COMMENTARII DOCTORIS IOANNIS SEWARD PHONOGRAPHO EXCEPTI: VERBA PROFESSORIS VAN HELSING
HAEC IONATHAE HARKER.
Tu apud carissimam dominam Minam manere debes. Nos quaesitum proficiscemur, si tamen quaerere id recte dici potest; iam enim rem scimus; confirmare tantum volumus. Tu vero hodie apud eam mane eiusque curam gere; nullum tibi officium aut praestantius aut sanctius esse potest. Hodie certe hic eum invenire non poterimus. Quod nobis quattuor iam cognitum est, quippe quibus exposuerim, tibi quoque indicabo: hostis noster abiit, atque in Transsilvaniam, ad castellum suum, regressus est.
Tam certo id scio, ac si ingens manus igneis litteris in pariete scripsisset. Iam antea quodam modo rem paraverat, et ultimam illam arcam terra plenam in navem imponendam destinaverat. Hanc ob causam pecuniam sustulit; hanc ob causam novissime tantopere properavit, ne priusquam sol occideret a nobis opprimeretur. Una praeterea ei spes supererat: poterat fortasse in sepulcro latere quod misera Lucia, quam sibi iam similem esse putabat, sibi apertum servaret. Sed tempus non suppetebat.
Ubi id consilium frustratum est, statim ad extremum subsidium confugit, ad ultimam, si verborum ambiguitate ludere licet, terrae munitionem: arcam scilicet terra refertam, quae simul refugium ac praesidium erat. Callidus est, immo mirifice callidus! Intellexit sibi hic iam actum esse; itaque domum reverti constituit. Navem eadem qua venerat via navigaturam invenit atque ea profectus est. Nunc quaesitum imus qua nave vectus sit et quo illa tendat; id ubi compererimus, revertemur vosque de omnibus docebimus. Tum tibi et miserae carissimaeque dominae Minae novam spem afferemus.
Nam profecto, si rem reputaveris, spes est: nondum omnia perierunt. Haec ipsa belua, quam persequimur, per complura saecula laboravit ut tandem Londinium perveniret; nos autem, ubi primum intelleximus qua ratione ei resistere possemus, uno die eam urbe pepulimus. Sunt tamen illius potentiae certi fines, quamvis plurimum nocere possit nec, ut nos, doloribus obnoxius sit. Nos vero singuli proposito tenaces sumus, coniuncti multo fortiores. Erige igitur iterum animum, carissimae Minae marite.
Hoc proelium vix coeptum est; sed victoriam ad ultimum reportabimus, non minus certo quam Deus excelsus super filios suos vigilat. Quare bono animo nos usque ad reditum exspecta.
VAN HELSING.
COMMENTARII IONATHAE HARKER
ANTE DIEM IV NONAS OCTOBRES.—Ubi verba Van Helsing phonographo excepta Minae recitavi, misella animo mirum in modum recreata est. Iam id ipsum, quod certo constabat Comitem e Britannia excessisse, ei solacio fuit; solacium autem ei vires suppeditat. Equidem, cum periculum illud horrendum iam ante oculos nostros non versetur, vix mihi persuadere possum rem veram fuisse. Quin etiam ea quae ipse in castello Draculae pertuli, velut somnium iam dudum oblitteratum mihi videntur. Hic, in puro illo autumnali aere et sub claro sole—
Heu me miserum! Quomodo mihi licet dubitare? Dum haec mecum reputo, oculi forte inciderunt in rubram cicatricem quam in candida fronte carissimae meae conspicio. Dum ea permanet, non erit dubitationi locus; cum autem evanuerit, memoria eius ipsa fidem non minus claram servabit quam purissimum crystallum. Mina et ego otium ferre non possumus; ideo commentarios omnes iterum iterumque perlegimus. Nescio quo pacto, quo certior nobis rerum veritas fit, eo minores dolor et metus videntur. Per totam rerum seriem quoddam providentis consilii vestigium apparet, quae res magno nobis solacio est.
Mina ait fieri posse ut ad summum aliquod bonum efficiendum adhibeamur. Ita sane fortasse est; eius sententiae acquiescere conabor. De rebus futuris inter nos adhuc nihil locuti sumus. Melius est exspectare dum Professor ceterique ab investigatione redeant.
Dies celerius labitur quam umquam speraveram mihi diem rursus lapsurum esse. Iam hora tertia pomeridiana est.
COMMENTARII MINAE HARKER
ANTE DIEM III NONAS OCTOBRES, HORA QUINTA POST MERIDIEM.—Conventus noster de rebus gestis. Aderant Professor Van Helsing, dominus Godalming, doctor Seward, Quincius Morris, Ionathas Harker, Mina Harker.
Doctor Van Helsing exposuit qua ratione eo die indagavissent qua nave Comes Dracula effugisset et quo tenderet.
“Cum scirem eum in Transsilvaniam redire cupere, certo mihi persuadebam aut per ostium Danuvii aut per aliquem Euxini Ponti portum navigaturum, quippe qui eadem via ad nos venisset. Primo tamen nullum investigandi initium reperiebamus. Omne ignotum pro magnifico: itaque anxiis animis quaerere coepimus quae naves proxima nocte ad Pontum Euxinum solvisserint. Nave velifera eum vehi necesse erat, quandoquidem domina Mina de velis explicandis rettulerat.
“Huius generis naves minores in tabulis diurnis quas Times vocant plerumque non recensentur. Quare, Godalming suadente, ad tabularium nauticum quod Lloydianum vocant ivimus, ubi omnium navium, vel minimarum, exitus annotantur. Ibi unam tantum navem ad Pontum Euxinum profecturam cum aestu e portu exisse reperimus: Czarina Catherine vocatur. A Doolittlei crepidine in Varnam, inde ad alia loca ac denique Danuvio adverso navigatura erat.
“‘Euge,’ inquam, ‘hac profecto nave Comes vectus est.’ Confestim ad crepidinem Doolittlei contendimus, ibique virum in tabulario ligneo tam angusto invenimus ut ipse tabulario maior videretur. Ab hoc de profectione navis Czarina Catherine sciscitati sumus.
“Multum iurabat ille, rubicundus erat, voce strepitosa; nihilo minus haud malus homo. Quincius autem aliquid e sinu protulit, quod complicatum strepitum chartae edebat, et in perpusillum sacculum ab illo intra vestimenta penitus absconditum imposuit; tum vir ille nobis multo officiosior et paene obsequentissimus factus est. Nobiscum abiit compluresque operarios interrogavit, homines asperos caloreque aestuantes; hi quoque, postquam sitis eorum restincta est, multo benigniores evaserunt.
“Saepe inter loquendum ‘sanguinem’ et ‘flores’, aliaque mihi obscura iurandi verba iactabant; quid sibi ista verba vellent non prorsus intellegebam, etsi coniectura assequebar; nihilominus omnia quae scire cupiebamus nobis aperuerunt.
“Ex eorum sermonibus cognovimus pridie circiter hora quinta vespertina virum quendam advenisse summa festinatione. Erat procerus, macer, pallidus, naso eminenti, dentibus candidissimis, oculis tamquam ardentibus. Totus atris vestibus indutus erat, excepto petaso stramineo, qui neque homini neque anni tempori conveniebat. Pecuniam ultro profundebat, dum properanter quaereret quae navis ad Pontum Euxinum proficisceretur atque quo portu tenderet.
“Nonnulli eum ad tabularium, deinde ad navem deduxerunt. In navem tamen ascendere noluit; in litore ad ponticuli caput constitit, rogavitque ut magister navis ad se veniret. Magister, cum audisset se largiter remuneratum iri, accessit; et, quamquam primo vehementer maledixit, condiciones tandem accepit. Tum gracilis ille abiit; quidam vero ei locum monstravit ubi equus et plaustrum conduci possent. Illuc profectus mox plaustrum ipse agens rediit, cui ingens arca imposita erat. Hanc suis manibus deposuit, quamquam pluribus viris opus erat ut eadem arca in plaustrulum onerarium navis transferretur.
“Multis verbis magistrum docere studuit quo loco et qua ratione arca conderetur. Magister id aegre ferebat, atque omnibus quas noverat linguis conviciatus est, dixitque si vellet, eum ipsum descendere et locum inspectare posse. Ille autem respondit nondum se conscensurum, quoniam multa sibi restarent agenda. Tum magister iussit eum celeriter redire, multis interiectis diris et sanguinis commemorationibus, quoniam navis, ut dicebat, ante aestus conversionem solutura esset.
“Tum macer ille risit et dixit sane magistrum navigare debere quotiens ipsi placeret; se tamen miraturum esse si is tam cito solveret. Magister iterum pluribus linguis exsecratus est; sed macer ille nescio qua vi effecit ut magister caput inclinaret. Tum ipse, magistro gratias agens, dixit se usurum esse illius benignitate atque ante navis profectionem conscensurum. Tandem magister, rubicundior etiam quam antea factus, etiam pluribus linguis clamavit se Francogallos, quos sanguine floribusque execrabatur, in navi sua minime desiderare.
“Sic, ubi quaesivit ubi in propinquo formularia navalia emi possent, discessit.
“Nemo sciebat quo profectus esset, neque, ut ipsi loquebantur, quisquam eius rei curam gerebat; quippe qui aliis negotiis, imprecationibus identidem interpositis, occupati essent. Brevi enim omnibus apparuit navem quae Czarina Catherine vocabatur haud eo tempore quo sperabatur soluturam esse. Tenuis primum nebula e flumine serpere coepit; deinde ita crevit ut navem cunctaque circumiecta caligine densissima involveret. Magister navis multis linguis, omnibus imprecationum generibus, et sanguinis et florum nominibus, furenter exsecrabatur; nihil tamen proficere potuit.
“Crescentibus aestus aquis flumen altius assurgere coepit, adeo ut magister timeret ne facultatem cum aestu navigandi prorsus amitteret. Itaque parum placato animo erat cum, ipso aestu summo, vir ille macilentus ponticellum rursus ascendit, petivitque ut sibi ostenderetur quo loco arca sua reposita esset. Cui magister respondit malle se illum ipsamque arcam, omnibus probris atque exsecrationibus exornatam, in inferis esse! Ille tamen nullo modo offensus est, sed cum magistri navis adiutore sub constratum descendit, locum in quo arca posita erat vidit, deinde regressus aliquandiu in constrata navi media nebula constitit.
“Postea nemine animadvertente discessisse videtur; nemo enim eum discedentem vidit. Neque sane de eo cogitabant: nam paulo post nebula dissolvi coepit, omniaque rursus clara apparuerunt.
“Nautae nostri, quibus et sitis et maledicendi ars insignis erat, cum risu narrabant magistrum navis tum longe solito vehementius et variis linguis exsecratum esse, praesertim ubi ab aliis nautis eadem hora per flumen ultro citroque vectis quaesivisset num nebulam vidissent, atque cognovisset vix quemquam eo tempore usquam nebulam vidisse, nisi eam quae solam crepidinem navis circumfuderat. Navis tamen recedente aestu profecta est, atque sine dubio prima luce iam procul ab ostio fluminis erat. Cum nobiscum locuti sunt, iam in alto mari versabatur.
“Ita fit, carissima domina Mina, ut nobis paulisper quiescendum sit. Hostis enim noster in mari est, nebulas imperio suo regens, ad ostia Danuvii iter faciens. Navis quamlibet celeriter feratur, ad navigandum tamen certo tempore opus est; nos autem, cum profecti erimus, terrestri itinere multo celerius ad eundem locum perveniemus atque ibi ei occurrere poterimus. Spes optima in eo sita est ut eum inter ortum et occasum solis in arca inclusum deprehendamus. Tum enim repugnare non poterit, licebitque nobis rem qua oportet ratione conficere. Complures dies nobis restant quibus consilia parare possimus.
“Quo destinatus sit iam compertum habemus; nam dominum navis adivimus, qui tabulas onerarias et omnes quae rei conveniebant litteras nobis ostendit. Arca quam quaerimus Varnae exponenda est tradendaque negotiatori cuidam, nomine Ristics, qui litteras fidei suae exhibebit; tum mercator noster officio suo functus erit. Cum ille quaesivisset num quid minus recte actum esset, offerretque se per nuntium telegraphicum Varnam scribere atque rem per magistratus investigari curare, negavimus: negotium enim nostrum nec magistratibus nec portitoribus committendum est. Nobis ipsis, nostro consilio nostrisque manibus, id perficiendum est.”
Cum doctor Van Helsing verba fecisset, quaesivi num sibi exploratum esset Comitem adhuc in eadem nave manere. Respondit: “Certissimum eius rei testimonium habemus, nempe id quod tu ipsa hodie mane, somno magnetico sopita, dixisti.”
Iterum rogavi num revera oporteret eos Comitem persequi. Heu, quam vehementer metuebam Ionathae a me discessum! Sciebam enim eum sine dubio cum ceteris profecturum, si illi proficiscerentur. Professor primum quiete respondit; tum sermone procedente magis magisque commotus est, ita ut vox eius gravior iratiorque fieret; tandem perspicuum erat quantum illius imperiosae auctoritatis, qua per tot annos inter homines principem locum tenuisset, etiam tum in eo superesset.
“Ita vero: necesse est, necesse, necesse! Primum tua causa, deinde humani generis causa. Iam hoc monstrum plurimum nocuit, quamquam in angusto adhuc campo egit, et per breve tempus, cum, velut corpus in tenebris haesitans, parva tantum suae facultatis mensura uteretur nec sciret quid posset. Haec omnia ceteris exposui; tu, carissima domina Mina, ex commentariis Ioannis amici nostri, quos phonographus excepit, aut ex mariti tui scriptis cognosces.
“Narravi illis quot saeculis opus fuerit ut ex sua regione deserta, ubi homines rari sunt, in novam terram transiret, ubi tanta hominum multitudo viget ut velut spissae segetes stent. Si alius quispiam ex iis qui mortui nec tamen mortui sunt eadem quae iste efficere conaretur, fortasse neque omnia saecula praeterita neque omnia futura ei sufficerent. In hoc autem uno occultae illae ac potentissimae naturae vires mirabili quadam conspiratione coniunctae esse videntur.
“Ipsa regio ubi per tot saecula, quasi mortuus nec tamen vita prorsus carens, versatus est, miris terrae structuris atque occultis corporum mixturis abundat. Profundae ibi speluncae sunt et terrae hiatus, qui quousque pertineant nemo novit. Montes olim ignem vomuerunt; ex quibusdam adhuc aquae miris proprietatibus praeditae erumpunt, spiritusque sive mortiferos sive vitam quodammodo excitantes emittunt.
“Nescio an in tam multiplici occultarum virium coniunctione vis quaedam magnetica vel electrica insit, quae corporum vitam miris modis afficiat. Sed et ipse ab initio egregiis quibusdam animi dotibus praeditus erat. Saevis bellisque plenis temporibus fertur nervis ferreis, ingenio callidissimo, pectore intrepidissimo ceteros superasse. In eo principium quoddam vitae ad summam mirabili ratione vim pervenisse videtur: ita ut, corpore firmo manente, crescente et vegeto, mens quoque eius cresceret.
“Atque haec omnia dico, etiam auxilio illo diabolico praetermisso, quo eum sine dubio iuvari constat. Nam ea vis cedere cogitur potestatibus quae ex bono oriuntur atque bonum significant. Iam vero quid hoc ad nos pertineat accipite. Te, carissima, veneno suo infecit—ignosce, quaeso, quod tam crudelem rem dicere cogor; sed tua causa dicenda est. Sic te infecit ut, etiamsi nihil posthac in te moliatur, satis sit tibi eodem quo antea dulci more vivere: mors enim tandem, quae omnibus mortalibus communis est atque Deo concedente advenit, te ei similem faciet.
“Hoc fieri non debet! Omnes una iuravimus ne fieret. Itaque voluntatis divinae administri sumus: ne mundus, ne homines pro quibus Filius Dei mortuus est, monstris tradantur, quorum ipsa exsistentia Deo contumeliam inferret. Iam unam animam nobis redimere concessit; nunc, velut antiqui crucis milites, ad alias quoque animas redimendas proficiscimur. Quemadmodum illi, solem orientem versus iter faciemus; et, si ceciderimus, honesta in causa cademus.”
Paulisper tacuit. Tum ego: “Sed nonne Comes, accepta repulsa, prudentius aget? Cum ex Anglia expulsus sit, nonne eam deinceps vitabit, quemadmodum tigris vicum vitat e quo venatu depulsa est?”
“Euge!” inquit; “apte tigrem commemorasti, atque hac similitudine utar. Tigris illa quam Indi hominum devoratricem appellant, semel gustato humano sanguine, reliquam praedam neglegit neque umquam a venatione hominum desistit. Noster quoque hostis, quem e vico nostro expulimus, eiusmodi tigris est, quae homines devorat nec umquam venari desinit. Neque ei mos est abire proculque quietum manere.
“Cum inter vivos erat, Turcarum fines transgressus est ut hostem in ipsius terra adoriretur. Repulsus est; num cessavit? Minime: rediit, iterum rediit, atque iterum rediit. Vide quam pertinax, quam patiens sit. Iam pridem, ingenio quod infantile appellavi, consilium intrandae magnae urbis conceperat. Quid egit? E cunctis orbis terrarum locis eum delegit qui sibi maximam praedam polliceretur; tum consulto et composito animo inceptum parare coepit.
“Diu patienterque exploravit quantum virium haberet quibusque artibus polleret. Novas linguas edidicit; novos hominum inter se vivendi mores, veterum consuetudinum formas in novo vitae cultu mutatas, rem publicam, leges, commercia pecuniaria, artes et disciplinas, mores novae terrae novique populi qui post eius aetatem exstiterunt, studiose pervestigavit. Quae primum animadverterat non satiaverunt, sed appetitum acriorem cupiditatemque ardentiorem effecerunt. His ipsis studiis mens eius profecit, cum omnia confirmarent quam recte initio de rebus coniecisset.
“Haec solus, prorsus solus, e sepulcro diruto in terra paene oblivioni data effecit! Quid tum efficere poterit, si maior ille cogitationum orbis ei patebit? Is, quem ipsi novimus, mortem irridere potest atque in ipsis morbis quibus integrae gentes exstinguuntur florere potest! O si talis a Deo, non a diabolo, provenisset, quantum boni in hoc nostro tam vetere mundo efficere potuisset! Sed nos iam obstrinximus fidem ut mundum eo liberaremus.
“Tacite nobis laborandum est; omnia consilia occultanda; nam hac aetate quae se illustratam iactat, qua homines ne iis quidem quae oculis suis vident fidem habent, doctorum hominum dubitatio hosti praecipuum praesidium esset. Ea dubitatio ei simul vagina, lorica armaque fieret, quibus nos, inimicos suos, perderet; nos qui non dubitamus ipsas animas nostras periculo obicere pro salute unius quam diligimus, pro salute generis humani, pro Dei honore atque gloria.”
Multis inde inter nos disputatis placuit nihil ea nocte certi statuere, sed singulos rem totam noctu secum perpendere et quid inde sequeretur reputare. Postridie ad ientaculum iterum convenire decrevimus ut, sententiis collatis, certum agendi consilium caperemus.
* * * * *
Mira hac nocte tranquillitate atque quiete fruor. Velut praesentia quaedam diu me vexans a me remota est. Fortasse ...
Cogitationem perficere non potui, neque umquam perfici poterat. Nam in speculo maculam illam rubram fronti meae impressam conspexi, intellexique me adhuc pollutam esse.
COMMENTARII DOCTORIS IOANNIS SEWARD
ANTE DIEM III NONAS OCTOBRES.—Omnes mature surreximus; somnus, ut opinor, nobis omnibus plurimum profuit. Cum primo mane ad ientaculum convenissemus, tanta omnium hilaritas erat quantam nemo nostrum umquam se recuperaturum speraverat.
Mirum sane est quantam vim se rursus erigendi natura humana habeat. Sublata quacumque causa quae animum premebat, quomodocumque sublata, vel per mortem, statim ad pristinam spem laetitiamque recurrimus. Non semel, dum ad mensam sedebamus, mirabundus me ipse interrogavi num omnia priorum dierum somnium fuissent. Tum demum, ubi notam illam rubram in dominae Harker fronte aspexi, ad veritatem revocatus sum.
Etiam nunc, cum rem graviter animo volvo, vix mihi persuadeo causam omnium calamitatum nostrarum etiamnum superesse. Ipsa domina Harker per integra temporis intervalla mali sui oblivisci videtur; tum demum, cum aliquid memoriam excitat, cicatricis illius horrendae recordatur. Post dimidiam horam in meum conclave conveniemus atque consilium capiemus.
Unum tantum impedimentum proximum prospicio, quod potius instinctu quodam quam ratione percipio. Nobis omnibus aperte loquendum erit; at vereor ne miserae dominae Harker lingua arcanis quibusdam vinculis teneatur. Scio eam sua sponte conclusiones colligere; ex omnibus autem quae gesta sunt colligere possum eas tum acutissimas tum verissimas esse. At ipsa eas aut aperire non vult aut aperire non potest. Id Professori indicavi, et cum soli erimus de hac re colloquemur.
Suspicor partem illius horrendi veneni quod in venas eius infusum est iam vim suam exercere coepisse. Comes enim consilium suum certe habebat, cum ei quod Van Helsing “vampyri baptismum sanguinis” appellavit imposuit. Potest profecto ex rebus etiam bonis virus quoddam emanare; nostra autem aetate, cum ne ipsa quidem venena quae ptomainas vocant satis cognita sint, nihil mirari debemus. Unum certo scio: si suspicio mea de dominae Harker silentio vera est, tum in opere quod nobis incumbit gravissimum impedimentum, immo periculum adhuc ignotum, latet. Eadem vis quae eam tacere cogit fortasse et loqui cogere potest. Cogitationem ulterius persequi non audeo; nam si id facerem, nobilissimae feminae honori ipsa suspicione derogarem.
Van Helsing ante ceteros paulo maturius in meum conclave venturus est. Rem ei aperire conabor.
POSTEA.—Cum Professor advenisset, de omni rerum statu collocuti sumus. Animadverti ei nescio quid in animo esse quod dicere cuperet sed proferre haesitaret. Postquam aliquamdiu ambages egit, repente dixit:
“Amice Ioannes, est quod initio saltem a nobis duobus solis tractari debeat. Postea fortasse necesse erit ceteros in consilium admittere.” Hic constitit, ego exspectavi; tum perrexit:
“Domina Mina, misera nostra carissima domina Mina, mutatur.” Frigidus tremor per membra mihi cucurrit, cum timores meos gravissimos ita ab eo confirmari audirem. Professor autem prosecutus est:
“Tristis Luciae casus nos monet ut, priusquam res longius procedat, caveamus. Negotium nostrum nunc revera difficilius quam umquam est; novum hoc malum facit ut nulla hora sine maximo periculo amitti possit. In eius vultu iam quaedam vampyri indicia emergere video. Levissima quidem sunt, levissima; sed videri tamen possunt, si oculis a praeiudicio liberis intuemur. Dentes eius paulo acutiores facti sunt, oculi interdum duriores.
“Neque haec sola sunt. Saepe nunc tacet, ut olim Lucia tacere solebat. Illa enim ne tunc quidem loquebatur, cum ea scriberet quae postea aliis nota fieri cuperet. Hoc igitur maxime timeo: si Mina per somnum a nobis inductum dicere potest quid Comes videat atque audiat, nonne multo magis ille, qui primus eam somno magnetico sibi subiecit, qui sanguinem eius hausit suumque ei bibendum dedit, poterit, si voluerit, efficere ut quae noverit ei patefaciat?” Assensus sum nutu. Ille perrexit:
“Id igitur nobis prohibendum est. Necesse est ut consiliorum nostrorum ignara maneat; quod enim nescit, id indicare non potest. Durum officium, amice! Tam durum ut vix possim sine summo animi dolore de eo cogitare; at faciendum est.
“In hodierno conventu dicam ei ob causas quas explicare nolumus eam iam nostris consiliis non interfuturam, sed tantum a nobis custodiendam esse.” Haec cogitans, quantum dolorem miserae feminae, tot iam malis conflictatae, allaturus esset, sudore copioso frontem madentem detersit. Intellegebam ei aliquam consolationem futuram, si dicerem me quoque in eandem sententiam venisse; sic enim dubitationis molestia saltem sublata esset. Dixi igitur, atque id effectum est quod exspectaveram.
Iam tempus prope est quo omnes conveniemus. Van Helsing abiit ut se ad conventum atque ad partes illas sibi tam acerbas peragendas compararet. Equidem existimo eum solum precaturum abiisse.
POSTEA.—Statim initio conventus magnum et Professori et mihi levamen allatum est. Nam domina Harker per maritum nuntiaverat se ad praesentem consultationem non venturam, quod satius putaret nos de itineribus nostris libere colloqui nec eius praesentia impediri. Professor et ego brevi momento inter nos respeximus; uterque quodammodo recreatus videbatur. Ego quidem, si ipsa domina Harker periculum perspexerat, multum simul doloris ac periculi sublatum esse arbitrabar.
Rebus sic se habentibus, tacito quaerentis respondentisque oculorum nutu et digito ad labra admoto, convenit suspiciones nostras dissimulare, donec soli rursus conferri possemus. Statim de ratione belli gerendi deliberare coepimus. Van Helsing primum res ipsas summatim proposuit:
“Czarina Catherine heri mane e Tamesi solvit. Ad Varnam pervenire ei, etiamsi tam celeriter naviget quam umquam navigavit, non minus quam tribus hebdomadibus opus erit; nos autem eundem locum terrestri itinere tribus diebus attingere possumus. Quod si duos dies de eius navigatione detrahimus, tempestatum causa quas Comitem movere posse novimus, unum praeterea diem noctemque tardationibus fortuitis nostris tribuimus, spatium nobis fere duarum hebdomadum reliquum est.
“Quare, ut nihil temere committamus, non serius quam die septimo decimo huius mensis proficisci debemus. Tum certe ante navis adventum uno saltem die Varnae erimus, et omnia quae necessaria videbuntur parare poterimus. Nempe omnes armati ibimus; atque adversus mala tam spiritalia quam corporalia arma comparabimus.” Hic Quincius Morris interiecit:
“Comitem ex terra luporum venire accepi; fieri potest ut illuc ante nos perveniat. Itaque suadeo ut sclopeta repetentia, quae Winchester vocantur, armis nostris addamus. Ego vero in eiusmodi periculis tali sclopeto magnopere confido. Meministine, Arthure, cum apud Tobolsk grex luporum nos insequeretur? Quantum tum dedissemus ut singuli tale sclopetum haberemus!”
“Bene!” inquit Van Helsing. “Sclopeta Winchester nobis erunt. Quincius semper mentem sobriam atque rectam habet, sed tum maxime cum venandum est; quamquam hac venandi similitudine fortasse scientiam nostram magis dehonesto quam lupi hominum saluti nocent. Interim hic nihil agere possumus. Cum autem Varnam nemo nostrum, ut arbitror, satis norit, cur non citius illuc pergamus? Exspectatio hic non brevior erit quam illic. Hodie et cras res necessarias apparare poterimus; tum, si omnia bene cesserint, nos quattuor iter instituemus.”
“Nos quattuor?” Harker, unum post alterum intuens, interrogavit.
“Nimirum!” Professor celeriter respondit. “Tu apud dulcissimam coniugem tuam manere debes, ut eius curam geras!” Harker aliquamdiu tacuit; deinde voce inani: “De hac re,” inquit, “cras mane deliberemus. Minam prius consulere volo.”
Ego putabam hoc ipsum tempus esse quo Van Helsing Ionatham monere oporteret ne consilia nostra uxori patefaceret. Ille tamen nihil dixit. Ego eum significanter intuitus tussim simulavi; ille digito ad labra admoto vultum avertit.
COMMENTARII IONATHAE HARKER
ANTE DIEM III NONAS OCTOBRES, POST MERIDIEM.—Aliquamdiu post conventum matutinum cogitare vix potui. Nova rerum condicio mentem meam stupore ita oppressit ut liberae cogitationi nihil loci relinqueretur. Minae consilium a deliberatione abstinendi me cogitationibus exercuit; sed cum rem cum ipsa disputare nequirem, coniecturis tantum uti poteram. Nec nunc quidem propius ad solutionem perveni.
Etiam miror quomodo ceteri hoc consilium acceperint: nam in ultimo conventu, cum de hac re collocuti sumus, inter nos constitueramus nihil deinceps celandum esse. Mina nunc quiescit, placide ac suaviter ut parvula puella. Labra eius ad risum leniter flectuntur, vultus laetitia resplendet. Deo gratias ago quod ei etiamnum tales horae conceduntur!
POSTEA.—Quam mirum est omne hoc negotium! Sedebam Minam feliciter dormientem intuens, ipseque paene tantum felicitatis sensi quantum mihi umquam posthac contingere posse arbitror. Cum vesper adpropinquaret atque terra, sole paulatim occidente, longiores umbras duceret, silentium cubiculi mihi paulatim maiore quadam religione gravari videbatur. Subito Mina oculos aperuit, meque amantissime intuita dixit:
“Ionatha, aliquid mihi fide tua obstrictus promittere debes. Mihi quidem promittes, sed coram Deo sancte spondendum, neque umquam frangendum, etiamsi ipsa genibus provoluta lacrimis amarissimis te obsecro. Cito, nunc mihi id promitte!”
“Mina,” inquam, “tam grave promissum statim suscipere non possum: fieri potest ut ne iure quidem mihi id suscipere liceat.”
“At carissime,” respondit illa tanto animi ardore ut oculi quasi stellae ad polum fixae fulgerent, “ego hoc cupio, neque mea ipsius causa. Van Helsing interrogare potes utrum recte iudicem; si is dissentiat, quod vis facies. Quin etiam, si postea vos omnes consenseritis, promisso isto solutus eris.”
“Promitto!” inquam; tum per momentum summa felicitate perfusa videbatur. Mihi vero rubra illa frontis cicatrix prohibebat quominus eius felicitate ipse laetarer. Tum ita locuta est:
“Promitte te nihil mihi umquam de consiliis adversus Comitem capiendis indicaturum: neque verbis, neque per coniecturas, neque ullo obliquo indicio; nullo omnino tempore, dum hoc mihi permanebit!” Haec dicens sollemniter cicatricem monstravit. Intellexi quantopere rem serio ageret atque eadem gravitate respondi:
“Promitto!” Cum haec dixi, sensi velut ianuam quandam inter nos eo ipso momento clausam esse.
POSTEA, MEDIA NOCTE.—Mina tota vespera alacris hilarisque fuit; ita ut ceteri quoque quasi eius laetitia afflati animos reciperent. Inde factum est ut mihi ipsi videretur paulum levata illa quasi funebris caligo qua premebamur. Omnes mature cubitum concessimus. Mina nunc infantis more dormit. Mirabile est facultatem dormiendi, inter tantas calamitates, ei non ereptam esse. Deo gratias agamus; nam dum saltem dormit curarum suarum oblivisci potest.
Fortasse exemplum eius mihi proderit, sicut hilaritas eius hac nocte profuit. Experiar. Utinam somno sine somniis frui possim!
PRIDIE NONAS OCTOBRES, MANE.—Aliud inopinatum accidit. Mina me primo mane, eadem fere hora qua pridie, excitavit petivitque ut Van Helsing adducerem. Ratus iterum de somno magnetico agi, nihil quaesivi, sed statim Professorem arcessitum ivi. Is talem vocationem praesensisse videbatur, nam vestitum in cubiculo suo inveni. Ianua eius paulum patebat, ut ianuam cubiculi nostri recludi audire posset. Sine mora venit; dum in cubiculum intrabat, Minam rogavit num ceteros quoque adduci vellet.
“Minime,” respondit illa simplicissime, “non erit necesse. Tu eis aeque bene omnia renuntiare poteris. Vobiscum in itinere ire debeo.”
Non minus quam ego ipse Professor attonitus est. Post breve silentium interrogavit: “Quam ob rem?”
“Necesse est ut me vobiscum ducatis. Apud vos et ego tutior ero et vos tutiores eritis.”
“Sed cur, carissima domina Mina? Scis nobis omnium officiorum sanctissimum esse salutem tuam tueri. Nos in pericula imus quibus tu propter ... propter rerum condicionem ... propter ea quae acciderunt ... facilius quam quisquam nostrum obnoxia esse potes.” Hic pudore impeditus substitit.
Respondens Mina digitum attollens frontem suam monstravit: “Scio. Id ipsum est cur ire debeam. Nunc, dum sol oritur, dicere possum; postea fortasse non licebit. Scio me, ubi Comes mihi imperaverit, oboedire debere. Scio, si clam ad se venire iusserit, me dolis quibuslibet usuram esse, ut etiam Ionatham ipsum fallam.” Deus ipse vidit quo me vultu haec dicens aspexerit; atque si revera angelus est qui omnia hominum facta litteris mandat, illum vultum ad eius sempiternum honorem consignavit. Manum eius tantum prehendere potui. Loqui nequibam, tantum commovebar ut ne lacrimis quidem dolori meo levamen quaerere possem.
Perrexit: “Vos viri fortes atque validi estis. Ipso numero fortiores estis; iunctis enim viribus id sustinere potestis cui unus, si solus vigilaret, succumberet. Praeterea fortasse vobis usui esse potero: nam me somno magnetico submittere poteritis atque ita cognoscere quae ne mihi quidem nota sunt.”
Van Helsing gravissime respondit: “Domina Mina, ut semper, sapientissime loqueris. Nobiscum venies, et communibus viribus quod suscepimus perficiemus.”
Quibus dictis, cum Mina diu taceret, ad eam respexi. In pulvinar reclinata dormiebat; ne tum quidem experrecta est cum velum fenestrae subduxi solemque in cubiculum late radiantem admisi. Van Helsing nutu significavit ut eum tacitus sequerer. In eius cubiculum transivimus; intra unum minutum etiam Godalming, Seward et Morris aderant.
Professor quid Mina dixisset eis exposuit, deinde addidit: “Cras mane Varnam proficiscemur. Iam nova nobis rerum condicio consideranda est: domina Mina. O quam fidelis est eius animus! Iam ea ipsa quae nobis dixit summo ei dolori fuerunt; sed rectissime fecit, et tempore opportuno moniti sumus. Nullam facultatem praetermittere licet; Varnae parati esse debemus ut primo quo navis advenerit momento agamus.”
“Quidnam igitur facere constituimus?” Quincius Morris breviter quaesivit. Professor antequam responderet paulisper tacuit:
“Primum navem conscendemus; deinde, ubi arcam quam quaerimus agnoverimus, ramum rosae silvestris super eam imponemus firmiterque alligabimus. Nam eo imposito nemo exire posse dicitur; ita saltem tradita superstitio affirmat. Initio igitur superstitioni fidem habere cogimur; nam ex pristina hominum fide nata est et in fide ipsa adhuc radicem habet. Tum vero, ubi id tempus nacti erimus quod quaerimus, cum nulli testes aderunt, arcam aperiemus, et ... et omnia recte se habebunt.”
“Equidem nullam occasionem exspectabo,” inquit Morris. “Ubi arcam conspexero, statim aperiam atque monstrum delebo, etiamsi mille homines spectaverint, etiamsi ipso proximo momento ob id interficiendus sim!” Sponte manum eius arripui, eamque tam firmam inveni quam chalybem. Vultum meum, ut opinor, intellexit; saltem spero eum intellexisse.
“Euge, fortissime iuvenis!” inquit Van Helsing. “Quincius totus vir est. Deus ei pro hac virtute benedicat. Fili mi, mihi crede, nemo nostrum terga vertet neque ullo timore cessabit. Tantum dico quid facere possimus atque quid facere debeamus; sed quid tum re ipsa facturi simus, profecto, profecto, nunc dicere non possumus. Tot tamque variae res accidere tamque diversos exitus afferre possunt, ut quid tum agendum sit ante ipsum temporis discrimen certo dicere non possimus. Omnibus igitur generibus armorum muniti erimus, atque ubi finis aderit, neque studium neque vis nobis deerit.
“Nunc hodierno die res nostras omnes componamus. Quaecumque ad carissimos nostros atque eos qui a nobis pendent pertinent, ea omnia perficiamus; nam nemo nostrum praedicere potest quando, quo modo, vel quo exitu negotium finietur. Meas quidem res iam ordinavi; nihilque aliud mihi agendum restat. Itaque proficiscendi rationem disponam, tesseras itineris ceteraque profectioni necessaria curabo.”
Nihil iam addendum erat; itaque discessimus. Nunc omnia quae ad hanc vitam pertinent componam, paratus quaecumque fortuna tulerit excipere.
POSTEA.—Omnia confecta sunt: testamentum scripsi, reliquaque composui. Si Mina mihi supervixerit, sola heres omnium erit; sin minus, quod reliquum erit iis relinquo qui tam benigne nobiscum egerunt.
Iam sol ad occasum vergit; sollicitudo Minae id me admonet. Certum habeo nescio quid animum eius premere, quod ipso solis occasu patefiet. Hae horae iam omnibus nobis acerbissimae fiunt; nam omnis solis ortus omnisque occasus novum aliquod discrimen novumque dolorem affert, qui tamen, si Deo placuerit, ad bonum aliquem finem ducere potest. Haec omnia commentariis mandavi, quoniam nunc carissima mea ea audire non debet; si quando autem ea rursus legere poterit, omnia parata inveniet.
Me vocat.