiculum eius ingressus sum, in parvo sedili medio cubiculo sedebat, cubitis genibus impositis, vultu obstinate moroso. Quam potui hilarissime eum salutavi, simul quantum potui speciem reverentiae prae me ferens. Ne verbum quidem respondit. ‘Nonne me agnoscis?’ inquam. Responsum me parum confirmavit: ‘Novi te satis superque; tu es senex ille stultus Van Helsing.
“‘Utinam te tuasque insulsas de cerebro opiniones alio auferas! Pereant omnes isti Hollandenses hebetes!’ Nihil postea dicere voluit; sed eodem tristi atque indomabili vultu consedit, perinde me neglegens ac si ne adessem quidem. Ita mihi ad praesens spes excidit multa discendi ab hoc insano tam callido. Ibo igitur, si licet, atque paucis laetis sermonibus cum dulcissima illa domina Mina animum recreabo.
“Amice Ioannes, incredibili me gaudio afficit quod illa neque amplius dolore afficietur neque sollicitudine ob res nostras tam horrendas vexabitur. Etsi auxilio eius magno carebimus, tamen multo satius ita est.”
“Tibi toto pectore assentior,” vehementer respondi; nolebam enim eum in hac sententia labare.
“Multo praestat dominam Harker ab hoc negotio remotam manere. Iam nobis, viris qui multa experti multisque iam periculis exerciti sumus, haec res plus satis terribilis est. Feminae autem in his rebus locus non est; quod si diutius iis implicata mansisset, tempore procedente haud dubie animo funditus fracta esset.”
Van Helsing igitur cum domina Harker eiusque marito colloquendi causa abiit; Quincius autem et Arthurus foris sunt, indiciorum de arcis terra repletis quaerendorum causa. Ego curas meas peragam; omnes hac vespera rursus conveniemus.
COMMENTARII MINAE HARKER
KALENDIS OCTOBRIBUS.—Mirum mihi videtur hodie a tam multis rebus arceri; postquam Ionathas per tot annos omnia mecum communicare solitus est, nunc eum video certas res, easque omnium gravissimas, de industria silentio praeterire. Hoc mane ob hesternam lassitudinem serius experrecta sum; quamquam Ionathas quoque diu dormivit, ante me tamen experrectus est. Priusquam discessit me allocutus est; numquam dulcius aut tenerius locutus fuerat, sed ne verbum quidem de iis quae in Comitis aedibus acciderant fecit.
Atqui probe sciebat quanta sollicitudine angerer! Miser carissimus! Credo haec illi etiam graviora quam mihi fuisse. Omnes inter se consenserunt satius esse me diutius in hoc opere horrendo non versari, atque ego concessi. Sed ille tamen aliquid mihi celat! Ecce rursus lacrimo, quasi stulta quaedam, cum certo sciam omnia ex maximo viri mei amore et optima illorum fortium virorum erga me voluntate proficisci.
Lacrimasse tamen mihi profuit. Bene; aliquando Ionathas mihi omnia narrabit. Neque volo eum umquam vel momento suspicari me quicquam illi occultasse; itaque commentarios, sicut antea, cotidie scribere pergo. Quod si quando ei mea fides dubia videbitur, hos ei ostendam, in quibus singulas animi mei cogitationes exaratas reperiet, ut carissimis suis oculis omnia legere possit. Hodie miro quodam maerore ac languore opprimor; puto id fieri quod tanta animi commotio tandem remisit.
Heri nocte, postquam viri profecti sunt, cubitum ivi, quia ita me iusserant; non quod somno tenerer: immo edax sollicitudo animum meum angebat. In memoriam revocabam omnia quae ex eo tempore contigerant quo Ionathas Londinii me invisit; universa res mihi tamquam tragoedia quaedam horrenda videbatur, in qua fatum inexorabile ad finem iam constitutum omnia impelleret. Quidquid enim agas, etiam si rectissime agas, id ipsum efficere videtur ut accidat quod maxime vitandum sit.
Nisi Whitbiam profecta essem, fortasse Lucia mea carissima etiam nunc nobiscum viveret. Illa coemeterium frequentare non coepit nisi postquam ego adveneram. Nisi autem interdiu mecum eo ivisset, noctu per somnum ambulans illuc non rediisset; neque, nisi ibi per somnum nocte vagata esset, monstrum illud eam ita perdere potuisset. O me miseram! Cur umquam Whitbiam profecta sum? Ecce iterum lacrimae! Nescio quidnam hodie mihi acciderit.
Hoc Ionathae celandum est. Nam si intellegeret me uno mane bis flevisse—me, quae numquam mei ipsius causa flere solerem, neque cui ipse umquam lacrimas excussisset—carissimus ille dolore paene conficeretur. Itaque fortem me praebebo; et, si mihi rursus lacrimae oborientur, numquam hoc videbit. Fortasse id quoque discendum nobis est, miseris feminis....
Haud satis memini quo pacto heri nocte obdormiverim. Memini me audivisse canes repente latrare, deinde e cubiculo Renfield, quod alicubi infra hoc positum est, miras quasdam voces, quasi quis magno cum tumultu preces funderet. Tum omnia conticuerunt: tam altum erat silentium ut territa surrexerim et per fenestram prospexerim. Omnia tenebris silentioque oppressa erant; nigrae autem umbrae, quas luna proiciebat, tacitum nescio quod mysterium in se continere videbantur.
Nihil usquam moveri videbatur; omnia tam torpida et immota stabant quasi mors ipsa aut fatum. Tum tenuis quaedam nebula alba, quae tam lente ut vix oculis perspici posset per gramen ad aedes serpebat, quasi sensu ac vita propria praedita mihi visa est. Credo me inde quod cogitationes meas alio converti aliquantum recreatam esse; nam, cum in lectum rediissem, veternus quidam me paulatim occupare coepit. Paulo tempore iacui, sed somnus omnino non veniebat; quare surrexi iterumque per fenestram inspexi.
Nebula iam latius diffusa erat, iamque ad ipsas aedes pervenerat; iuxta parietem densam iacere videbam, quasi furtim ad fenestras conscendere conaretur. Miser ille homo vehementius quam umquam clamabat; verba eius singula discernere non poteram, sed in voce eius nescio quo modo ardentem quandam supplicationem agnoscebam. Deinde certaminis strepitus auditus est; intellexi ministros eum continere conari.
Tantus me terror cepit ut in lectum me receperim, stragula super caput traxerim atque digitos auribus inseruerim. Tum omnino non somnolenta eram, aut certe ita mihi videbatur. Sed sine dubio obdormivi: nam nihil postea nisi somnia memini, donec mane Ionathas me excitavit. Credo mihi aliquantum laboris temporisque opus fuisse ut agnoscerem ubi essem, atque illum qui super me inclinaretur Ionatham esse.
Somnium autem mirissimum fuit, atque mire ostendit quo pacto cogitationes vigilantis in somnia influant, vel in iis quasi continuentur.
Somniabam me dormire, Ionathae reditum exspectantem. De eo gravissime sollicita eram, sed nihil agere poteram: pedes, manus, ipsa mens tanto pondere premebantur, ut nihil solita celeritate agere possem. Ita anxia dormiebam simulque cogitabam. Paulatim mihi videbatur aer gravis, umidus, frigidusque fieri. Stragula a facie removi; tum mirata sum quod omnia circa me obscura erant.
Lux gasi, quam Ionathae causa accensam sed ad exiguam flammam redactam reliqueram, per nebulam quasi parva scintilla rubra tantum apparebat. Nebula enim evidenter densior facta erat atque in cubiculum influxerat. Tum subiit animum meum me fenestram antequam cubitum irem clausisse. Surrexisse vellem ut rem explorarem, sed plumbeus quidam torpor membra ipsamque voluntatem quasi vinculis tenebat. Immota iacui atque tuli: nihil aliud poteram. Oculos clausi, sed etiam per palpebras videre mihi videbar.
(Mirum quam multa nobis somnia imponant, quamque facile in somnis res quaslibet fingere possimus!) Nebula usque densior fiebat. Iam etiam qua ratione intraret cernere poteram: tamquam fumus, aut velut albicans vapor aquae ferventis, non per fenestram sed per ostii commissuras in cubiculum se effundebat. Densior usque fiebat, donec in medio cubiculo in unam quasi nubis columnam coire videretur, cuius e summo lumen gasi quasi oculus rubens conspiciebatur.
Iam cogitationes in cerebro meo circumagi coeperunt, sicut nubis columna in cubiculo circumvolvebatur; inter quas haec Scripturae verba subierunt: “columna nubis per diem et ignis per noctem.” Num divina quaedam vis etiam in somnis mihi viam monstrabat? At columna illa utrumque simul continebat, et quod interdiu et quod noctu viam monstrat: ignis enim erat in illo oculo rubro; qui, dum talia cogitabam, novo quodam fascino animum meum attrahere coepit. Dum eum intuebar, ignis in duas partes divisus est, ita ut duo rubri oculi per nebulam in me fulgere viderentur, quales Lucia mihi descripserat, cum paulisper mente perturbata in rupe staret atque ultimi solis radii fenestras ecclesiae Sanctae Mariae percuterent.
Subito ingenti horrore intellexi sic Ionatham olim vidisse terribiles illas feminas, e nebula lunae lumine perfusa ac circumvoluta paulatim formam accipientes. Tum in ipso somnio animo defecisse videor, nam omnia in densissimas tenebras abierunt. Ultimum quod imaginatio mihi ostendit fuit facies quaedam livida et pallidissima, quae e nebula supra me se inclinabat. Cavendum mihi est ne saepius talia somniem; nam nimia talium somniorum frequentia mentem ipsam e sede sua deturbare posset. Rogarem Van Helsing aut Seward ut medicamentum aliquod ad somnum conciliandum mihi praescriberet, nisi timerem ne eos terrerem. Tale enim somnium hoc tempore cum ceteris eorum de me timoribus continuo coniungeretur. Hac nocte omni ope contendam ut sine medicamentis dormiam. Sin minus, crastina nocte eos rogabo ut chlorali quodam medicamine potionem mihi dent: semel tantum sumptum nocere non poterit, noctem autem placide dormiam. Somnus hesternus magis me fatigavit quam si omnino non dormivissem.
ANTE DIEM SEXTUM NONAS OCTOBRES, HORA DECIMA NOCTIS.—Heri nocte dormivi quidem, sed sine somniis. Tam alte dormivisse debeo ut Ionathae in lectum venientis adventum non senserim. Somnus tamen vires non restituit; nam hodie incredibiliter imbecilla et animo fracta sum. Totum hesternum diem vel legere conando vel recumbens leviter dormitans transegi. Post meridiem Renfield rogavit num me videre sibi liceret. Miser ille mitissimus erat; cum autem discederem, manum meam osculatus Deum precatus est ut mihi benediceret. Nescio quo modo haec tam alte animo meo insederint: etiam nunc de eo cogitans lacrimo.
Nova haec est infirmitas, cui diligenter cavendum est. Ionathas aegerrime ferret si me flere sciret. Ipse ceterique usque ad cenam abfuerunt, omnesque fessi redierunt. Quantum potui eos hilariores reddere conata sum; id mihi quoque, ut puto, profuit, nam propriae lassitudinis oblita sum.
Post cenam me cubitum miserunt; ipsi autem, ut dicebant, simul fumum tabaci hausturi discesserunt. Sciebam tamen eos inter se communicare velle quae cuique per diem accidissent; ex ipsius Ionathae habitu apparebat eum magni momenti aliquid nuntiaturum esse. Neque satis somnolenta eram; itaque, priusquam discesserunt, rogavi Doctorem Seward ut parvam potionem ex opio aut alio quopiam somnifero medicamento mihi pararet, cum superiore nocte non bene dormivissem.
Ille perhumaniter potionem mihi composuit ac tradidit, dicens nullo modo nocituram, quippe quae admodum levis esset.... Iam hausi, et somnum exspecto, qui tamen adhuc me fugit. Utinam nihil imprudenter fecerim! Nam iam, cum somnus blandiri mihi incipit, novus metus subit: ne stulte egerim, cum facultatem, si opus fiat, e somno expergiscendi mihi ipsa eripuerim. Fortasse mihi ea facultate opus erit. Ecce somnus advenit. Bonam noctem.