COMMENTARII IONATHAE HARKER
In lecto meo experrectus sum. Nisi omnia somniavi, Comes me huc rettulit. Rem mihi ipse probare conatus sum, sed nihil certi colligere potui. Levia quidem indicia non deerant: vestimenta mea plicata et reposita erant, quod ego facere non soleo; horologii mei elater remissus erat, quem tamen singulis noctibus ante somnum summa cura intendere soleo; alia quoque eius generis animadverti.
Sed haec nihil probant; fortasse nihil aliud indicant nisi me, ut sane eram, animo vehementer commotum fuisse. Certius aliquid mihi quaerendum est. De uno tamen gaudeo: si Comes me huc rettulit atque exuit, opus festinanter fecit, nam ea quae in sinibus habebam intacta sunt. Certus sum hos commentarios ei mysterium futurum fuisse quod ferre noluisset; aut sustulisset aut delevisset.
Dum hoc conclave circumspicio, quod antea tanto timore mihi plenum fuit, nunc quasi refugium est; nihil enim terribilius esse potest quam illae foedae mulieres, quae erant—immo sunt—exspectantes ut sanguinem meum exsugerent.
18 MAII.
Hodie, ut quid veri esset comperirem, ad illud conclave interdiu redii. Cum ad ianuam in summo graduum pervenissem, clausam repperi. Tam violenter in postem impulsa erat ut pars ligni confracta esset. Pessulus serae non erat immissus; ianua tamen ab interiore parte clausa erat. Vereor ne nihil somniaverim, atque ex hac opinione mihi agendum est.
19 MAII.
Certe in laqueo sum. Heri nocte Comes suavissima voce me rogavit ut tres epistulas scriberem: unam qua dicerem opus meum hic paene confectum esse meque paucis diebus domum profecturum; alteram qua dicerem me postridie mane proficisci; tertiam qua nuntiarem me arce relicta Bistriciam pervenisse.
Libenter quidem resisterem; sed in praesentibus rebus insanum esset cum Comite palam contendere, cum omnino in potestate eius sim. Recusare suspicionem eius moveret atque iram excitaret. Scit me nimis multa scire, neque me vivere posse si sibi periculosus fieri possim. Una mihi spes restat: moras nectere. Aliquid forte accidet quod fugam mihi aperiat.
In oculis eius aliquid vidi illius irae quae tum apparuit cum mulierem flavam a se proiecit. Aiebat tabellarios hinc raro nec statis temporibus proficisci, epistulis autem nunc scriptis animos amicorum meorum tranquilliores futuros esse. Deinde gravissime affirmavit se epistulas posteriores revocaturum, quae Bistriciae usque ad suum tempus retinerentur, si forte mihi diutius apud eum manere liceret. Intellexi me contra dicendo nihil nisi suspicionem eius aucturum esse.
Assentiri igitur me simulavi atque rogavi quos dies epistulis adscriberem. Brevi tempore reputavit, deinde dixit:
“Prima 12 Iunii data sit, secunda 19 Iunii, tertia 29 Iunii.”
Nunc scio quot mihi dies vitae relinquantur. Deus me adiuvet!
28 MAII.
Spes est aut effugiendi aut saltem nuntium domum mittendi. Grex Szganorum ad arcem venit atque in area castra posuit. Hi Szgani Zingari sunt; annotationes de eis in libro meo habeo. Huius regionis proprii sunt, quamquam Zingaris qui ubique terrarum reperiuntur cognati. In Hungaria et Transsilvania multa milia eorum vivunt, paene extra omnem legem. Plerumque alicui magno nobili aut boiaro se adiungunt eiusque nomen sibi sumunt.
Intrepidi sunt et religionis fere expertes praeter superstitiones; varias tantum linguae Zingaricae formas loquuntur.
Epistulas aliquot domum mittendas scribam atque eis tradere conabor ut tabellario dent. Iam per fenestram eos allocutus sum, ut cum eis notitiam contraherem. Petasos detraxerunt atque inclinato corpore multis signis responderunt; sed neque signa neque verba eorum melius intellexi.
Epistulas scripsi. Minae stenographice scripsi; domino Hawkins breviter scripsi eumque rogavi ut cum ea communicet. Minae condicionem meam explicavi, omissis tamen horroribus quos adhuc tantum conicere possum. Si ei omnia aperirem, metu paene exanimaretur. Si epistulae non perferantur, Comes saltem secretum meum neque amplitudinem scientiae meae adhuc cognoscet.
Epistulas tradidi: per clathros fenestrae una cum nummo aureo eas proieci atque signis quibus potui indicavi eas tabellario tradendas esse. Vir qui accepit pectori admovit, caput inclinavit, deinde in petasum reposuit. Nihil praeterea in mea potestate erat. Clam ad bibliothecam redii atque legere coepi. Cum Comes non veniret, haec scripsi.
Comes venit. Iuxta me consedit atque, dum duas epistulas aperit, suavissima voce dixit:
“Unus e Szganis has epistulas mihi tradidit. Nescio quidem unde venerint; sed ego, ut par est, earum curam suscipiam. Ecce!—una a te est ad amicum meum Petrum Hawkins; altera—” hic, dum involucrum aperit, insolita signa conspexit; vultus eius obscuratus est oculique maligne exarserunt—“altera turpe quiddam est, amicitiae atque hospitii iniuria! Ne subscripta quidem est. Bene; ergo nihil ad nos pertinet.”
Et epistulam una cum involucro tranquillo vultu ad lampadis flammam tenuit donec tota conflagravit. Deinde perrexit:
“Epistulam ad Hawkins scriptam ego, ut par est, mittam, quia tua est. Epistulas enim tuas violare nefas duco. Ignosce, amice, quod imprudens sigillum fregi. Num iterum eam obsignabis?”
Epistulam mihi porrexit ac nutu urbano aliud involucrum porrexit. Nihil facere potui nisi inscriptionem iterum scribere et tacitus ei reddere. Cum e conclavi exiret, clavem leniter verti audivi. Paulo post ianuam temptavi; clausa erat.
Post horam fere aut duas Comes quiete in conclave intravit. Adventu eius experrectus sum, nam in longo subsellio obdormiveram. Comiter admodum atque hilari vultu se gessit; cum me dormivisse vidisset, dixit:
“Ergo, amice, fessus es? I cubitum; ibi certissima quies est. Hac nocte fortasse colloquendi voluptatem non habebo, multa enim mihi agenda sunt. Sed dormias, quaeso.”
Ad cubiculum meum transii atque cubitum ii; mirum dictu, sine somniis dormivi. Etiam desperatio suam habet quietem.
31 MAII.
Hodie mane, cum experrectus essem, chartam atque involucra epistularum e sarcinis meis sumere statui, ut ea in sinu tenerem si qua scribendi occasio daretur. Sed rursus res inopinata, rursus gravis ictus!
Omnis charta aberat; cum ea omnes annotationes et memoranda mea de hamaxostichis atque itinere, litterae crediti, denique quidquid mihi utile esse posset si arcem semel evasero. Aliquantisper consedi remque mecum reputavi; tum suspicio subiit. Sarcinas et armarium ubi vestimenta posueram diligenter perquisivi.
Vestis qua huc iter feceram aberat; item pallium et stragulum itinerarium. Nullum eorum vestigium usquam inveni. Hoc novi sceleris machinamentum esse suspicor.
17 IUNII.
Hodie mane, dum in lecti margine sedens animum frustra torqueo, foris audivi flagella crepare, equorum ungulas per viam saxosam ultra aream pulsare atque radere. Prae gaudio ad fenestram accurri. Duo magna plaustra scalis instructa, quae leiter-waggons vocant, in aream intrare vidi, utrumque octonis equis robustis tractum; singulis iugis Slovacus praeibat, lato petaso, cingulo ingenti clavis aeneis confixo, pelle ovina sordida atque caligis altis indutus. Baculos quoque longos manu tenebant.
Ad ianuam cucurri, sperans me per aulam principalem descendere eosque adire posse, quod putabam illam viam propter eos apertam fore. Rursus ictus: ianua mea extrinsecus clausa erat.
Tum ad fenestram cucurri eosque clamando appellavi. Stupentes sursum respexerunt atque digitis me monstraverunt; sed eodem momento praefectus Szganorum foras venit. Cum eos fenestram meam monstrare vidisset, aliquid dixit; illi riserunt. Ex illo tempore nec clamor meus miserabilis nec preces anxiae efficere potuerunt ut ad me iterum respicerent. De industria vultus averterunt.
Plaustra magnas arcas quadratas vehebant, crassis funibus pro manubriis instructas. Manifestum erat eas vacuas esse, tum ex facilitate qua Slovaci eas tractabant, tum ex sono cavo quem edebant cum raptim et inclementer tractarentur. Omnes depositae atque in magnum acervum uno areae angulo congestae sunt. Tum Szgani Slovacis pecuniam dederunt; illi felicitatis causa in nummos conspuerunt atque lente ad capita equorum redierunt. Paulo post crepitus flagellorum procul evanuit.
24 IUNII, ANTE LUCEM.
Heri nocte Comes mature a me discessit atque se in conclave suum clausit. Ubi primum ausus sum, scalam helicem ascendi atque e fenestra ad meridiem spectante prospexi. Comitem observare statui; aliquid enim agitur. Szgani alicubi in arce versantur et opus quoddam faciunt. Id scio, quia interdum procul sonum obtusum audio, quasi dolabrae palaeque. Quidquid agunt, ad aliquod immanissimum scelus pertinere debet.
Minus quam dimidiam horam ad fenestram steteram cum aliquid e fenestra Comitis exire vidi. Retro me recepi atque attente spectavi: totum hominem emergere vidi. Novus horror me percussit cum animadvertissem eum ipsa vestimenta gerere quibus ego huc iter feceram, atque super umerum horrendum illum saccum habere quem mulieres abstulisse videram.
De consilio eius dubitari non poterat—et in mea quoque veste! Hoc igitur novum scelus est: cum alii eum me esse putent, efficere potest ut me, ut credunt, in oppidis vicisque videant epistulas meas mittentem; atque quidquid mali ipse fecerit mihi ab incolis tribuetur.
Indignor haec fieri posse, dum ego hic, vere captivus, inclusus teneor, atque tamen sine illo legis praesidio quod etiam reo iure conceditur.
Comitem redeuntem observare statui atque diu obstinate ad fenestram sedi. Tum animadverti minutissima quaedam puncta in radiis lunae volitare. Pulveris granulis similia erant; circumagebantur atque nebulose in globos colligebantur. Ea spectans leniri coepi, atque tranquillitas quaedam me invasit.
In recessu fenestrae commodius me reclinavi, ut illos per aera volitantes motus iucundius contemplarer.
Subito erectus sum: ululatus canum tenuis ac miserabilis longe infra in valle, quae oculis meis latebat, audiebatur. Paulatim clarius audiebatur; simul puncta pulveris ad sonum illum in lunae lumine novas formas accipere videbantur. Sentiebam instinctum quendam me excitare; immo anima ipsa certabat, sensusque semisopiti ad illam vocem respondere nitebantur.
Iam quadam vi fascinari atque in soporem rapi videbar! Celerius celeriusque pulvis saltavit; radii lunae, dum praeter me in tenebras penetrabant, tremere videbantur. Magis magisque in unum coierunt, donec formas umbratiles paulatim acciperent. Tum subito, plene vigilans et sensuum meorum compos, exsilui atque clamans aufugi. Formae illae, quae ex lunae radiis corpus quasi paulatim accipiebant, erant tres mulieres larvales quibus me addictum esse sciebam.
Fugi atque in cubiculo meo, ubi luna non lucebat et lampas clare ardebat, paulo securior mihi videbar.
Post duas fere horas motum quendam in conclavi Comitis audivi, quasi vagitum acutum statim repressum; deinde silentium secutum est, tam altum tamque dirum ut gelidus horror me pervaderet. Corde pulsante ianuam temptavi; sed in carcere meo clausus eram neque quidquam facere poteram. Consedi et simpliciter flevi.
Dum sedeo, clamorem foris in area audivi—vocem mulieris angore plenam. Ad fenestram cucurri eamque aperui atque inter clathros prospexi. Ibi revera mulier erat capillis passis ac incomptis, manus super pectus tenens quasi cursu exhausta. Ad angulum portae innitebatur. Ubi faciem meam in fenestra vidit, se in medium proiecit atque voce minaci clamavit:
“Monstrum, redde mihi infantem meum!”
In genua provoluta, manibus sublatis, eadem verba voce quae cor meum lacerabat iterum clamavit. Tum capillos sibi discerpsit, pectus percussit, dolori effrenato se totam permisit. Tandem ad ianuam se proiecit; quamvis eam iam videre non possem, manus nudas ianuam pulsantes audiebam.
Alicubi supra me, fortasse in turri, vocem Comitis audivi, aspero illo susurro metallico clamantem. Clamori eius ululatus luporum undique respondere videbantur. Paucis momentis grex luporum per amplam portam in aream effusus est, velut aqua rupto aggere.
Nullus mulieris clamor secutus est; etiam ululatus luporum brevis fuit. Paulo post singuli recesserunt, labra lingentes.
Misereri eius non poteram; iam enim sciebam quid infanti eius accidisset, et melius erat eam mortuam esse.
Quid agam? Quid facere possum? Quomodo effugiam hoc horrendum regnum noctis, tenebrarum atque timoris?
25 IUNII, MANE.
Nemo, nisi qui talem noctem pertulit, intellegit quam dulcis oculis animoque lux matutina sit. Cum sol hodie tam alte ascendisset ut summam portam magnam contra fenestram meam tangeret, locus ille luminosus mihi visus est quasi columba ex arca Noe ibi consedisset. Timor quasi vestis vaporosa solis calore dissoluta a me decidit. Agendum est dum fortitudo diei in me viget.
Heri nocte prima ex fatalibus epistulis postdatis tabellario tradita est, quae ipsa vestigia vitae meae e terra paulatim deleturae sunt.
Nolo de ea cogitare. Agendum est!
Semper noctu aut vexatus aut minis exterritus aut periculo atque timore oppressus sum. Comitem adhuc numquam luce diei vidi. Num ille, ceteris vigilantibus, dormit, ut ipse vigilet dum ceteri dormiunt? Utinam in conclave eius intrare possem! Sed nulla via est: ianua semper clausa est.
Immo via est, si quis eam audet. Qua via corpus eius abiit, cur corpus meum ire non possit? Ipse vidi eum e fenestra repere. Cur non idem faciam atque per fenestram eius ingrediar? Desperatum consilium est; sed multo desperatior necessitas. Periculum subibo. Gravius nihil quam mors accidere potest; et si moriendum est, moriar ut vir, non ut vitulus. Etsi futurae vitae prospectum horreo, etiam illa mihi fortasse adhuc patet.
Deus me in hoc conatu adiuvet! Vale, Mina, si defecero; vale, amice fidelis atque alter pater; valete omnes—et omnium ultima, vale Mina!
EODEM DIE, POSTEA.
Conatum feci atque, Deo adiuvante, in hoc cubiculum salvus redii. Singula ordine scribenda sunt. Dum animus mihi adhuc constabat, recta ad fenestram meridianam ii atque statim in angustum lapideum limen extra aedificium exivi, quod hac parte murum circumit. Lapides magni et rude caesi sunt, caementum autem aetate ex interstitiis elutum. Calceos exui atque in viam illam desperatam me commisi.
Semel deorsum prospexi, ut expertus essem num subitus tantae profunditatis conspectus me animo frangeret; postea oculos ab ea averti. Directionem atque distantiam fenestrae Comitis satis bene noveram, atque ad eam quam optime potui progressus sum, iis tantum locis utens ubi manus pedesque firmare poteram. Vertigine non laboravi—fortasse nimis excitatus eram—atque mire breve tempus mihi visum est, donec me in limine fenestrae stantem repperi atque valvam sursum tollere conabar.
Tamen vehementer tremebam cum me inclinarem atque pedibus primum per fenestram delaberer. Deinde circumspiciens Comitem quaesivi; sed, magna cum admiratione simulque laetitia, conclave vacuum inveni. Supellectile fere carebat, nisi paucis rebus insolitis quae numquam adhibitae videbantur; supellex eiusdem fere generis ac in conclavibus meridianis erat et pulvere operta. Clavem quaesivi; neque in sera erat neque usquam inveniri potuit.
Unum tantum inveni: in angulo magnus acervus auri iacebat, nummi omnis generis—Romani, Britannici, Austriaci, Hungarici, Graeci, Turcici—tenui pulvere obducti, quasi diu sub terra iacuissent. Nullus eorum, quantum dinoscere potui, intra hos trecentos annos cusus erat. Erant etiam catenae ornamentaque, quaedam gemmata, omnia tamen antiqua et maculata.
In uno conclavis angulo ianua gravis erat. Eam temptavi; cum enim neque clavem huius conclavis neque clavem exterioris ianuae, quae praecipuum quaesitum meum erat, invenissem, ulterius investigandum mihi erat, alioquin frustraneus fuisset omnis labor. Ianua aperta erat atque per transitum lapideum ad scalam helicem ducebat, quae rapide deorsum vertebatur. Descendi, pedes diligenter ponens; gradus enim obscuri erant, tantum per angustas fenestellas in crasso muro illuminati.
In imo erat transitus obscurus, cuniculo similis. Inde taeter quidam ac mortifer odor emanabat, odor veteris terrae recens effossae. Quo longius procedebam, eo gravior densiorque fiebat. Tandem ianuam gravem, paulum apertam, retraxi atque me in vetere sacello semiruto repperi, quod manifesto pro coemeterio adhibitum erat.
Tectum fractum erat; duobus locis gradus ad cryptas descendebant. Terra tamen recens effossa atque in magnas arcas ligneas coniecta erat, sine dubio eas quas Slovaci attulerant. Nemo aderat. Alium exitum diligenter quaesivi, sed nullus erat. Tum omnem locum pedetemptim perquisivi, ne ulla occasio mihi elaberetur. In cryptas quoque descendi, ubi lumen tenue aegre penetrabat, quamquam ipsa cogitatio animae meae horrori erat.
Duas cryptas intravi, sed nihil vidi praeter veterum loculorum fragmenta et acervos pulveris. In tertia tamen aliquid repperi.
Ibi, in una magnarum arcarum—quinquaginta omnino erant—super acervum terrae recens effossae Comes iacebat! Mortuusne an sopitus esset haud sciebam. Oculi aperti et rigidi erant, sed vitreum mortis aspectum non habebant; genae, quamvis pallidae, quendam vitae calorem retinebant; labra ut semper rubra erant. Nullus tamen motus, nullus pulsus, nullus halitus, nullus cordis ictus. Super eum me inclinavi atque ullum vitae signum quaesivi, sed frustra.
Diu ibi iacere non poterat; odor terrae paucis horis evanuisset. Iuxta arcam operculum iacebat, hic illic foraminibus perforatum. Putavi claves fortasse apud eum esse; sed ubi corpus perquirere coepi, oculos illos mortuos vidi atque in eis tantum odium ut e loco aufugerim, quamquam is neque me adesse neque quicquam sentire videretur. Per fenestram conclavis Comitis exivi atque murum arcis iterum ascendens ad cubiculum meum redii.
Ubi redii, anhelans in lectum me proieci atque cogitare conatus sum.
29 IUNII.
Hodie dies est quem ultimae epistulae adscripsi, et Comes iam curavit ut ea vera videretur. Iterum enim eum eadem fenestra arcem relinquentem vidi, meis vestimentis indutum. Dum more lacertae murum descendebat, optavi mihi sclopetum aut aliud telum mortiferum esse quo eum delerem; sed vereor ne nullum telum sola hominis manu factum in eum ullam vim habeat. Reditum eius exspectare non ausus sum, ne tres mulieres illas horrendas viderem.
Ad bibliothecam redii atque ibi legi donec obdormirem.
Comes me excitavit. Vultu quam maxime truci me spectans dixit:
“Cras, amice, nobis vale dicendum erit. Tu ad pulchram Angliam tuam redis; ego ad negotia quaedam, quorum finis talis esse potest ut numquam iterum conveniamus. Epistula tua domum missa est. Cras ipse hic non ero, sed omnia itineri tuo parata erunt. Mane venient Szgani, quibus sua hic opera sunt, item nonnulli Slovaci. His discessis, raeda mea veniet teque ad Fauces Borgoenses feret, ubi raedam publicam e Bucovina Bistriciam petentem capies. Spero tamen nos in Arce Draculae iterum conventuros.”
Ei diffidebam atque fidem eius experiri statui. Fidem! Ipsum vocabulum foedatur cum tali monstro coniungitur. Itaque directe rogavi:
“Cur hac ipsa nocte abire non possum?”
“Quia, care domine, auriga meus equique absunt; negotium quoddam agunt.”
“At libenter pedibus ibo. Statim hinc abire volo.”
Subrisit, tam molli, quieto, diabolico risu ut intellexerim dolum quendam sub illa suavitate latere. Dixit:
“Et sarcinae tuae?”
“Nihil curo. Postea eas arcessam.”
Comes surrexit atque tanta urbanitate dixit ut vix oculis meis crederem:
“Vos Angli proverbium habetis quod mihi valde cordi est, quia idem spiritus boiaros nostros regit: ‘Advenientem hospitem libenter accipe; abeuntem celeriter dimitte.’ Veni igitur mecum, care iuvenis amice. Ne una quidem hora contra voluntatem tuam in domo mea manebis, quamquam doleo te abire atque tam subito id cupere. Veni!”
Gravi maiestate, lampadem ferens, me per scalas atque aulam praecessit. Subito constitit.
“Audi!”
Prope nos multi lupi ululare coeperunt. Sonus quasi ad levatam manum eius exortus esse videbatur, sicut ingens musicorum concentus ad imperium eius qui eos moderatur subito exoritur. Paulo post ille, eadem gravitate, ad ianuam processit, graves pessulos retraxit, catenae ingentes solvit atque ianuam aperire coepit.
Summa cum admiratione comperi ianuam non esse obseratam. Suspiciosus circumspiciebam, sed nullam clavem usquam vidi.
Ubi ianua aperiri coepit, ululatus luporum foris clarior atque iratior factus est; ora rubra dentibus frementibus pedesque unguibus hebetibus instructi, dum lupi saliebant, per aperturam apparebant. Tum intellexi frustra me eo momento contra Comitem luctaturum esse. Nihil poteram adversus eum cui tales socii parerent. Ianua tamen lente latius aperiebatur, solo corpore Comitis in medio intervallo stante.
Subito intellexi hoc fortasse ipsum momentum mortis meae esse: lupis tradendus eram, idque me ipso postulante. Cogitatio tam diabolica erat ut Comite digna esset. Ultima spe clamavi:
“Claude ianuam; usque ad mane manebo!”
Manibus faciem operui, ne lacrimas ex spe tam crudeliter frustrata profusas aspiceret. Uno brachii motu Comes ianuam clausit; magni pessuli cum fragore in loca sua redierunt, sonusque per aulam resonuit.
Taciti ad bibliothecam rediimus; paulo post ego ad cubiculum meum ii. Postremum Comitem Draculam ita vidi: manum ad os admovit atque osculum mihi misit, oculis rubro quodam triumphi fulgore micantibus, risuque quo Iudas in inferno gloriari posset.
Cum in cubiculo meo iam cubitum iturus essem, susurrum ad ianuam audire mihi visus sum. Leniter accessi atque auscultavi. Nisi aures meae me deceperunt, vox Comitis erat:
“Retro, retro, in locum vestrum! Tempus vestrum nondum venit. Exspectate! Patientiam habete! Cras nocte, cras nocte, vos eum habebitis!”
Risus demissus, dulcis, velut unda sonuit. Ira correptus ianuam repente aperui atque foris tres horrendas mulieres vidi labra lingentes. Ubi apparui, omnes simul foedo risu exclamaverunt atque aufugerunt.
Ad cubiculum redii atque in genua me proieci. Adeone finis iam prope est? Cras! Cras! Domine, adiuva me et eos quibus carus sum!
30 IUNII, MANE.
Haec fortasse ultima verba sunt quae in his commentariis umquam scribam. Usque ad paulo ante auroram dormivi; ubi experrectus sum, in genua me proieci. Ita animum composueram ut mortem, si adveniret, paratus exciperem.
Tandem subtilem illam aeris mutationem sensi atque mane advenisse cognovi. Tum gratus galli cantus auditus est, et me tutum esse sensi. Laeto animo ianuam aperui atque ad aulam cucurri. Videram ianuam principalem non clavi clausam esse; nunc fuga ante me videbatur. Manibus cupiditate trementibus catenas solvi atque ingentes pessulos retraxi.
Sed ianua non movebatur. Desperatio me cepit. Traxi iterum iterumque atque concussi, donec, quamvis tam gravis esset, in compage sua crepitaret. Pessulum serae immissum videre poteram. Postquam a Comite discesseram clavis versa erat.
Tum ferox desiderium me invasit clavem quocumque periculo obtinendi. Statim constitui murum iterum scandere atque conclave Comitis intrare. Me occidere poterat; sed mors iam melior ex duobus malis videbatur. Sine mora ad fenestram orientalem cucurri atque, ut antea, per murum in conclave Comitis descendi. Vacuum erat, sicut exspectaveram. Nulla clavis usquam apparebat; acervus autem auri ibi manebat.
Per ianuam in angulo transii, scalam helicem descendi atque per obscurum transitum ad vetus sacellum perveni. Nunc satis bene sciebam ubi monstrum quod quaerebam invenirem.
Magna arca eodem loco iuxta murum erat. Operculum superpositum erat, nondum tamen clavis fixum; clavi ipsi parati in locis suis iacebant ut malleo adigerentur. Sciebam corpus tangendum esse si clavem invenire vellem. Itaque operculum sustuli atque contra murum reclinavi. Tum vidi quod ipsam animam meam horrore implevit.
Ibi Comes iacebat, sed quasi iuventus eius ex parte rediisset. Capilli albi atque pili labri superioris in colorem ferri obscurum mutati erant; genae pleniores; sub cute alba rubor quasi sanguineus apparebat. Os rubrius quam umquam erat, nam in labris guttae recentis sanguinis haerebant, quae ex angulis oris per mentum atque collum defluebant. Etiam oculi profundi atque ardentes inter carnem tumidam quasi demersi erant; palpebrae et partes infra eas intumuerant.
Totum foedum corpus sanguine ingurgitatum esse videbatur. Iacebat velut hirudo foeda, satietate exhausta. Horrore contremui cum me inclinarem ut eum tangerem; omnis sensus meus contactum respuebat. Sed corpus perquirendum erat, alioquin perieram. Si clavem non invenirem, nocte ventura corpus meum illis tribus foedissimis in epulas dari poterat. Totum corpus manibus exploravi, sed nullum clavis indicium inveni. Tum constiti atque Comitem inspexi.
In facie tumida risus irrisorius erat qui me paene insanire fecit. Hoc erat monstrum quod ego ipse Londinium transferre adiuvabam, ubi fortasse per multa saecula inter innumerabiles homines sitim sanguinis satiare atque novam semperque latiorem semidaemonum turbam creare posset, quae indefensos devoraret. Ipsa cogitatio me in furorem egit. Vehemens desiderium me invasit mundum tali monstro liberandi.
Nullum telum mortiferum prope erat; sed palam arripui qua operarii arcas terra impleverant atque alte sublatam acie deorsum versa in odiosam faciem magno impetu incussi. Eodem tamen momento caput se avertit et oculi pleno intuitu in me inciderunt, quasi basiliscus ipse me spectaret. Aspectus ille me paene torpore defixit; pala in manu conversa est atque a facie delapsa tantum profundam plagam supra frontem fecit.
Pala e manu mea super arcam cecidit. Cum eam retraherem, eminens palae ferreus margo operculi oram prehendit; operculum rursus cecidit atque foedum illud corpus ab oculis meis texit. Ultima imago quam vidi erat facies tumida, sanguine maculata, malitioso risu fixa, qui ne in profundo inferno quidem alienus videretur.
Subinde mecum volvebam quid agerem; sed caput mihi quasi igne flagrabat, et desperatio crescens me tenebat. Dum exspecto, procul laetum Zingarorum carmen audivi, voces propius accedentes; inter cantum rotae graves volvebantur et flagella crepabant. Szgani atque Slovaci de quibus Comes dixerat veniebant.
Postremo circumspiciens atque arcam quae foedum corpus continebat spectans, inde cucurri et ad conclave Comitis perveni, statim erupturus ubi primum ianua aperiretur. Aures intendens clavem infra in magna sera stridere audivi atque gravem ianuam aperiri. Aut alius aditus patebat, aut aliquis clavem habebat qua unam ex ianuis clausis aperiret.
Tum multi pedes per aliquem transitum resonare atque paulatim recedere auditi sunt. Ad cryptam rursus descendere volebam, sperans ibi novum aditum invenire; sed eodem momento vehemens quasi venti flatus ortus est, ianuaque scalae helicis tanto ictu clausa est ut pulvis e liminibus excuteretur. Cucurri eamque impellere conatus sum; frustra, immota manebat. Iterum captivus eram, exitii rete artius me circumdabat.
Dum haec scribo, in transitu infra multorum pedum gravis sonus est atque pondera magna humi deponuntur; sine dubio arcae terra plenae sunt. Malleorum sonus auditur: arca clavis ferreis operculo defixo clauditur. Nunc rursus graves pedes per aulam eunt, multis aliis otiosis post eos sequentibus.
Ianua clauditur, catenae crepitant; clavis in sera stridet; extrahi auditur. Tum alia ianua aperitur et clauditur; seram pessulumque crepitare audio.
Audi! In area atque deorsum per viam saxosam graves rotae volvuntur, flagella crepant, Szgani simul cantantes in longinquum abeunt.
Solus in arce cum foedis illis mulieribus sum. Phui! Mina quoque mulier est, sed nihil cum illis commune habet. Illae daemones inferni sunt!
Non solus cum eis manebo. Murum arcis longius scandere conabor quam umquam antea. Aliquid auri mecum feram, ne postea pecunia caream. Fortasse viam ex hoc horrendo loco inveniam.
Tum domum! Ad proximam stationem, ad hamaxostichum quam celerrimum! Procul ab hoc loco maledicto, ab hac terra maledicta, ubi diabolus et filii eius adhuc pedibus humanis terram calcant!
Misericordia Dei certe melior est quam horum monstrorum, et praecipitium arduum altumque est. Ad eius radices homo dormire potest—ut homo. Valete omnes! Mina!