COMMENTARII IONATHAE HARKER
ANTE DIEM QUINTUM NONAS OCTOBRES.—Nisi aliquid egero, in insaniam incidam; itaque hos commentarios scribo. Iam hora sexta est; post dimidiam horam in tablinio conveniemus cibumque sumemus, nam doctor Van Helsing et doctor Seward consentiunt nos, nisi cibum sumpserimus, totis viribus laborare non posse. Hodie autem, Deus ipse novit, summis viribus nostris opus erit. Quotiens licuerit, scribendum mihi est: nam consistere atque cogitare non audeo. Omnia, sive magna sive parva, litteris mandabo; fortasse denique res nunc minimi momenti plurimum nos docebunt.
Sed quidquid docuerint, sive magni sive parvi momenti, neque Minam neque me in graviorem miseriam quam ea qua nunc premimur conicere potuissent. Nihilo minus fiducia ac spe standum est. Misera Mina modo mihi dixit, lacrimis per dilectas genas fluentibus, adversis rebus atque aerumnis fidem nostram explorari; perseverandum nobis esse in fiducia, Deumque usque ad finem auxilium laturum. Finem! O Deus meus, qualem finem?... Ad opus! Ad opus!
Postquam doctor Van Helsing et doctor Seward, Renfieldo misero viso, redierunt, quid agendum esset graviter deliberavimus. Primum Seward nobis narravit se et Van Helsing, cum in inferius cubiculum descendissent, Renfieldum humi in se contractum iacentem invenisse. Vultus eius totus livoribus contusus erat et introrsus depressus; cervicis quoque ossa confracta erant.
Seward custodem, qui in transitu excubabat, interrogavit num quid audivisset. Ille respondit se sedentem—confessus est se paulum dormitasse—voces e cubiculo clare audivisse; tum Renfieldum saepius magna voce exclamasse: “Deus! Deus! Deus!” Deinde sonitum quasi alicuius cadentis exauditum esse; cum autem ipse cubiculum intrasset, aegrum pronum humi invenisse, prorsus ut medici eum viderant.
Van Helsing quaesivit utrum “voces” an “vocem” audivisset. Custos affirmare non potuit: primum duas voces sibi audire visum esse; sed cum neminem praeter aegrotum in cubiculo conspexisset, unam tantum fuisse posse. Illud, si iure iurando opus esset, se confirmaturum: vocabulum “Deus” ab ipso aegroto pronuntiatum esse. Seward, ubi soli fuimus, dixit se rem ulterius persequi nolle. De publica quaestione qua mortis causa cognosceretur deliberandum erat; veritatem autem proferre minime licebat, cum nemo eam crediturus esset.
Custodis testimonio fretus se de mortis causa scribere posse existimabat, quo Renfieldum casu ex lecto delapsum interiisse declararet. Si magistratus cui talium mortium cognitio mandata esset id postularet, publica de morte quaestio legitime institueretur, quae necessario in eandem sententiam exitura esset.
Ubi de proximis consiliis disserere coepimus, hoc ante omnia statuimus: Minam omnium rerum consciam esse debere, nec quidquam omnino, quamvis acerbum, ab ea celandum. Ipsa huius consilii prudentiam agnovit; miserum tamen erat videre quantam fortitudinem cum tanto maerore tamque profunda desperatione coniungeret. “Nihil celandum est,” inquit. “Heu! Iam nimis multa inter nos celata sunt.
“Praeterea nihil est in toto terrarum orbe quod maiorem mihi dolorem inferre possit quam quem iam perpessa sum, immo quam hoc ipso tempore patior. Quidquid deinceps acciderit, novam aliquam spem vel maiorem animi fortitudinem mihi afferat necesse est!” Dum haec loquitur, Van Helsing in eam defixis oculis intuebatur, tum subito, sed placide, interrogavit:
“Sed, carissima domina Mina, nonne times—non tibi ipsi, sed pro aliis, ne quid eis per te mali eveniat, post ea quae acciderunt?” Vultus eius riguit; oculi autem pietate, qualis martyrum esse solet, fulserunt, cum responderet:
“Minime! Nam certum iam consilium cepi!”
“Quodnam?” blande rogavit. Omnes immoti silebamus, quoniam singulos nostrum suo quemque modo obscura quaedam suspicio incesserat quid his verbis significaret. Illa simplicissime, quasi rem manifestam enuntians, respondit:
“Si umquam in me animadvertam—id enim diligentissime observabo—aliquod indicium quo cognoscam me iis quos amo nocituram esse, moriar!”
“Num vero te ipsa interficere velis?” rauca voce quaesivit.
“Facerem, si nullus adesset amicus qui me amaret quique a tanto dolore tamque desperato conatu me liberaret!” Haec dicens significanter eum aspexit. Professor sedebat; tum autem surrexit, propius accessit, et manu capiti eius imposita graviter locutus est:
“Filia mea, adest qui tibi eiusmodi auxilium praestare velit, si id in bonum tuum cedat. Ego quidem, si talem tibi mortem sine cruciatu comparare possem, etiam hoc ipso tempore, si optimum esset—immo, si tutum esset—rationem facti apud Deum reddere posse confiderem. Sed, filia mea...” Hic paulisper, voce quasi in faucibus haerente, constitit; ingens singultus ei subiit, quem aegre repressit, tum perrexit:
“Adsunt hic qui inter te mortemque ipsam se opponant. Mori tibi non licet. Nulla manu occidi debes, tua vero minime omnium. Priusquam ille, qui dulcissimam vitam tuam contaminavit, vere interierit, mori tibi non licet. Nam quamdiu ille inter mortuos qui vivunt versatur, mors tua te in eiusdem generis monstrum mutabit. Non, vivendum tibi est! Pugnandum, contendendum, ut vivas, quamvis mors beneficium supra verba optandum videatur.
“Contra ipsam Mortem dimicandum est, sive dolorem sive gaudium afferat, sive interdiu sive noctu veniat, sive tuta sis sive in periculo verseris. Per animam tuam viventem tibi impero ut non moriaris—quin etiam ne de morte quidem cogites—donec hoc ingens malum superatum sit!” Misera dilecta mea mortis instar expalluit atque toto corpore contremuit, sicut arenam mobilem, cum marinus aestus accedit, tremere ac fluctuare vidi. Omnes siluimus; nihil efficere poteramus.
Tandem aliquanto tranquillior facta, ad eum conversa manum porrexit atque voce dulci, sed quam flebili, dixit:
“Promitto tibi, carissime amice, me, si Deus vitam mihi concesserit, omni studio conaturam eam servare, donec, si suo tempore placuerit, horrendum hoc malum a me auferatur.” Tam bona tamque fortis erat ut omnes animos nostros ad laborandum pro ea atque ad omnia toleranda confirmatos esse sentiremus. Itaque quid agendum esset deliberare coepimus. Dixi ei omnia documenta in arca ferrea servata ipsi committenda esse, item quaecumque posthac sive in chartis sive in commentariis sive in cylindris phonographicis consignaremus; ipsamque, ut antea, rerum gestarum rationem diligenter habituram.
Gaudebat quod aliquid agere posset—si quidem vox “laeta” de occupatione tam tristi recte usurpari potest.
Van Helsing, ut solebat, longius quam ceteri prospiciens, iam ordinem totius operis accurate constituerat.
“Fortasse bene accidit,” inquit, “quod post explorationem Carfacensem convenientes nihil de arcis terra refertis, quae ibi iacebant, agere decrevimus. Nam si tum quidquam fecissemus, Comes consilia nostra suspicatus procul dubio ante providisset quomodo similes conatus adversus reliquas arcas frustraretur. Nunc vero consilia nostra ignorat. Quin etiam verisimile est eum ne scire quidem talem nobis potestatem esse qua latebras eius ita consecrare possimus ut eis, sicut antea, uti nequeat.
“Iam vero adeo certiores facti sumus quo pacto arcae illae distributae sint, ut, domo Piccadillensi explorata, eas omnes ad ultimam usque investigare possimus. Hic igitur dies noster est; in eo spes omnis nititur. Sol qui hodie nostris maeroribus ortus est, cursu suo nobis praesidio erit. Donec hodie occiderit, monstrum illud qualem nunc habet formam retinere cogetur. Corporis terreni finibus continetur. Non potest in tenuem aerem dissolvi, neque per rimulas, fissuras, angustissimaque foramina evanescere.
“Si per ostium transire voluerit, ianuam more hominum aperire debebit. Totus igitur hic dies nobis datur, quo omnia eius refugia inveniamus atque ita consecremus ut deinceps eis uti nequeat. Ita, etiamsi nondum eum ceperimus atque deleverimus, eum in aliquam latebram compellemus unde aliquando certo capi atque interfici possit.” His auditis subito surrexi; retinere enim me non poteram, cum mecum reputarem momenta pretiosissima, quibus salus felicitasque Minae penderet, nobis inter sermones elabi, dum nihil ageremus.
Sed Van Helsing manu sublata me monuit. “Minime, amice Ionatha,” inquit, “hac in re, ut vestrum proverbium habet, via quae celerrime domum ducere videtur longissima est. Agemus omnes, atque incredibili celeritate agemus, cum tempus advenerit. Sed considera: verisimillimum est summam totius rei in illa domo Piccadillensi positam esse. Comes fortasse multas aedes emit. Earum tabulas emptionis, claves aliaque instrumenta habebit; chartas quibus scribat, libellum etiam quo pecuniam ex argentaria per syngraphas exigat.
“Multa sunt quae alicubi servare necesse habet; cur non in illa domo, tam media in urbe posita, tam quieta, in quam per ianuam anteriorem aut posteriorem quavis hora ingredi et ex qua egredi possit, cum in ipso frequentissimo hominum concursu nemo eum observet? Illuc igitur ibimus, domum perquiremus; ubi quae intus sint cognoverimus, tum id agemus quod amicus Arthurus, venatorum more loquens, ‘vulpium latibula obstruere’ appellat: sic veterem illam vulpem usque ad ultimam latebram persequendo concludemus. Itane est?”
“Ergo statim eamus!” exclamavi. “Tempus pretiosissimum, pretiosissimum frustra terimus!” Professor immotus mansit, hoc tantum interrogans:
“Qua autem ratione in domum illam Piccadillensem intrabimus?”
“Quacumque ratione!” exclamavi. “Si opus erit, vi fores effringemus.”
“Quid autem custodes publici vestri? Ubi aderunt, quid dicent?”
His verbis perculsus sum; sciebam tamen eum, si moram interponere vellet, iustam causam habere. Quare, quantum potui composita voce, respondi:
“Ne diutius quam necesse est moreris. Quibus ego cruciatibus torquear, satis, opinor, intellegis.”
“Ah, fili mi, satis intellego; nihil enim minus volo quam dolorem tuum augere. Sed reputa tecum quid agere possimus priusquam viae hominum frequentia compleantur. Tum nostrum tempus erit. Multum mecum reputavi; simplicissimam rationem omnium optimam esse existimo. In domum ingredi volumus, sed clavem non habemus: nonne ita est?” Annui.
“Finge igitur te verum illius domus dominum esse, neque tamen intrare posse; finge praeterea nullum tibi esse scrupulum si domum, velut fur, vi aperire debeas. Quid faceres?”
“Fabrum honestum, qui seras aperire norit, arcesserem eumque iuberem seram mihi aperire.”
“At custodes publici intercederent, nonne?”
“Minime; non, si scirent fabrum legitime conductum esse.”
“Ergo,” inquit, me acriter intuens, “hoc unum quaeritur: qualis sit conscientia eius qui fabrum conduxit, quidque custodes publici de eius conscientia arbitrentur. Profecto mirabiliter acres atque perspicaces sunt custodes publici vestri—o quam perspicaces!—si in talibus rebus ipsam hominum conscientiam perscrutari solent.
“Minime, minime, amice Ionatha. Vel centum domorum vacuarum seras in hac vestra Londinio, aut in quavis alia urbe, auferri iube, modo res eo tempore eoque habitu quo tales operae fieri solent administrentur: nemo impediet. Legi de viro quodam qui pulcherrimas Londinii aedes possidebat. Cum ille aestate per aliquot menses in Helvetia commoraretur domumque clausam reliquisset, fur quidam fenestra posteriore effracta intus penetravit.
“Tum valvas fenestrarum ante aedes aperuit, atque per ostium ante oculos ipsorum custodum publicorum ultro citroque ambulavit. Deinde in ipsa domo auctionem instituit, eam publice nuntiavit, tabulam magnam proposuit; constitutoque die omnia illius alterius viri bona per insignem auctionum praeconem vendidit. Postea redemptorem aedium convenit eique ipsam domum vendidit, pacto facto ut is intra certum tempus eam demoliretur omniaque auferret. Custodes interea publici reliquique magistratus quantum poterant auxilium ferebant.
“Cum vero dominus post ferias Helveticas rediret, nihil praeter foveam inanem eo loco ubi domus fuerat invenit. Omnia secundum sollemnem consuetudinem gesta erant; nos quoque nostro in negotio eandem speciem legitimae actionis praebebimus. Neque tam mane ibimus ut custodes, tum negotiis vacui, rem miram suspicentur; sed post horam decimam, cum viae hominibus plenae erunt et tales operae dominorum iussu fieri soleant.”
Non poteram quin ei assentirer. Etiam vultus Minae, quem tam dira desperatio contraxerat, paulum remitti visus est: in tam prudenti consilio aliqua spes erat. Van Helsing perrexit:
“Ubi semel intra domum fuerimus, alia fortasse indicia reperiemus. Certe aliqui nostrum ibi manere poterunt, dum ceteri loca reliquarum arcarum terra refertarum investigant, Bermondseiam et Mile End.”
Dominus Godalming surrexit. “Hic ego vobis usui esse possum,” inquit. “Meis per telegramma mandabo ut equi raedaeque locis opportunis praesto sint.”
“Audi, mi care amice,” inquit Morris, “praeclarum consilium est equos paratos habere, si equitando nobis opus sit. Sed nonne putas unum ex splendidis tuis vehiculis, gentiliciis insignibus ornatum, in angusto aliquo vico Walworthiae aut Mile End nimis multorum oculos in se conversurum? Mihi quidem videtur, cum in meridiem aut orientem urbis ibimus, raedis meritoriis utendum esse, iisque etiam aliquantulum ante locum ad quem pergimus relictis.”
“Recte sentit amicus Quincius!” inquit Professor. “Caput eius, ut vestro more dicam, cum horizonte bene congruit. Difficile negotium suscipimus; quantum fieri potest cavendum ne quis nos observet.”
Mina consiliis nostris studio in dies crescente interfuit. Gaudebam videre curas praesentis negotii efficere ut horrenda superioris noctis experientiae aliquandiu oblivisceretur. Erat autem pallidissima, paene cadaveri similis, adeo macra ut, labiis retractis, dentes aliquanto prominere viderentur. Hoc postremum non commemoravi, ne supervacuo eam dolore afficerem; sed sanguis mihi in venis frigescere videbatur, quotiens recordarer quid miserae Luciae accidisset, cum Comes sanguinem eius exsuxisset.
Dentes quidem nondum acutiores facti videbantur; sed perbreve adhuc tempus praeterierat, itaque nobis adhuc erat quod in posterum timeremus.
Cum de ordine agendorum deque viribus distribuendis dissereremus, nova exorta sunt dubia. Tandem placuit, antequam Piccadilly proficisceremur, proximum Comitis perfugium delendum esse. Nam, si ille hoc nimis mature comperiret, nos tamen in reliquis eius latebris destruendis eum praevenire possemus; atque, cum interdiu sola corporis forma teneretur viribusque quam infirmissimus esset, fortasse novum aliquod indicium de eo nobis suppeditare posset.
De hominibus distribuendis Professor hoc proposuit: post visitationem Carfacensem omnes in domum Piccadillensem intraremus; ibi duo medici et ego maneremus, dum Godalming et Quincius refugia Walworthiae et Mile End sita quaererent delerentque. Fieri posse, quamquam id vix verisimile esset, ut Comes interdiu Piccadilly adveniret; tum fortasse nos qui ibi maneremus cum eo statim congredi possemus.
Certe, si effugeret, coniunctis viribus eum insequi possemus. Huic consilio acriter restiti, praesertim quod ad me ipsum attinebat; dicebam enim me apud Minam mansurum eiusque salutem defensurum esse, neque de hac re sententiam mutaturum. Mina autem contradictionem meam audire noluit.
Dicebat posse fieri ut quaestio quaedam iuris occurreret in qua mea opera utilis esset; inter chartas Comitis indicium aliquod fortasse latere quod ego propter ea quae in Transsilvania expertus essem intellegere possem; denique adversus tam extraordinariam Comitis potentiam omnium vires colligendas esse. Cedere coactus sum, quippe cum Mina firmissimo proposito staret: unicam sibi reliquam spem esse ut omnes una operaremur. “Quod ad me attinet,” inquit, “non timeo.
“Iam quantum mali fieri potest perpessa sum; quidquid deinceps acciderit aliquam saltem spem aut consolationem afferat necesse est. Abi igitur, mi coniunx. Deus, si ita voluerit, me solam non minus bene quam aliquo praesente custodire potest.” Tum ego exsilui atque exclamavi: “Ergo, per Deum, statim eamus! Tempus amittimus. Comes fortasse citius quam arbitramur Piccadilly veniet.”
“Minime vero!” inquit Van Helsing, manu sublata.
“Cur non?” rogavi.
“Oblitusne es,” inquit, etiam subridens, “eum superiore nocte abunde epulatum esse, ideoque sero experrecturum esse?”
Egone oblitus eram! Num umquam obliviscar, num oblivisci potero? Num quis nostrum horrendam illam rem umquam oblivisci potest? Mina fortiter nitebatur vultum tranquillum servare; dolor tamen eam vicit, manusque ad faciem admovit ac gemens toto corpore contremuit. Van Helsing minime voluerat superioris noctis cruciatum ei in memoriam revocare. Dum enim totus rerum consiliis animum intendebat, Minae miseraeque eius condicionis oblitus erat. Ubi intellexit quid dixisset, sua inconsiderantia exterritus, eam consolari conatus est.
“O domina Mina,” inquit, “carissima, carissima domina Mina! Heu me miserum! Ego, qui te prae ceteris tantopere veneror, verba tam inconsiderata protuli! Haec mea labia senilia, hoc caput insipiens tanto honore quo me prosequeris indigna sunt. Sed mihi ignosces, nonne?” Dum loquitur iuxta eam se demisit; illa manum eius prehendit et lacrimantibus oculis eum intuens rauca voce dixit:
“Neque oblivisci possum neque debeo. Sed una cum illa memoria tot dulcia de te recordor ut omnia simul accipiam. Iam vero mox vobis abeundum est. Ientaculum paratum est; omnes comedamus ut vires habeamus.”
Mirum nobis omnibus illud ientaculum visum est. Conabamur hilaritatem simulare nosque invicem confirmare; Mina autem inter nos omnium laetissima atque alacerrima videbatur. Mensa remota, Van Helsing surrexit atque ita locutus est:
“Iam, carissimi amici, ad terribile nostrum opus proficiscimur. Num omnes armati estis, sicut illa nocte qua primum ad inimici latebram accessimus, adversus impetus tam spiritales quam corporeos?” Omnes nos ita instructos esse affirmavimus. “Bene igitur. Tu autem, domina Mina, hic usque ad solis occasum certe tuta eris; ante id tempus nos redibimus—si... Redibimus! Sed priusquam abeamus, videam ut adversus impetum qui tibi ipsi inferatur munita sis.
“Ipse, ex quo huc descendisti, cubiculum tuum rebus illis quarum vim novimus ita disposui ut ille ingredi nequeat. Nunc te ipsam protegam. Hanc sacrae Hostiae particulam fronti tuae admoveo, in nomine Patris et Filii et...”
Tum exortus est clamor tam terribilis ut audientibus prope sanguinem congelaret. Nam cum Hostiae particulam fronti Minae admovisset, ea velut ferrum candens carnem eius adussit, rubrum adustionis vestigium in carne relinquens. Dilectae meae mens quid hoc portenderet eadem velocitate perceperat qua nervi dolorem senserant; utrumque tam vehementer eam percussit ut natura iam supra modum fatigata illo horrendo clamore erumperet.
Mox quid sentiret verbis patefecit: vix enim sonus clamoris in aere conticuerat, cum illa subita animi commotione in genua procubuit, dolore ac pudore penitus deiecta. Pulchros crines ante faciem detrahens, velut olim leprosus pallio faciem obtegere solebat, lugubriter exclamavit:
“Impura! Impura! Ipse Deus omnipotens contaminatam meam carnem aspernatur! Hoc ignominiae signum in fronte usque ad diem Iudicii ferre debeo!” Omnes constiterunt. Ego dolore impotenti iuxta eam me proieci, bracchiisque complexus artissime tenui. Aliquot momenta corda nostra, eodem maerore oppressa, una pulsabant, dum amici circa nos astantes oculos lacrimis tacite manantibus averterent.
Tum Van Helsing gravissime locutus est, tanta quidem gravitate ut eum quasi divino quodam afflatu permotum esse crederem, nec sua tantum sed quasi divinitus accepta eloqui:
“Fortasse hoc signum ferre oportebit, donec Deus ipse, cum ei placuerit, sicut certo faciet, die novissimo omnia quae in terra liberisque suis iniuste facta sunt iudicet atque corrigat. Et, o domina Mina, carissima, carissima, utinam nobis, qui te amamus, liceat praesentes videre, cum illa rubra cicatrix, signum quod Deus omnia quae acciderunt novit, tandem abolebitur et frontem tuam non minus puram relinquet quam cor tuum, cuius puritatem bene novimus.
“Nam tam certe quam vivimus cicatrix illa evanescet, ubi Deus onus quod graviter nos premit auferre dignum iudicaverit. Interim crucem nostram feremus, sicut Filius eius Patri oboediens suam tulit. Fortasse nos quoque ad voluntatem eius exsequendam electi sumus, ut, sicut ille, eius iussa secuti per verbera et ignominiam, per lacrimas et sanguinem, per dubitationes et timores, per ea denique omnia quae Dei naturam ab humana distinguunt, ad eum ascendamus.”
Haec verba spe ac solacio plena nos ad omnia aequo animo ferenda hortabantur. Id ego Minaque simul sensimus, unaque ambo singulas senis manus prehendentes osculati sumus. Tum, nemine quicquam dicente, omnes una genua fleximus et manibus inter nos iunctis fidem mutuam servaturos esse iuravimus. Nos viri spopondimus nubem maeroris a capite mulieris, quam quisque nostrum suo modo diligebat, sublaturos; auxilium quoque consiliumque divinum in tam terribili opere nobis proposito precati sumus.
Iam discedendum erat. Minae igitur vale dixi—quod vale neuter nostrum usque ad mortem obliviscetur—et profecti sumus.
Hoc unum apud me certum constitui: si compertum fuerit Minam denique in vampyrum convertendam esse, non sola in illam ignotam horrendamque regionem proficiscetur. Credo hac ipsa ratione antiquitus ex uno vampyro multos fieri solitos esse: quemadmodum taetra illorum corpora nonnisi terra sacra requiescere poterant, ita amor sanctissimus novos milites ad nefandas eorum acies conscribebat.
Carfacenses aedes nullo negotio ingressi sumus; omnia sicut prima vice disposita invenimus. Vix credibile videbatur inter tam vulgaria pulveris, incuriae ruinaeque vestigia causam latere tantorum terrorum quantos iam experti eramus. Nisi animo firmiter constituto fuissemus, nisi horrendae memoriae nos incitavissent, vix inceptum opus persequi potuissemus. Neque chartas neque ullum signum quod domus habitaretur invenimus; in vetere autem sacello arcae magnae prorsus tales apparebant quales ultimo videramus. Doctor Van Helsing, dum ante eas stabamus, graviter dixit:
“Iam, amici mei, officium hic nobis obeundum est. Hanc terram, tot sacris memoriis consecratam, quam ille e regione longinqua ad tam sceleratum usum advexit, eius usibus ineptam reddere debemus. Quoniam sancta fuit, eam elegit; nos igitur ipsius armis eum vincemus, si terram sanctiorem reddiderimus. Hominum usui olim consecrata est; nunc Deo ipsi eam consecramus.” Haec dicens e pera ferramentum quo cochleae vertuntur et aliud quo firmiter prehendantur extraxit; nec multo post unius arcae operculum apertum erat.
Terra situm et gravem quasi aeris diu clausi odorem exhalabat; tamen nescio quo pacto nihil nobis molestum erat, quoniam omnium oculi ad Professorem conversi erant. Ille ex theca sacrosanctae Hostiae particulam sumpsit, reverenter super terram posuit, tum operculo demisso cochleas denuo obstringere coepit, nobis in opere adiuvantibus.
Singulas deinceps arcas eodem modo tractavimus. Ita eas reliquimus ut specie externa prorsus eaedem ac prius viderentur; in unaquaque tamen sacrae Hostiae particula inclusa erat.
Ubi ianuam post nos clausimus, Professor sollemni voce inquit:
“Hoc iam perfectum est. Quod si apud reliquas quoque arcas pari felicitate egerimus, fortasse sol hodie occidens frontem dominae Minae eboris instar candidam et omni macula liberam, illustrabit!”
Dum per pratum ad stationem, ut hamaxostichum conscenderemus, transibamus, domus insanorum frontem conspicere poteramus. Intentis oculis respexi atque in fenestra cubiculi mei Minam conspexi. Manum ad eam agitavi capiteque annui, quo significarem opus nostrum ibi prospere confectum esse. Illa vicissim annuit se intellegere declarans. Postremo eam conspexi manum ad nos in valedictionem agitantem. Gravi animo stationem petivimus et hamaxostichum vix attigimus, qui iam vaporis nubibus circumdatus ad suggestum adventabat.
Haec in ipso hamaxosticho scripsi.
PICCADILLY, HORA DUODECIMA ET DIMIDIA.—Paulo antequam ad stationem vici Fenchurch pervenimus, dominus Godalming mihi dixit:
“Quincius et ego fabrum serarium quaeremus. Melius erit te nobiscum non venire, si qua difficultas oriatur; nam nobis, cum talia sint tempora, in domum vacuam irrupisse minus turpe videretur. Tu autem iurisconsultus es, atque collegium vestrum iurisconsultorum tibi exprobrare posset quod prudentius agere debueris.” Ego recusavi, quod nollem illos solos periculum, vel infamiam tantum, subire; sed ille perrexit: “Praeterea minus in oculos incidemus, si non tot simul adfuerimus.
“Titulus nobilitatis meae fabro satis erit et cuicumque custodi publico fortasse obviam facto. Tu vero cum Ioanne atque Professore in Hortum Viridem abi; ibi eo loco exspectate unde domum conspicere possitis. Ubi ianuam apertam fabrumque discessisse animadverteritis, transite. Nos vos observabimus et intromittemus.”
“Recte consulit!” dixit Van Helsing; nihil igitur amplius diximus. Godalming et Morris raedam meritoriam festinanter conscenderunt; nos altera secuti sumus. Ad compitum vici Arlington e raeda descendimus atque in Hortum Viridem otiose ingressi sumus. Cor mihi vehementer palpitabat, cum domum, in qua tanta pars spei nostrae posita erat, conspexissem. Illa inter vicinas aedes, laetiores atque elegantius cultas, deserta, tacita, tristi quodam aspectu imminebat.
In subsellio unde satis commode conspicere poteramus consedimus, atque sigaria accendimus, ut quam minimum hominum animos ad nos converteremus. Dum reliquorum adventum exspectabamus, minuta ipsa quasi plumbeis pedibus incedere videbantur.
Tandem raedam quattuor rotis instructam advenientem vidimus. Ex ea Godalming et Morris otiose descenderunt; ex sede aurigae opifex crasso validoque corpore, fiscinam iuncis textam ferramentis plenam ferens, descendit. Morris aurigae mercedem dedit; ille capite inclinato pileum tetigit atque abiit. Duo amici una cum fabro gradus ad ostium ascenderunt, Godalmingque ostendit quid fieri vellet. Opifex lento motu paenulam exuit atque ex uno cancellorum ferreorum aculeo suspendit; eodem tempore custodi publico, qui forte praeterambulabat, aliquid dixit.
Custos capite annuit, operi assentiens. Faber tum in genua demissus fiscinam iuxta se posuit; ex ea rimatus plura instrumenta protulit, quae ordine iuxta se disposuit. Deinde surrexit, foramen clavis diligenter inspexit, in illud insufflavit, et ad eos qui eum conduxerant conversus aliquid dixit. Godalming subrisit; opifex autem magnum clavium fasciculum sustulit, unamque delectam in seram inseruit, tamquam eius interiores meatus exploraret.
Postquam aliquandiu frustra tentaverat, secundam clavem experiri coepit, deinde tertiam. Subito ostium levi eius impulsu cessit, atque ille cum duobus aliis in vestibulum introiit. Nos sedentes mansimus: meum sigarium tam vehementer ardebat ut celeriter consumeretur, Professoris autem omnino exstinctum erat. Patienter exspectavimus, dum opifex rursus exiret ut fiscinam suam intro ferret. Deinde ianuam semiadapertam genibus fulciens serae clavem aptavit.
Quam clavem tandem domino Godalming tradidit; hic crumenam protulit et aliquid pecuniae ei dedit. Opifex pileum tetigit, fiscinam sustulit, paenulam induit atque abiit; nec quisquam praetereuntium rem ne leviter quidem animadvertit.
Ubi ille plane discessisset, nos tres viam transivimus foresque pulsavimus. Confestim Quincius Morris aperuit; iuxta eum Godalming stabat sigarium accendens.
“Quam foede hic locus olet!” inquit Godalming dum intramus. Re vera foedissimus odor erat, qualis in veteri sacello Carfacensi; ex iis quae prius experti eramus facile intelleximus Comitem his aedibus frequenter usum esse. Ad explorandam domum processimus, omnes una manentes ne quis ex improviso nos adoriretur: sciebamus enim nobis cum hoste valido callidoque rem esse, nec adhuc constabat utrum Comes intus esset an abesset. In triclinio, quod post vestibulum situm erat, octo arcas terra plenas invenimus.
Octo tantum, cum novem quaereremus! Non igitur labor noster perfectus erat, nec umquam perfectus futurus donec illam unam deficientem invenissemus. Primum valvas fenestrae aperuimus, quae in aream angustam lapide stratam prospiciebat; ex adverso erat paries caecus stabuli, cuius fastigium velut parvae domunculae frontem imitari videbatur. Nullae ibi fenestrae erant, quare ne quis nos inde observaret non timebamus. Nulla mora interposita ad arcas inspiciendas conversi sumus.
Ferramentis quae nobiscum attuleramus singulas aperuimus atque eodem modo tractavimus quo ceteras in sacello veteri tractaveramus. Comitem tum in domo non esse satis apparebat. Itaque ad reliquas eius res investigandas processimus.
Cum a cella subterranea usque ad summum tectum omnia cubicula cursim peragravissemus, coniecimus in triclinio positas esse res quae ad Comitem pertinere possent. Eas igitur accuratissime scrutati sumus. In magna mensa triclinari res ordine quodam inter ipsam confusionem dispositae erant. Ingenti fasciculo continebantur tabulae emptionis domus Piccadillensis; aliae tabulae quibus emptas esse domos Mile End et Bermondseiae constabat; item chartae epistulis scribendis, involucra, calami, atramentum.
Omnia tenui charta involuta erant, ne pulvis insisteret. Aderant praeterea peniculus vestibus purgandis, peniculus capillis curandis et pecten, urceus atque pelvis; in hac aqua sordida erat, colore rubro tincta tamquam sanguine. Postremo clavium diversi generis ac magnitudinis parvum acervum invenimus; quae fortasse ad alias eius domos pertinebant.
His ultimis rebus inspectis, dominus Godalming et Quincius Morris, cum accuratissime inscriptiones domorum ad orientalem meridianamque urbis partem sitarum descripsissent, magnum clavium fasciculum secum tulerunt atque profecti sunt, ut arcas iis in locis servatas consecrando Comiti inutiles redderent. Nos reliqui, quanta possumus patientia, eorum reditum exspectamus—aut ipsius Comitis adventum.