EPISTULA DOCTORIS SEWARD AD ARTHURUM HOLMWOOD, VIRUM HONORABILEM
6 SEPTEMBRIS.
Carissime Arthure,—Quae hodie tibi nuntio parum laeta sunt. Lucia hoc mane aliquantum in deterius relapsa est. Unum tamen boni ex hac calamitate ortum est. Domina Westenra, ut par erat, de Lucia sollicita, me de valetudine eius ut medicum consuluit.
Occasione igitur usus ei dixi veterem magistrum meum Van Helsing, medicum clarissimum atque in morbis obscuris singulariter versatum, ad me venturum atque apud me mansurum esse, meque Luciae curam cum illo communicaturum esse. Ita nunc ad eam libere adire atque ab ea discedere poterimus neque matrem eius nimis terrebimus; nam subitus animi ictus mortem ei afferret, quod Luciae, tam infirma valetudine, exitiosum esse posset. Undique difficultatibus premimur, carissime vetus amice; sed, Deo volente, omnes superabimus.
Si quid opus erit, scribam. Nisi igitur a me audieris, scito me nova tantum exspectare. Festinans,
Semper tuus,
Ioannes Seward.
Commentarii Doctoris Ioannis Seward
7 SEPTEMBRIS.—Primum quod Van Helsing me rogavit, ubi in statione ferriviaria Viae Liverpolitanae convenimus, hoc fuit:
“Dixistine aliquid iuveni nostro, amatori eius?”
“Non,” inquam. “Exspectavi donec te vidissem, sicut in telegrammate dixi. Tantum litteras ei scripsi quibus nuntiavi te venturum esse, quod Lucia non tam bene valeret, meque eum certiorem facturum si opus esset.”
“Recte, amice,” inquit, “prorsus recte! Melius est eum nondum scire; fortasse numquam sciet. Id precor; sed, si opus erit, tum omnia sciet. Et, bone amice Ioannes, cave. Tu insanos curas. Omnes autem homines aliqua ex parte insaniunt; et sicut cum insanis tuis prudenter agis, ita cum insanis Dei quoque age—cum reliquo scilicet mundo. Insanis tuis non narras quid facias neque cur facias; non narras quid sentias. Ita quod scis suo loco condas, ubi maneat, sui similia colligat atque ex se nova pariat.
“Tu et ego ea quae novimus adhuc hic et hic servabimus.” Pectus meum frontemque tetigit, deinde eodem modo se ipsum. “Nunc quidem quaedam mecum ipse reputo. Postea tibi explicabo.”
“Cur non nunc?” rogavi. “Fortasse aliquid proderit; fortasse aliquid certi constituere poterimus.” Constitit meque intuitus dixit:
“Amice Ioannes, cum frumentum iam adolevit, nondum tamen maturum est—dum adhuc matris terrae lacte alitur neque sol aureo colore pingere coepit—agricola spicam carpit, inter asperas manus terit, paleam viridem flatu dissipat atque tibi dicit: ‘Vide! bonum frumentum est; bonam messem suo tempore dabit.’” Quorsum haec pertinerent non videbam et ita ei dixi.
Pro responso aurem meam manu prehendit eamque iocose traxit, sicut olim in schola facere solebat. “Bonus agricola tum hoc tibi dicit quia scit; sed non ante. Neque bonum agricolam videbis frumentum quod sevit effodientem ut inspiciat num crescat. Hoc faciunt pueri qui agriculturam per ludum imitantur, non ii quibus ea totius vitae opus est.
“Iamne vides, amice Ioannes? Frumentum meum sevi; nunc Naturae opus suum agendum est, ut frumentum germinet. Si germinat, aliquid sperare licet; ego autem exspecto donec spica tumescere incipiat.” Subito tacuit, quod me intellegere viderat; deinde gravissime perrexit:
“Semper studiosus diligens fuisti, et liber casuum tuorum semper plenior erat quam ceterorum. Olim discipulus eras; nunc magister es, et spero te a bono illo more non recessisse. Memento, amice, scientiam memoria validiorem esse; rei infirmiori confidere non debemus.
“Etiamsi bonum illum morem non servavisti, hoc tibi dico: casus carissimae nostrae puellae talis esse potest—memento, dico potest—ut nobis aliisque tanti sit momenti ut omnia cetera in altera lance leviora fiant, ut vos dicitis. Quare omnia diligentissime adnota. Nihil tam parvum est ut omittatur. Etiam dubitationes coniecturasque tuas litteris manda. Postea fortasse iuvabit videre quam vere coniectaveris. Ex errore discimus, non ex successu!”
Cum Luciae indicia descripsissem—eadem quidem quae antea, sed iam multo manifestiora—vultum gravissimum induit; nihil tamen dixit. Secum ferebat sacculum multis instrumentis medicamentisque refertum, “horrendam salutaris nostri artificii supellectilem,” ut apparatum artis medicae professoris olim in quadam praelectione appellaverat.
Cum in domum introducti essemus, Domina Westenra nobis occurrit. Sollicita erat, sed multo minus quam exspectaveram. Natura, cum benigna est, etiam morti ipsi remedium quoddam suis ipsius terroribus opposuit. In hoc enim casu, ubi omnis animi commotio mortifera esse potest, ita natura providit ut, nescio qua causa, ea quae ad ipsam non pertinent—etiam horrenda mutatio filiae, quam tantopere amat—animum eius vix attingere videantur.
Simile quiddam accidit cum Natura circa corpus alienum involucrum quoddam materiae sensu carentis efficit, ne partes circumiectae eo contactu laedantur quo aliter laederentur. Quod si natura hunc sui amorem comparavit, cunctandum nobis est antequam quemquam ob vitium nimii sui amoris damnemus; potest enim eius vitii radix altius descendere quam scientia nostra pertingere possit.
Hac morborum animi cognitione usus sum atque statui Dominam Westenra neque apud Luciam adesse neque de morbo eius amplius cogitare debere quam omnino necessarium esset. Sine ulla difficultate consensit, adeo quidem ut rursus Naturae manum pro vita pugnantem agnoscerem. Van Helsing et ego in cubiculum Luciae deducti sumus. Si heri eam videns commotus eram, hodie aspectu eius exhorruisse me fateor.
Mortuae similis erat, pallore quasi creta obducta; rubor etiam e labiis gingivisque recessisse videbatur, ossa faciei exstabant; spiritus eius tam laboriosus erat ut et visu et auditu miserandus esset. Vultus Van Helsing velut marmoreus factus est, superciliaque coierunt donec paene supra nasum tangerent. Lucia immota iacebat neque vires loquendi habere videbatur; itaque aliquamdiu omnes tacebamus.
Tum Van Helsing mihi innuit. Leniter e cubiculo exivimus. Simul ac ianuam clauseramus, per ambulacrum ad proximum conclave, cuius ianua aperta erat, festinavit; me secum intro traxit atque ianuam clausit.
“Deus meus!” inquit. “Horrendum est. Ne momentum quidem terendum est. Solius sanguinis inopia morietur, nisi satis suppetet quo cordis motus rite sustineatur. Statim transfusio sanguinis facienda est. Tu an ego?”
“Iunior sum et robustior, Professor. Ego igitur sanguinem dare debeo.”
“Tum statim para te. Sacculum meum afferam. Paratus sum.”
Cum eo scalas descendebam, cum ianua vestibuli subito pulsa est. Ubi in aulam pervenimus, ancilla modo ianuam aperuerat, et Arthurus celeriter intrabat. Ad me cucurrit atque sollicita voce susurravit:
“Mi Ioannes, tam anxius fui! Ex epistula tua plura quam scripseras collegi, atque anxius discruciatus sum. Pater meliore valetudine uti coeperat; itaque huc properavi ut ipse viderem. Nonne ille Doctor Van Helsing est? Quam gratus tibi sum, domine, quod venisti!”
Ubi Professor primum eum conspexit, moleste ferebat quod in tanto rerum discrimine interpellaremur; sed cum corporis eius robur ac proceritatem animadvertisset atque iuvenilem illam vim, quae toto ex homine manare videbatur, oculi eius micuerunt. Sine mora, manum porrigens, graviter dixit:
“Domine, opportuno tempore venisti. Tu es amator carissimae nostrae puellae. Male valet, valde, valde male. Immo vero, fili mi, bono animo es!” Arthurus enim subito expalluit atque paene animo deficiens in sellam decidit. “Tu eam adiuvabis. Plus potes quam quisquam viventium, et animus tuus optimum auxilium erit.”
“Quid facere possum?” rauca voce rogavit Arthurus. “Dic mihi, et faciam. Vita mea illius est, et ultimam sanguinis guttam e corpore meo pro ea libenter darem.”
Professori ingenium valde facetum est; et ex veteri consuetudine nonnullum pristini eius leporis vestigium in responso agnovi.
“Iuvenis domine, non tam multum rogo—non ultimam!”
“Quid igitur faciam?” Ignis in oculis eius erat et nares patentes ardore tremebant. Van Helsing umerum eius palma percussit.
“Veni!” inquit. “Vir es; viro autem nunc nobis opus est. Melior es quam ego, melior quam amicus meus Ioannes.” Arthurus obstupefactus eum spectavit; Professor autem benigne rem explicare perrexit:
“Iuvenis domina male habet, valde male. Sanguine eget; sanguinem habere debet aut morietur. Amicus meus Ioannes et ego consilium cepimus; facturi sumus quod transfusionem sanguinis appellamus—sanguinem e venis plenis unius hominis in venas vacuas alterius, quae illo egent, transferimus. Ioannes sanguinem suum daturus erat, quia me iunior est atque robustior”—hic Arthurus manum meam cepit atque tacitus vehementer pressit—“sed nunc tu ades, et melior es quam nos, sive senes sive iuvenes, qui multum in cogitationum mundo laboramus. Nervi nostri non tam quieti sunt, neque sanguis tam purus ac vividus quam tuus!”
Arthurus ad eum conversus dixit: “Si tantum scires quam libenter pro ea morerer, intellegeres—” Vox ei faucibus haesit et tacuit.
“Bone puer!” inquit Van Helsing. “Non multo post laetaberis quod omnia pro ea quam amas fecisti. Veni nunc et tace. Priusquam rem agamus, semel eam osculare; tum autem abibis, et signo meo discedes. Dominae matri ne verbum dicas; scis enim quomodo cum ea res se habeat. Nulla commotio fieri debet; si hoc cognosceret, graviter commoveretur. Veni!”
Omnes in cubiculum Luciae ascendimus. Arthurus iussu extra ianuam mansit. Lucia caput convertit nosque aspexit, sed nihil dixit. Non dormiebat; tantum nimis infirma erat ut loqui conaretur. Oculi soli nobis loquebantur. Van Helsing quaedam e sacculo sumpsit atque in parva mensa, ab oculis eius remota, disposuit. Deinde potionem somniferam miscuit et ad lectum accedens hilari voce dixit:
“Nunc, parva domina, ecce medicamentum tuum. Totum bibe, sicut bona puella. Ecce, te sustollo ut facilius deglutias. Ita.” Enisa est et potionem hausit.
Mirabar quam tarde medicamentum vim suam ostenderet. Hoc ipsum, re vera, quanta esset eius infirmitas indicabat. Mihi certe longissimum tempus visum est, antequam somnus palpebris eius obrepere coepit. Tandem tamen medicamentum valuit, et in profundum somnum incidit. Cum Professor satis perspexisset eam alte dormire, Arthurum in cubiculum vocavit eumque pallium exuere iussit. Tum addidit: “Unum illud parvum osculum accipere potes, dum ego mensam huc affero. Amice Ioannes, adiuva me!” Itaque neuter nostrum aspexit dum ille super eam se inclinabat.
Van Helsing ad me conversus dixit: “Tam iuvenis robustusque est, sanguisque tam purus, ut sanguinem fibrina privare non sit necesse.”
Tum magna celeritate, sed summa cum cura atque ordine, Van Helsing operationem perfecit. Dum sanguis transfunditur, aliquid vitae in genas miserae Luciae redire videbatur; in crescente autem Arthuri pallore laetitia vultus eius plane fulgebat. Paulo post sollicitus fieri coepi, nam sanguinis amissio etiam Arthurum, quamvis validissimum, afficiebat. Tum intellexi quam graviter corpus Luciae exhaustum esset, cum id quod Arthurum tantum ex parte debilitabat eam vix ex parte reficeret.
Professor tamen vultu immoto stabat, horologium manu tenens, oculos modo in aegrotam modo in Arthurum defigens. Cor meum ipsum pulsare audiebam. Tandem leni voce dixit: “Ne momento quidem moveare. Satis est. Tu Arthurum cura; ego Luciam curabo.”
Ubi omnia confecta sunt, vidi quantum Arthurus debilitatus esset. Vulnus obligavi atque bracchium eius cepi ut eum educerem, cum Van Helsing, ne conversus quidem (videbatur enim etiam tergo videre) dixit:
“Fortis amator, credo, alterum osculum meretur; mox habebit.” Iam confecta transfusione, pulvinum sub aegrotae capite composuit. Dum id faciebat, angusta taenia nigra e panno molli villoso, quam Lucia circa collum semper gestare videtur, fibula vetere adamante ornata, quam sponsus ei dederat, paulum sursum tracta est atque rubram notam in collo patefecit.
Arthurus eam non animadvertit; ego autem sibilantem illum halitum penitus haustum audivi quo Van Helsing interdum animi motum prodit. Tum nihil dixit; ad me tantum conversus est:
“Nunc fortem iuvenem nostrum deduc; vinum Portuense ei da, et paulisper iacere sine. Deinde domum ire atque quiescere debet, multum dormire multumque edere, ut vires propter id quod amori suo largitus est recipiat. Hic manere non debet. Siste! unum momentum. Intellego, domine, te de eventu sollicitum esse. Hoc tamen scito: sanguinis transfusio omni ex parte feliciter cessit. Hoc tempore vitam eius servavisti; domum ire potes animo quieto, sciens factum esse quidquid fieri potuit.
“Ego omnia ei narrabo cum bene valebit; neque minus te amabit propter id quod fecisti. Vale.”
Postquam Arthurus discessit, in cubiculum redii. Lucia leniter dormiebat, sed respiratio validior erat; stragulum moveri videbam dum pectus surgebat. Van Helsing iuxta lectum sedebat eam intentissime contemplans. Taenia nigra rursus rubram notam tegebat. Professorem susurrans rogavi:
“Quid tibi videtur ista nota in collo?”
“Quid tibi videtur?”
“Nondum examinavi,” respondi. Statim taeniam solvi. Supra ipsam venam iugularem externam duo puncta erant, non magna, sed aspectu parum sana. Nullum morbi indicium apparebat; margines tamen albidi attritique videbantur, quasi aliqua re crebro fricati essent. Statim mihi in mentem venit hoc vulnus, si ita appellandum erat, posse causam esse manifestae illius sanguinis amissionis; sed eodem paene momento opinionem abieci, nam fieri non poterat.
Totus lectus sanguine rubro maduisset, si puella tantum amisisset quantum necesse erat ut ante transfusionem in tantum pallorem veniret.
“Bene?” dixit Van Helsing.
“Bene,” inquam, “quid sibi velit prorsus nescio.” Professor surrexit.
“Hac nocte Amstelodamum redire debeo,” inquit. “Libri atque alia ibi sunt quibus egeo. Tu hic tota nocte manebis ne uno quidem momento ab ea oculos avertas.”
“Nutricem adhibeam?” rogavi.
“Nos ipsi optime aegrotam curabimus, tu et ego. Tu tota nocte vigilabis; vide ut bene alatur neque quidquam eam perturbet. Dormire hac nocte non debes. Postea dormire poterimus, tu et ego. Quam primum potero redibo. Tum fortasse incipiemus.”
“Incipiemus?” inquam. “Quid tandem significas?”
“Videbimus!” respondit atque festinans exiit. Momento post rediit, caput intra ianuam immisit, indice monente sublato dixit:
“Memento, tibi commissa est. Si eam reliqueris et quid mali acciderit, postea numquam quiete dormies!”
Commentarii Doctoris Ioannis Seward
(Continuantur.)
8 SEPTEMBRIS.—Tota nocte apud Luciam vigilavi. Medicamentum soporiferum sub vesperum paulatim vim amisit, eaque sua sponte experrecta est. Alia prorsus videbatur quam ante operationem. Animo etiam bono erat et laeta alacritate plena; tamen signa summae virium prostrationis quam passa erat perspicere poteram. Cum Dominae Westenra dixissem Doctorem Van Helsing iussisse me apud eam noctem vigilare, illa consilium vix necessarium putavit, ostendens filiam vires renovatas animosque optimos recepisse. Ego tamen constans fui atque ad longam vigiliam me paravi. Postquam ancilla Luciam ad noctem composuit, ego, cena interea sumpta, intravi atque iuxta lectum consedi. Nihil recusavit, sed quoties oculi nostri concurrerunt grato vultu me respexit.
Post longum tempus in somnum delabi videbatur; sed nisu quodam se collegit atque somnum excussit. Id aliquotiens repetivit, maiore semper conatu, brevioribus tamen subinde intervallis. Manifestum erat eam dormire nolle; itaque rem ipsam statim attigi:
“Dormire non vis?”
“Non; timeo.”
“Dormire times! Cur? Somnus enim beneficium est quod omnes expetimus.”
“Ah, non si mihi similis esses—si somnus tibi horroris praesagium esset!”
“Horroris praesagium! Quid tandem dicis?”
“Nescio; o nescio. Id ipsum tam terribile est. Omnis haec infirmitas mihi in somno accidit; adeo ut ipsam somni cogitationem horream.”
“Sed, cara puella, hac nocte dormire potes. Ego hic te custodio, et tibi spondeo nihil mali eventurum esse.”
“Ah, tibi credere possum!” Occasionem arripui atque dixi: “Promitto me, si ullum mali somnii signum videro, statim te excitaturum esse.”
“Vere? O vere facies? Quam bonus es mihi! Tum dormiam!” Vix haec dixerat cum profundo levaminis suspirio dato retro recubuit atque obdormivit.
Tota nocte iuxta eam vigilavi. Ne semel quidem se movit; sed alte ac placide, quasi vitam salutemque hauriret, continuo dormivit. Labra paulum patebant, pectusque aequis intervallis, velut horologii libramentum, surgebat ac descendebat. Risus levis in vultu erat, manifestumque fuit nullum malum somnium quietem animi eius turbavisse.
Prima luce ancilla venit; Luciam curae eius reliqui atque domum redii, multis enim rebus sollicitabar. Breve telegramma Van Helsing atque Arthuro misi, optimum operationis eventum nuntians. Negotia mea, quae interea cumulata erant, diem totum occupaverunt; iam tenebrae erant cum de aegroto meo zoophago quaerere potui. Bona de eo allata sunt: toto superiore die nocteque quietissimus fuerat.
Dum cenabam, telegramma a Van Helsing Amstelodamo venit, monens ut hac nocte Hillinghamiae essem, quoniam utile esset me prope adesse; ipse hamaxosticho tabellario nocturno proficisci et primo mane ad me venturus esse scribebat.
9 SEPTEMBRIS.—Satis fessus atque confectus eram cum Hillinghamiam perveni. Duabus noctibus vix oculos clauseram, cerebrumque iam illum stuporem sentire incipiebat qui nimiam cerebri defatigationem indicat. Lucia iam surrexerat et hilari animo versabatur. Cum mihi manum dedisset, vultum meum attente aspexit atque dixit:
“Hac nocte tu non vigilabis. Defessus es. Ego plane rursus valeo; vere valeo; et si quis vigilare debet, ego apud te vigilabo.” Ego de re contendere nolui, sed cenatum ivi. Lucia mecum venit; et iucunda eius praesentia recreatus laute cenavi duoque pocula vini Portuensis optimi bibi. Deinde Lucia me in superius tabulatum duxit atque cubiculum suo proximum ostendit, ubi ignis commode ardebat. “Nunc,” inquit, “hic manebis.
“Hanc ianuam apertam relinquam atque meam quoque. In lectulo hoc recumbere potes; scio enim vos medicos, dum quis aegrotat, vix adduci posse ut ipsi in lectum eatis. Si quid mihi opus erit, clamabo, et statim ad me venies.”
Assentiri coactus sum; usque ad mortem fessus eram neque, etiamsi conatus essem, vigilare potuissem. Itaque, renovata eius promissione se me vocaturam si quid desideraret, in lectulum me proieci et omnium rerum oblitus sum.
Commentarii Luciae Westenra
9 SEPTEMBRIS.—Hac nocte tam felix sum. Tam misere infirma fueram, ut nunc posse cogitare ac moveri mihi idem sit ac solis lumen post diuturnos flatus venti orientalis sub caelo ferreo tandem sentire. Nescio quomodo Arthurus mihi valde, valde propinquus esse videtur. Praesentiam eius quasi calorem circa me sentio. Credo morbum atque infirmitatem hominem sui tantum studiosum facere, oculosque animi et misericordiam in nosmet ipsos convertere; valetudo autem viresque Amori habenas laxant, ut cogitatione sensuque quo velit vagari possit.
Scio certe ubi cogitationes meae sint. Utinam Arthurus sciret! Carissime, carissime, aures tuae, dum dormis, tinnire profecto debent, sicut meae vigilanti. O beatissimam quietem noctis praeteritae! Quam bene dormivi, bono illo ac caro Doctore Seward me custodiente. Et hac nocte dormire non timebo, cum ille prope sit atque uno clamore arcessi possit. Omnibus gratias ago quod tanta in me benignitate utuntur! Deo gratias! Bonam noctem, Arthure.
Commentarii Doctoris Ioannis Seward
10 SEPTEMBRIS.—Manum Professoris capiti meo impositam sensi atque e vestigio experrectus sum. Hoc saltem inter insanos discimus.
“Quomodo se habet aegrota nostra?”
“Bene, cum eam reliqui—immo cum illa me reliquit,” respondi.
“Veni, videamus,” inquit. Simul cubiculum intravimus.
Velum fenestrae demissum erat. Ego leniter illud attollere coepi, dum Van Helsing molli quasi felino gressu ad lectum accessit.
Cum velum sustulissem solque matutinus in cubiculum effusus esset, Professorem submisse spiritum sibilantem trahentem audivi; et quia id ab eo rarissime fieri noveram, dirus quidam metus subito pectus meum pervasit. Cum ad lectum transirem, ille recessit; exclamatio eius horrenda, “Gott in Himmel!” nullo vultus cruciatu confirmari egebat. Manum sustulit atque ad lectum indicavit; vultus ille ferreus contractus erat et cinereus. Genua mihi tremere coeperunt.
Ibi in lecto, quasi animo defecisset, misera Lucia iacebat, multo horribilius quam umquam antea alba atque exanimis. Ipsa labra albuerant, gingivaeque a dentibus quasi recessisse videbantur, quemadmodum interdum in cadavere post diuturnum morbum cernimus. Van Helsing pedem sustulit quasi ira terram pulsaturus; sed vetus sui imperandi consuetudo eum continuit; pedemque leniter deposuit. “Cito!” inquit. “Vinum ardens affer.” In triclinium cucurri et vas liquoris attuli.
Labra illa misera et alba liquore madefecit; deinde una palmas, carpos, pectus fricare coepimus. Cor eius exploravit atque post aliquot momenta excruciantis exspectationis dixit:
“Nondum serum est. Cor pulsat, quamvis tenuissime. Totum opus nostrum irritum factum est; rursus incipiendum. Iuvenis Arthurus nunc hic non est; hoc tempore te ipsum, amice Ioannes, invocare debeo.” Haec dicens in sacculum manus demiserat atque instrumenta ad transfusionem proferebat; ego iam vestem exueram atque subuculae manicam sursum reieceram. Opiato nunc neque locus neque necessitas erat; itaque sine mora operationem incohavimus.
Aliquanto post—neque mihi breve tempus visum est, nam sanguinem suum effluere sentire, quantumvis libenter detur, horrendum est—Van Helsing digitum monentem sustulit. “Ne moveare,” inquit, “sed vereor ne, viribus redeuntibus, expergiscatur; id autem periculum, o tantum periculum, afferret. Sed cavebo.
“Morphini iniectionem subcutaneam dabo.” Deinde celeriter periteque quod statuerat fecit.
Luciae non male cessit; animi defectio sensim in somnum medicamento inductum transire videbatur. Non sine quadam gloria vidi tenuem colorem in genas labraque pallida furtim redire. Nemo, nisi expertus, scit quid sit sentire sanguinem vitae suae e se haustum in venas mulieris quam amat transire.
Professor me attente observabat. “Satis est,” inquit. “Iam?” reclamavi. “Multo plus ab Arthuro sumpsisti.” Tristi quodam risu respondit:
“Ille amator eius est, sponsus. Tibi opus est, multum opus, pro ea atque pro aliis faciendum; et quod iam datum est sufficit.”
Operatione finita, ille Luciam curavit, ego digito meam incisionem compressi. Dum exspectabam ut ille, cum vacaret, me curaret, recubui, nam languor ac nausea me corripuerant. Paulo post vulnus meum obligavit et deorsum misit ut mihi poculum vini sumerem. Cum cubiculum relinquerem, me secutus est atque paene susurrans dixit:
“Cave ne quid de hac re dicatur. Si iuvenis noster amator subito, sicut antea, advenerit, ne verbum quidem ad eum. Ea res statim et metum et aemulationem in eo excitaret. Hoc fieri non debet. Ita!”
Cum rediissem, me diligenter aspexit atque dixit:
“Haud multum ex hoc detrimenti cepisti. I in cubiculum, super lectulum tuum recumbe atque paulisper quiesce; deinde magnum ientaculum sume et ad me redi.”
Praecepta eius secutus sum, sciebam enim quam recta sapientiaque essent. Quod mei erat officii praestiteram; nunc vires mihi erant conservandae. Valde debilis eram, et ipsa infirmitas aliquid mihi admirationis rerum quae acciderant detraxit. Tamen in lectulo obdormivi, iterum atque iterum mecum reputans quomodo Lucia tam subito in deterius relapsa esset, quomodo tantum sanguinis ex ea auferri potuisset neque ullum usquam signum relinqueretur.
Credo me etiam in somnis mirari perrexisse; sive dormiens sive vigilans, cogitatio semper ad duo illa puncta parva in collo eius redibat atque ad margines eorum laceros atque attritos—quamquam ipsa puncta tam exigua erant.
Lucia multam partem diei dormivit; cum autem experrecta est, satis bene ac robuste se habebat, etsi longe minus quam pridie. Postquam Van Helsing eam inspexit, deambulatum exiit, me custodem relinquens atque severissime praecipiens ne uno quidem momento eam desererem. Vocem eius in atrio audire poteram, viam ad proximum officium telegraphicum quaerentis.
Lucia mecum libere fabulabatur, plane inscia quidquam accidisse. Conatus sum eam delectare atque animum occupare. Cum mater eius ad eam visendam ascendisset, nullam omnino mutationem animadvertisse videbatur, sed mihi grate dixit:
“Tam multa tibi debemus, Doctor Seward, pro omnibus quae fecisti; sed profecto cavendum est ne nimio labore te conficias. Ipse pallidus es. Uxore tibi opus est quae te curare atque aliquantulum fovere possit; ita vero!” Dum loquebatur, Lucia repente rubuit; sed momentum tantum duravit, nam venae illae miserae exhaustae tam subitum sanguinis impetum in caput diu ferre non poterant. Mox pallor nimius rediit, illaque supplicibus oculis me respexit.
Subrisi, capite adnui, digitumque labiis admovi; illa suspirio dato inter pulvinos recubuit.
Van Helsing post duas fere horas rediit atque mox mihi dixit: “Nunc domum i atque multum ede satisque bibe. Te ipsum validum fac. Ego hac nocte hic maneo et apud parvam dominam ipse vigilabo. Tu et ego hunc casum observare debemus, neque quisquam alius scire debet. Graves causas habeo. Noli, quaeso, de eis quaerere; cogita quidquid voles. Ne ea quidem quae minime verisimilia videantur animo versare dubites. Bonam noctem.”
In atrio duae ancillae ad me accesserunt et rogaverunt num ipsae, vel altera earum, apud Dominam Luciam nocte vigilare possent. Obsecraverunt ut liceret; cum autem dicerem voluntatem Doctoris Van Helsing esse ut aut ille aut ego vigilaremus, paene flentes me rogaverunt ut apud “dominum peregrinum” pro eis intercederem. Tanta earum benevolentia vehementer commotus sum.
Fortasse nunc infirmitas mea me ita commovebat; fortasse quia tanta erga Luciam devotio earum apparebat. Saepe enim similia femineae benignitatis exempla vidi. Domum satis mature redii ut seram cenam sumerem; aegrotos meos circumivi—omnia recte—atque haec scribo dum somnum exspecto. Iam venit.
11 SEPTEMBRIS.—Hac postmeridie Hillinghamiam ivi. Van Helsing laetissimo animo, Luciam autem multo melius valentem, inveni. Paulo post adventum meum magnum involucrum peregre ad Professorem venit. Ille id magna cum gravitate—ficta sane—aperuit atque ingentem fascem florum alborum ostendit.
“Hi tibi sunt, Domina Lucia,” inquit.
“Mihi? O Doctor Van Helsing!”
“Ita, cara mea; sed non ut cum eis ludas. Medicamenta sunt.” Hic Lucia vultum fastidio quodam contorsit. “Ne time; non decocta aut alia specie ingrata devoranda sunt, itaque nasum illum tam venustum sic corrugare non debes; alioquin amico meo Arthuro indicabo quas aerumnas patiaturus sit cum tantam pulchritudinem, quam tam vehementer amat, tam foede distorqueri videat. Aha, parva mea pulchra, ecce nasus ille iterum rectus fit. Medicamentum est, sed nescis quomodo.
“Eos in fenestra tua ponam, pulchram coronam faciam atque collo tuo circumdabo, ut bene dormias. O ita! hi, sicut flos loti, efficiunt ut curarum obliviscaris. Odor eorum similis est aquis Lethes atque fonti iuventutis quem illi Hispani novarum terrarum expugnatores in Florida quaesiverunt, nec nisi nimis sero reppererunt.”
Dum loquebatur, Lucia flores inspiciebat atque olfaciebat. Nunc autem eos abiecit, partim ridens partim fastidiens:
“O Professor, credo te tantum mecum iocari. Hi flores nihil aliud sunt quam vulgare allium.”
Me mirante, Van Helsing surrexit, vultu severissimo, maxilla ferrea obfirmata et superciliis hirsutis coeuntibus:
“Noli mecum nugari! Numquam iocor! Omnia quae facio gravem atque terribilem causam habent; teque moneo ne mihi obstes. Cave, propter alios saltem, si non propter te ipsam.” Deinde cum miseram Luciam, ut par erat, perterritam videret, mitius perrexit: “O parva domina, cara mea, noli me timere. Tantum pro bono tuo ago; magna enim tibi virtus in his tam vulgaribus floribus est. Vide, ego ipse eos in cubiculo tuo ponam. Coronam quam gestabis ipse faciam.
“Sed tace! Nihil aliis dicendum, qui tam curiosas quaestiones faciunt. Oboediendum est, et silentium pars oboedientiae est; oboedientia autem te robustam atque sanam in bracchia amantia quae te exspectant reducet. Nunc paulisper quieta sede. Veni mecum, amice Ioannes, et adiuvabis me cubiculum allio meo ornare; allium ab Haarlem usque advectum est, ubi amicus meus Vanderpool hanc herbam in tepidariis vitreis toto anno colit. Heri telegramma mittere debui, alioquin hodie hic non essent.”
In cubiculum ivimus, floribus nobiscum latis. Professoris acta sane insolita erant neque in ulla pharmacopoea, de qua umquam audiveram, reperienda. Primum fenestras clausit atque diligenter obfirmavit; deinde, fasciculo florum sumpto, per omnes compages fenestrarum eos fricuit, quasi vellet ut quidquid aeris intraret allii odorem secum ferret.
Postea eodem fasciculo omnem ianuae compagem, tum supra tum infra tum ex utroque latere, tum eodem modo totum focum circumfricuit. Omnia mihi ridicula videbantur; tandem dixi:
“Bene, Professor, scio te semper rationem habere omnium quae facis, sed hoc me prorsus confundit. Bene accidit quod nemo incredulus adest; alioquin diceret te incantamentum efficere quo spiritum malum arceres.”
“Fortasse id ipsum ago,” placide respondit, dum coronam quam Lucia circa collum gestatura erat texere incipiebat.
Deinde exspectavimus dum Lucia ad noctem se componebat. Cum in lecto esset, ipse intravit atque coronam allii collo eius circumdedit. Postrema verba ad eam haec fuerunt:
“Cave ne eam perturbes; etiamsi aer cubiculi gravis tibi videatur, hac nocte neque fenestram neque ianuam aperias.”
“Promitto,” inquit Lucia, “et vobis ambobus mille gratias ago pro tanta erga me benignitate! O quid ego feci ut talibus amicis beata essem?”
Cum a domo in raeda mea conducta discederemus, Van Helsing dixit:
“Hac nocte tandem quiete dormire possum; et somno egeo—duae noctes in itinere actae, dies legendo consumptus, crastini sollicitudo, nox integra insomnis ne semel quidem palpebris clausis. Cras primo mane me arcesses, et simul veniemus ut pulchram dominam nostram videamus, multo robustiorem propter ‘incantamentum’ meum quod feci. Ho! ho!”
Tam certus videbatur ut ego, recordatus me ipsum duabus noctibus antea aeque confisum fuisse atque perniciosum eventum inde secutum, occulto quodam horrore perculsus essem. Fortasse infirmitas mea fecit ut haesitarem amico meo id dicere; eo tamen acrius id sensi, quemadmodum lacrimae nondum effusae acrius urgent.