EPISTULAE LUCIAE ET MINAE
Epistula Minae Murray ad Luciam Westenra
9 MAII.
Carissima Lucia,—Ignosce mihi quod tam diu non scripsi; tot enim negotiis distenta sum. Magistrae adiutricis munus nonnumquam molestum est. Cupio iam tecum apud mare esse, ubi libere una ambulare et castella in aere aedificare possimus. His diebus multum laboravi, ut in studiis Ionatham adsequar, et in notis stenographicis assidue me exerceo.
Cum nupserimus, Ionathae utilis esse potero; et si notas stenographicas satis bene callebo, quae ille dictare voluerit excipere, deinde machina dactylographica describere potero; cuius usu quoque sedulo exerceor. Interdum epistulas stenographice inter nos scribimus, et ille itineris sui peregrini commentarios stenographicos servat. Cum apud te ero, ego quoque eiusmodi commentarios notis stenographicis scribam.
Non illud dico diarium, cui singulis hebdomadibus binae tantum paginae dantur, dies autem dominicus in angulum truditur, sed commentarios in quibus scribere possim quandocumque libuerit. Non multa, opinor, ibi erunt quae cuiquam magnopere intersint; neque enim aliis destinantur. Fortasse aliquando Ionathae ostendam, si quid ibi fuerit quod communicari valeat; re vera autem ad scribendi artem exercendam id faciam. Ea facere conabor quae mulieres actis diurnis operam dantes facere video: homines percontari, res describere, colloquia memoria tenere.
Aiunt hominem, si se paulum exercuerit, omnia quae per diem fiant aut dicantur memoria retinere posse. Videbimus. De parvis consiliis meis plura tibi dicam cum conveniemus. Modo paucas lineas festinanter scriptas ab Ionatha ex Transsilvania accepi. Bene valet, et intra fere hebdomadem rediturus est. Quam cupio omnia quae acciderunt audire! Quam iucundum sit terras exteras peragrare! Saepe cogito num nos—Ionathas et ego, volo dicere—aliquando simul eas visuri simus. Ecce campana horam decimam sonat. Vale.
Amantissima tua
Mina.
Cum scribes, omnia mihi narra. Iam diu nihil mihi dixisti. Rumores ad me pervenerunt, praesertim de viro quodam procero, formoso, capillis crispis???
Epistula Luciae Westenra ad Minam Murray
Via Chatham, n. 17.
Dies Mercurii.
Carissima Mina,—Iniustissime me insimulas, quasi epistulas neglegam. Bis tibi scripsi ex quo discessimus, tua autem ultima epistula secunda tantum fuit. Praeterea nihil habeo quod narrem; nihil prorsus quod te delectet. Londinium nunc iucundissimum est, et saepe pinacothecas visimus, ambulamus, atque in hortis publicis equitamus. Quod ad virum procerum crispis capillis attinet, eum fortasse dicis qui mecum erat in ultimo concentu quem Pop vocant. Nescio quis haec tibi garrivit. Dominus Arthurus Holmwood erat.
Saepe nos visitat, et cum matre mea optime convenit; multa enim habent de quibus simul loquantur. Haud ita pridem virum quendam convenimus qui tibi prorsus idoneus esset, nisi iam Ionathae desponsata esses. Egregius sane maritus erit: formosus, dives, nobili genere natus. Medicus est et vere ingeniosus. Cogita! Undetriginta annos tantum natus est, et ingens asylum insanorum totum curae eius commissum est. Arthuro Holmwood auctore eum cognovi; deinde nos visitavit, et nunc saepe venit.
Credo eum unum ex constantissimis viris quos umquam vidi, eundem tamen tranquillissimum. Nihil eum commovere posse videtur. Facile intellego quantam potestatem in aegrotos suos habeat. Inusitatus illi mos est homines recta in faciem intueri, quasi cuiusque cogitationes legere conetur. In me hoc saepe temptat; sed mihi persuadeo me illi nucem haud facile frangendam esse. Id e speculo meo scio.
Tu umquam vultum tuum legere conaris? Ego conor; atque non malum studium est, et multo plus negotii dat quam credas, si numquam temptaveris. Ait me sibi ad animi motus explorandos singularem materiam esse; ego humiliter credo eum verum dicere. Ut scis, vestitus mihi non satis curae est ut novas formas accurate describam. De vestibus cogitare taedet. Ecce rursus verbum e vulgari sermone; sed nihil refert: Arthurus cotidie ita loquitur. Ecce, iam omnia dixi.
Mina, ab infantia omnia arcana inter nos communicavimus; una dormivimus, una cibum sumpsimus, una risimus atque flevimus; et nunc, quamquam aliquid iam dixi, plura dicere cupio. O Mina, nonne divinare potuisti? Amo eum. Dum haec scribo rubesco, quia, quamquam credo eum me amare, nondum verbis dixit. Sed, o Mina, amo eum; amo eum; amo eum! Ecce, hoc mihi prodest.
Utinam tecum essem, cara, atque, sicut olim, iuxta ignem sederemus dum vestes deponimus; tum conarer tibi dicere quid sentiam. Miror me haec vel ad te scribere ausam esse. Vereor ne, si paulisper scribere desinam, epistulam discindam; neque tamen desinere volo, quia omnia tibi dicere tam vehementer cupio. Statim mihi responde et dic quid de omnibus sentias. Mina, finem facere debeo. Bonam noctem. Mei in precibus tuis memor esto; et, Mina, pro felicitate mea ora.
LUCIA.
P.S.—Non opus est dicere hoc secretum esse. Iterum bonam noctem.
L.
Epistula Luciae Westenra ad Minam Murray
24 MAII.
Carissima Mina,—Gratias, gratias, atque iterum gratias pro dulcissima epistula tua. Tam iucundum erat omnia tibi narrare atque tua benevolentia frui.
Cara mea, quam vera sunt vetera proverbia: si pluit, simul diluvium venit! Ecce ego, quae mense Septembri viginti annos implebo, ante hunc diem nemo me serio in matrimonium petiverat; hodie autem tres viri me petiverunt. Cogita! TRES uno eodemque die! Nonne horrendum est? Vere, ex animo, duorum miserorum me paenitet. O Mina, prae gaudio paene nescio quid agam.
Et tres petitiones matrimonii! Sed, obsecro, nulli puellarum narres; alioquin miras sibi opiniones concipient, seque laesas contemptasque putabunt nisi primo quo domi versentur die sex saltem viri eas ambierint. Quaedam puellae tam vanae sunt! Tu autem et ego, cara Mina, iam desponsatae, mox graviter considemus, quasi iam vetulae matronae simus, ideoque vanitatem contemnere possumus. Nunc de tribus tibi dicendum est; sed secretum ab omnibus serva, praeter Ionatham scilicet.
Illi dices, quia ego, si tuo loco essem, Arthuro certe omnia dicerem. Mulier viro suo omnia dicere debet—nonne ita putas, cara?—idque mihi aequum videtur. Viri volunt mulieres, certe uxores suas, tam apertas esse quam ipsi sunt; mulieres autem, vereor, non semper tam apertae sunt quam esse debent. Igitur, cara mea, primus paulo ante prandium venit. De eo iam tibi dixi: Doctor Ioannes Seward, ille insanorum medicus, firma maxilla et fronte aperta.
Vultu quidem valde compositus videbatur, sed tamen timidus erat. Evidenter antea se ad omnia parva praeparaverat atque ea meminerat; sed, cum sederet, petasum suum sericum, alto fastigio, paene sub se oppressit, quod viri tranquilli facere non solent, deinde, cum securus videri vellet, scalpellum chirurgicum ita manibus versabat ut paene clamarem. Mina, simplicissime mecum locutus est.
Dixit quantopere me diligeret, quamquam tam brevi tempore me novisset, et qualis vita eius esset si ego eum adiuvarem atque recrearem. Dicturus erat quam miser futurus esset si eum amare non possem; sed cum me flere vidit, se brutum esse dixit neque praesentem dolorem meum augere velle. Tum substitit et quaesivit num aliquando eum amare possem; ubi caput movi, manus eius tremuerunt, et post brevem cunctationem rogavit num iam alium quemquam diligerem.
Id valde considerate dixit: se me invitam ad arcana mea aperienda cogere nolle, sed hoc tantum scire, quia, si cor mulieris liberum esset, viro sperare liceret. Tum, Mina, mihi quasi officium videbatur ei dicere aliquem esse. Hoc unum dixi. Ille surrexit, et valde fortis gravisque videbatur cum ambas manus meas suis teneret atque diceret se sperare me felicem futuram; si autem umquam amico egerem, se inter fidissimos meos amicos numerari velle.
O cara Mina, lacrimas continere non possum; ignosce igitur si tota epistula lacrimis maculata est. In matrimonium peti per se iucundum est; minime tamen iucundum est videre miserum virum, quem tui amantissimum esse scis, paene fracto corde discedentem, atque intellegere, quidquid eo momento dicat, te ex vita eius penitus exire. Cara mea, hic paulisper sistendum est; tam miseram me sentio, quamquam tam felix sum.
VESPERI.
Arthurus modo discessit, et nunc laetior sum quam cum scribere desii; itaque narrationem diei repetam. Secundus igitur, cara mea, post prandium venit. Tam bonus vir est, Americanus e Texia, iuvenis tamen atque alacer adeo videtur ut vix credas eum tot terras peragrasse totque casus expertum esse. Nunc pauperis Desdemonae misereor, cui etiam a Mauro tam periculosus rerum mirabilium torrens auribus infusus est.
Credo nos mulieres adeo timidas esse ut putemus virum a timoribus nos servaturum, atque ideo ei nubamus. Nunc scio quid facerem si vir essem et puellam me amare vellem. Immo nescio; dominus Morris fabulas suas nobis narrabat, Arthurus autem nullas narravit, et tamen—Cara mea, nimis festino. Dominus Quincius P. Morris me solam invenit. Mirum: vir semper puellam solam invenire videtur.
Immo non semper; Arthurus bis occasionem ut soli conveniremus parare conatus est, me quoque quantum poteram adiuvante; nunc id dicere non erubesco. Ante omnia tibi dicendum est dominum Morris non semper sermone Americano familiari uti; immo numquam ita loquitur cum ignotis aut coram eis, nam optime educatus est moresque exquisitissimos habet. Sed comperit me valde oblectari cum eum ita loquentem audirem; quotiens igitur aderam neque quisquam erat qui offenderetur, mira quaedam facete dicebat.
Vereor, cara, ne omnia ex tempore fingat, quia tam apte ceteris eius verbis congruunt. Sed talis est sermo familiaris. Ego nescio num umquam ita locutura sim; nescio etiam num Arthuro placeat, quia eum nondum tale quid dicentem audivi. Dominus Morris igitur iuxta me consedit, laetissimus atque hilarissimus ut videbatur; tamen facile intellexi eum vehementer timere. Manum meam cepit et suavissime dixit:
“Domina Lucia, scio me ne dignum quidem esse qui corrigias calceolorum tuorum religem; sed, opinor, si virum tanto honore dignum exspectaveris, tum, cum e vita discesseris, septem illis virginibus lucernas ferentibus adnumeraberis. Nonne iuxta me iugum accipies, ut uno iugo iuncti longam viam simul eamus?”
Tam hilari vultu tamque bono animo loquebatur ut multo minus durum videretur eum recusare quam pauperem Doctorem Seward. Itaque quam levissime potui respondi me iugi expertem esse nec adhuc ad illud subeundum mansuefactam. Tum dixit se leviter locutum esse; si autem erravisset tali modo loquendo in re sibi tam gravi ac tanta, sperare se veniam a me impetraturum.
Cum hoc diceret, vere gravis videbatur, neque ego quoque gravitatem vitare potui—scio, Mina, te me levissimam puellam putaturam esse—quamquam occultam quandam laetitiam sentiebam quod hic alter iam secundus eo die esset. Deinde, cara mea, antequam verbum dicere possem, tantum amoris impetum verbis effudit ut cor atque animam suam ante pedes meos ponere videretur.
Tam serio agebat ut numquam posthac, quia vir interdum hilaris est, eum semper iocari neque umquam serio agere posse putabo. Credo eum aliquid in vultu meo vidisse quod eum sisteret; subito enim tacuit atque tali virili ardore dixit ut, si libera fuissem, paene eum amare potuissem:
“Lucia, scio te puellam sincero corde esse. Non hic tecum ita loquerer nisi crederem te usque ad ipsam animam ex bono metallo factam esse. Dic mihi, ut bonus socius bono socio: estne alius quem amas? Si est, ne pili quidem latitudine te amplius vexabo; sed, si permiseris, fidelissimus amicus tuus ero.”
Cara Mina, cur viri tam nobiles sunt, cum nos mulieres tam parum eis dignae simus? Ecce ego paene iocabar de tanto viro, tam sincero atque generoso. In lacrimas prorupi—vereor, cara, ne epistulam hanc nimis umidam pluribus modis putes—et valde misera eram. Cur non licet puellae tribus viris nubere, aut tot viris quot eam uxorem volunt, atque ita omnem hanc molestiam tollere? Sed haeresis est, neque dicenda. Gaudeo tamen quod, quamvis lacrimarem, oculos domini Morris fortiter sustinui et aperte dixi:
“Ita, est aliquis quem amo, quamquam nondum mihi dixit se etiam me amare.” Recte eum tam aperte allocuta sum, nam facies eius quasi luce repente impleta est; ambas manus porrexit et meas cepit—credo me ipsam manus meas in eius manus posuisse—atque ex animo dixit:
“Sic te volo, fortis puella. Maioris mihi est, etsi sero, spem aliquam te in matrimonium ducendi habere quam mature quamvis aliam puellam adipisci. Noli flere, cara. Si propter me fles, nux durior sum quam quae facile frangatur, et ictum stans excipio. Si ille alter quanta felicitate potiatur nondum intellegit, mature id intellegat, alioquin mecum rem habebit. Puella, sinceritas tua et animus tuus me tibi amicum fecerunt; amicus amatore rarior est, certe minus sui quaerit.
Cara mea, longa mihi erit atque solitaria via hinc ad ipsum caelum. Nonne unum osculum mihi dabis? Aliquid erit quo interdum tenebras arceam. Potes, si vis; nam ille alter bonus vir—bonus certe atque egregius esse debet, cara, alioquin eum amare non posses—nondum locutus est.” His verbis plane victa sum, Mina; tam fortiter, tam suaviter, atque etiam tam nobiliter de aemulo locutus est, quamquam tam tristis erat. Itaque me inclinavi atque eum osculata sum.
Surrexit, ambas manus meas suis tenens, et dum me despiciebat—vereor ne vehementer rubuerim—dixit:
“Puella, manum tuam teneo, et tu me osculata es; si haec amicitiam inter nos non firmant, nihil profecto firmabit. Gratias ago pro dulci sinceritate tua. Vale.” Manum meam fortiter pressit, petasum sumpsit, atque recta e conclavi exiit, neque respexit, neque lacrimam neque tremorem neque moram ullam ostendit; ego autem quasi infans fleo.
O cur talis vir miser fieri debet, cum tot puellae sint quae ipsam terram quam calcat venerarentur? Scio me id facturam esse si libera essem—sed libera esse nolo. Cara mea, haec me prorsus perturbaverunt; neque nunc statim de felicitate scribere possum postquam haec narravi. Nec de tertio dicere volo donec omnia laeta esse possint.
Semper amantissima tua
Lucia.
P.S.—O, de tertio—de tertio tibi dicere non opus est, nonne? Praeterea tam repente omnia contigerunt; momentum tantum intercessisse videbatur inter ingressum eius et illud tempus quo utraque bracchia sua circa me posuerat atque me osculabatur. Valde, valde felix sum, neque scio quid fecerim ut hoc mererer. Tantum conabor posthac ostendere me Deo ingratam non esse pro tanta bonitate, quod talem mihi amatorem, talem maritum, talem amicum dedit.
Vale.
Commentarii Doctoris Ioannis Seward
(Phonographo servati.)
25 MAII.
Hodie appetitus meus quasi maris aestus decrescit. Edere non possum, quiescere non possum; igitur commentarios dicto. Post repulsam hesternam inanitatem quandam sentio; nihil usquam tanti mihi videtur ut operae pretium sit quidquam agere... Cum scirem huius rei unicum remedium laborem esse, ad aegrotos descendi. Unum delegi, cuius ingenium peculiari studio dignum videbatur. Tam insolitae sunt eius cogitationes tamque dissimilis est ceteris insanis ut eum quam accuratissime intellegere statuerim.
Hodie propius quam umquam antea ad cor mysterii eius pervenisse mihi visus sum.
Multo plenius quam antea eum interrogavi, ut omnia quae ad hallucinationem eius pertinerent penitus cognoscerem. In modo quo hoc feci, nunc intellego, aliquid crudelitatis erat. Eum ad intimas usque insaniae suae latebras percontando urgere videbar—quod in aegrotis meis tam studiose vitare soleo quam fauces inferni.
(Mem.: quibus in rebus fauces inferni non vitarem?) Omnia Romae vernalia sunt. Etiam infernum pretium suum habet! Verbum sapienti. Si quid sub hoc instinctu latet, postea utile erit id accurate investigare; melius igitur est iam nunc initium facere. Ergo—
R. M. Renfield, aet. 59.—Temperamentum sanguineum; magnae corporis vires; ad perturbationes animi morbose proclivis; intervalla maestitiae, quae in aliquam ideam fixam desinunt quam nondum intellego. Suspicor sanguineam naturam una cum vi quadam animum perturbante tandem efficere ut in una cogitatione mente defigatur. Homo fortasse periculosus; probabiliter periculosus si sui oblitus fuerit. In hominibus sibi studentibus cautio tam firmum hostibus eorum praesidium est quam ipsis.
Sic rem mihi propono: cum ipse homo sibi pro centro stabili est, vis centripeta centrifugae aequatur; cum officium, causa aliqua, etc. centrum fixum est, vis centrifuga praevalet, nec nisi casus aut series casuum eam aequare potest.
Epistula Quincii P. Morris ad Honorabilem Arthurum Holmwood
25 MAII.
Care Arthure,—Fabulas ad focum castrensem in pratis immensis narravimus; vulnera alter alterius curavimus cum in insulas Marquesas escendere conaremur; apud lacum Titicacam amicorum saluti propinavimus. Plures fabulae narrandae sunt, alia vulnera sananda, alia salus bibenda. Nonne cras nocte ad focum meum venies? Sine dubitatione te invito, quia scio quandam dominam cuidam cenae obligatam esse teque liberum. Unus tantum alius aderit, vetus ille sodalis noster in Corea, Ioannes Seward.
Ille quoque veniet; ambo lacrimas vino miscere et ex imo pectore saluti propinare cupimus felicissimo viro in toto mundo, qui nobilissimum cor quod Deus creavit obtinuit, cor omnibus aliis dignius quod obtineretur. Promittimus nos te toto corde excepturos atque amantissime salutaturos, et tibi propinaturos fide tam certa quam dextra tua. Ambo iurabimus nos te domi relicturos esse si nimis multa pocula in honorem duorum quorundam oculorum biberis. Veni!
Tuus, ut semper atque usque,
Quincius P. Morris.
Telegramma ab Arthuro Holmwood ad Quincium P. Morris
26 MAII.
Me semper socium habe. Nuntios fero quibus utriusque vestrum aures ardebunt.
Art.