COMMENTARII IONATHAE HARKER
Ubi intellexi me captivum esse, impetus quidam ferus me invasit. Per scalas sursum deorsumque cucurri, omnem ianuam temptans atque ex omni fenestra quam reperire poteram prospiciens; sed post breve tempus sensus impotentiae omnes alios animi motus oppressit. Nunc, post aliquot horas, cum ad illa respicio, puto me ad tempus insanivisse; non aliter enim me gerebam ac mus laqueo captus.
Sed ubi plane mihi persuasum est nihil me posse, placido animo consedi—ut vix umquam antea—atque cogitare coepi quid optimum esset faciendum. Adhuc cogito neque ad certum consilium perveni. Unum tantum certo scio: nihil proderit Comiti aperire quid sentiam aut quid suspicer.
Ille bene scit me captivum esse; ipse enim hoc fecit, suasque sine dubio causas habet. Si igitur ea quae comperissem ei aperte committerem, falleret me profecto. Quantum videre possum, unum mihi consilium restat: quae comperi et quae timeo apud me tacitus servare atque omnia vigilanti animo observare. Aut timores mei me, quasi infantem, ludunt, aut in summo periculo sum; si hoc verum est, omni ingenio meo opus erit ut evadam.
Vix hoc statueram cum magnam ianuam infra claudi audivi atque Comitem rediisse intellexi. Non statim in bibliothecam venit; itaque caute ad cubiculum meum redii eumque lectum componentem repperi. Mirum erat, sed id tantum confirmabat quod iam diu suspicatus eram: nullos in arce ministros esse.
Postea, cum per rimam iuxta cardines eum mensam in triclinio instruentem vidi, nulla dubitatio reliqua fuit. Si ipse omnia haec ministeria facit, nemo profecto alius adest qui ea faciat. Tum vero timor me invasit. Si nemo alius in arce est, Comes ipse auriga fuit qui me huc nocte illa adduxit.
Horrendum est hoc cogitare. Nam, si ita est, quid significat quod lupis imperare potuit, sola manu sine verbo sublata? Cur omnes Bistriciae et in raeda publica tam graviter de me timebant? Quid sibi volebant illa quae mihi dederant: crucifixum, allium, rosam silvestrem, ramum sorbi? Benedicta sit illa bona, optima mulier quae crucifixum collo meo imposuit; quotiens enim illud tango, solacium atque robur mihi affert.
Mirum profecto est id ipsum crucifixum, quod tamquam rem idololatricam contemnere didiceram, nunc mihi soli atque in periculo versanti magno esse auxilio. Num vis aliqua in re ipsa est? An tantum eius tactus memoriam benevolentiae atque solacii in animo excitat? Aliquando, si licuerit, rem diligentius expendam et quid iudicandum sit statuam. Interim de Comite Dracula omnia quae possum cognoscenda sunt; fortasse intellegere me iuvabunt.
Hac nocte fortasse de se ipso loquetur, si sermonem eo duxero. Summa tamen cautione opus est, ne suspicionem eius excitem.
MEDIA NOCTE.
Longum cum Comite sermonem habui. Pauca eum de historia Transsilvaniae rogavi, et mirum quantum re ipsa commotus est. Cum de rebus hominibusque, maxime vero de proeliis, loqueretur, ita narrabat quasi omnibus ipse interfuisset. Postea hoc explicavit dicens boiarum decus familiae ac nominis pro suo decore habere, maiorum gloriam pro sua gloria, eorumque sortem pro sua sorte.
Quotiens de familia sua loquebatur, semper “nos” dicebat, regum more. Utinam omnia quae dixit iisdem ipsis verbis referre possem; mihi enim maxime placebant, quasi tota historia regionis in iis contineretur. Dum loquebatur magis magisque incaluit, per conclave ambulans, ingentem candidum mystacem identidem vellens, atque quidquid manu prehendebat tanta vi premens quasi confringere vellet.
Unam eius orationem, quantum possum, verbis ipsius referam; suo enim modo historiam generis eius continet:
“Nos Siculi Transsilvani iure superbimus. In venis nostris sanguis multarum gentium fortium fluit, quae ut leones pro imperio pugnaverunt. Hic, in gurgite gentium Europae, gens Ugrica ex Islandia secum tulit bellicum illum animum quem Thor et Wodanus dederant; eum Berserci, bellatores furore quasi correpti, tam terribiliter per oras Europae—immo Asiae quoque atque Africae—ostenderunt ut populi ipsos versipelles venisse crederent.”
“Hic quoque, ubi advenerunt, Hunnos invenerunt, quorum furor bellicus per terram quasi flamma viva cucurrerat; ita ut gentes morientes crederent in venis eorum sanguinem antiquarum illarum sagarum fluere, quae e Scythia expulsae cum daemonibus in deserto concubuerant. Stulti! stulti! Quis umquam daemon aut quae saga Attilae magnitudinem aequavit, cuius sanguis in his venis est?” Brachia sustulit.
“Mirumne est nos gentem victricem fuisse, nos superbos fuisse? Mirumne est, cum Magyari, Langobardi, Avares, Bulgari aut Turcae milia hominum in fines nostros effunderent, nos eos repulisse? Mirumne est Arpadum cum legionibus suis, cum per patriam Hungaricam rueret, ad fines venientem nos hic invenisse, atque illic opus quod Honfoglalas, id est patriae occupationem, vocant consummatum esse?”
“Cum deinde unda Hungarica ad orientem fluxit, Magyari victores Siculos sibi cognatos agnoverunt, nobisque per saecula finium Turcicorum custodiendorum munus commissum est—immo custodia sine fine; nam, ut Turcae dicunt, aqua dormit, hostis numquam dormit. Quis ex quattuor nationibus libentius gladium cruentum accepit aut ad eius bellicum signum celerius ad vexillum regis concurrit?”
“Quando expiatum est magnum illud gentis meae dedecus, dedecus Cossovense, ubi vexilla Valachorum et Magyarorum sub luna crescente ceciderunt? Quis nisi unus sanguine mihi coniunctus, voivoda, Danuvium transiit atque Turcam in ipsa terra eius vicit? Ille vere Dracula fuit! Heu quod indignus frater eius, postquam ille cecidit, populum suum Turcae vendidit atque servitutis dedecus intulit!”
“Nonne ille Dracula etiam alterum ex suo genere inflammavit, qui aetate posteriori iterum atque iterum exercitus suos trans magnum flumen in terram Turcicam duxit; qui, cum repulsus esset, rursus venit, et rursus, et rursus, etiamsi solus e campo cruento redire deberet ubi milites eius trucidabantur, quia sciebat se tandem unum posse vincere? Dicebant eum sibi soli consulere.”
“Phui! Quid valent rustici sine duce? Quis bellum ad finem perducat, nisi qui consilio et animo id regat? Rursus, post proelium Mohaczense, cum iugum Hungaricum excussimus, nos de sanguine Draculae inter duces fuimus; animus enim noster pati non poterat nos liberos non esse.”
“Ah, iuvenis mi, Siculi, quorum gens Draculae quasi sanguis cordis, mens atque gladius fuit, res gestas habent ad quas illae familiae quasi fungi subito enatae, Habsburgi et Romanovii, numquam pervenient. Dies belli transierunt. Sanguis nimis pretiosus est his temporibus pacis ignominiosae; gloriae autem magnarum gentium nihil iam nisi fabulae olim narratae videntur.”
Iam prope mane erat, et cubitum ivimus. (Mem.: hi commentarii mirum quam similes fiunt initio Fabularum Mille et Unius Noctium, quod omnia ad galli cantum abrumpenda sunt; idem etiam de umbra patris Hamleti dici potest.)
12 MAII.
A rebus certis incipiam—nudis illis quidem atque aridis, libris numerisque comprobatis, de quibus dubitari non potest. Ea miscere non debeo cum rebus quarum fides observatione mea aut memoria tantum nititur. Heri vesperi, cum Comes e cubiculo suo venisset, primum me de quaestionibus iuris deque quibusdam modis negotia gerendi rogavit.
Diem ipsum taedio affectus inter libros exegeram; ad animum occupandum quaestiones quasdam mecum reputavi de quibus in Collegio Lincolniensi examinatus eram. In interrogationibus Comitis certus quidam ordo erat; eas igitur, quantum possum, eodem ordine referam. Haec scientia aliquando aliquo modo mihi utilis esse potest.
Primum quaesivit num homo in Anglia duos pluresve procuratores forenses habere posset. Respondi duodecim quoque habere posse si vellet, sed in uno eodemque negotio plures quam unum adhibere parum prudens esse; unus enim tantum uno tempore agere posset, mutatio autem procuratoris clientis rationibus certo noceret.
Plane intellexisse videbatur. Deinde quaesivit num re ipsa difficultas aliqua oriretur si unus procurator res argentarias curaret, alius autem negotia navium et mercium, praesertim cum opera procuratoris eius loci opus esset in portu longe a sede prioris procuratoris sito. Rogavi ut rem plenius explicaret, ne eum imprudenter fallerem. Tum dixit:
“Exemplo utar. Amicus tuus et meus, dominus Petrus Hawkins, sub umbra pulchrae cathedralis Exoniensis, longe a Londinio, per te mihi praedium meum Londiniense emit. Bene. Nunc aperte dicam, ne mireris cur hominem tam longe a Londinio degentem potius quam aliquem Londiniensem elegerim.”
“Volui ne quis ibi suis aut amicorum commodis potius quam rebus meis consuleret. Qui Londinii habitat fortasse sibi aut amico aliquid commodi quaerat; ideo longius procuratorem quaesivi cuius labor mihi soli prodesset.”
“Puta me, cui multa negotia sunt, merces mittere velle Novum Castellum, Dunelmum, Harwich aut Doveriam. Nonne expeditius foret si in singulis illis portubus cuiquam eas traderem?” Respondi id certe facillimum esse; sed procuratores forenses inter se operam vicariam dare, ita ut negotium locale iussu cuiusvis procuratoris a procuratore loci agi posset. Sic clientem, si uni viro sua negotia committeret, omnia per eum sine ulteriore cura expedire posse.
“Sed mihi liberum est,” inquit, “ipse singula mandare. Nonne ita?”
“Certe,” respondi; “id saepe faciunt negotiatores qui nolunt omnia sua negotia uni homini nota esse.”
“Bene!” dixit. Tum de rationibus mercium consignandarum, de instrumentis necessariis, deque difficultatibus omnis generis quae incidere possent sed prudentia vitari, multa rogavit. Omnia pro viribus explicavi. Revera mihi videbatur egregius procurator forensis fieri potuisse; nihil enim erat quod non consideraret aut ante prospiceret.
In homine qui numquam in Anglia fuerat neque, ut videbatur, multa negotia ipse gesserat, miranda erat eius rerum scientia atque prudentia. Cum de his rebus satis sibi constaret et ego, quantum libri qui aderant permittebant, omnia comprobavissem, subito surrexit atque dixit:
“Post primam epistulam ad amicum nostrum Petrum Hawkins scriptam, num ad eum aut ad alium quemquam scripsisti?” Cum quadam cordis amaritudine respondi me non scripsisse; nondum enim ullam occasionem epistulas mittendi vidissem.
“Scribe igitur nunc, iuvenis amice,” dixit, gravem manum umero meo imponens. “Scribe amico nostro et cui vis alii; atque dic, si placet, te unum adhuc mensem apud me mansurum esse.”
“Visne me tamdiu manere?” rogavi; ad cogitationem ipsam cor mihi friguit.
“Valde cupio; immo recusationem non accipiam. Cum dominus tuus—sive eum patronum sive operae tuae conductorem vocare mavis—aliquem suo nomine ad me mittendum curavit, intellectum est meis necessitatibus tantum consulendum esse. Sumptibus non peperci. Nonne ita est?”
Quid facere poteram nisi capite inclinato consentire? Utilitas domini Hawkins, non mea, spectanda erat; de eo, non de me, cogitare debebam. Praeterea, dum Comes Dracula loquebatur, aliquid in oculis eius atque habitu me monebat captivum me esse, neque mihi, etiamsi vellem, ullam electionem dari. Comes in inclinatione mea victoriam, in perturbatione vultus mei potestatem suam vidit; eaque statim uti coepit, sed more suo leni et inexorabili:
“Te oro, bone iuvenis amice, ne in epistulis tuis de rebus aliis quam de negotiis scribas. Amicis tuis sine dubio gratum erit scire te bene valere atque domum ad eos redire cupere. Nonne ita?” Dum loquebatur, tres chartas epistulares triaque involucra mihi dedit.
Charta erat tenuissima, qualis ad epistulas transmarinas adhibetur. Illas chartas inspexi, deinde eum; quietum illum risum animadverti, dentibus caninis acutis supra labrum inferius rubrum apparentibus. Tam clare intellexi quam si dixisset me cavere debere quid scriberem, quia litteras legere posset. Itaque nunc tantum breves epistulas formales scribere statui; domino autem Hawkins clam plenius scribam, Minae quoque stenographice, ita ut, etiamsi Comes epistulam viderit, scripta mea intellegere vix possit.
Duas epistulas scripsi, deinde quietus librum legi dum Comes complures notas scribebat atque identidem libros in mensa positos consulebat. Postea duas meas cum suis collegit instrumentaque scribendi reposuit. Simul atque ianua post eum clausa est, me inclinavi et epistulas in mensa ita positas ut inscriptiones deorsum spectarent inspexi. Nullus me conscientiae scrupulus tenuit; his enim in rebus mihi videbar omni modo quo possem me ipsum defendere debere.
Una epistula inscripta erat Samueli F. Billington, numero VII, in vico cui nomen The Crescent, Whitby; altera domino Leutner, Varnae; tertia societati Coutts et Socii, Londinii; quarta Klopstock et Billreuth, argentariis, Budapestini. Secunda et quarta nondum obsignatae erant. Iam eas inspecturus eram cum manubrium ianuae moveri vidi.
Statim in sellam meam recidi. Vix tempus habui epistulas sicut fuerant reponendi librumque rursus sumendi, cum Comes, aliam adhuc epistulam manu tenens, intravit. Epistulas e mensa sustulit et signa tabellaria iis diligenter affixit; deinde ad me conversus dixit:
“Spero te mihi ignoscere. Multa mihi hac vespera privatim agenda sunt. Spero tamen omnia tibi ad voluntatem futura.” Ad ianuam constitit et, paulisper moratus, addidit:
“Unum tibi consilium dabo, mi iuvenis amice—immo summa gravitate te moneo. Si ex his conclavibus exieris, cave ne forte in alia parte arcis obdormias. Vetus est haec arx, multas memorias habet, malaque somnia iis veniunt qui incautius dormiunt. Monitus esto.”
“Si nunc aut umquam somnus te oppresserit, aut imminere senseris, ad cubiculum tuum aut ad haec conclavia festina; hic quies tua tuta erit. Sin autem hac in re cautus non fueris, tum—” Sermonem terribili gestu finivit, manus movens quasi eas lavaret. Satis intellexi. Hoc tantum dubitabam: num ullum somnium horribilius esse posset quam taetrum illud tenebrarum ac mysteriorum rete, naturae legibus adversum, quod circa me cotidie arctius contrahi videbatur.
POSTEA.
Quae modo scripsi nunc confirmo, sed hoc tempore nulla dubitatio restat. Non timebo in ullo loco dormire ubi ille non est. Crucifixum supra caput lecti mei posui—credo me ita a somniis tutiorem fore—ibique manebit.
Postquam me reliquit, in cubiculum meum redii. Paulo post, cum nihil audirem, egressus sum et per scalas lapideas ascendi ad fenestram unde ad meridiem prospicere poteram. In immensa illa regione, quamvis mihi inaccessibili, sensus quidam libertatis erat, prae angusta obscuritate areae. Dum foras spectabam, me vere captivum esse sensi atque aerem recentem desideravi, etiamsi nocturnum. Haec vita nocturna iam vires meas consumere incipit.
Animum meum labefacit. Etiam ad umbram meam expavesco, et omnis generis horrendae imagines mentem occupant. Deus scit satis causae esse cur in hoc loco maledicto tam graviter timeam. Regionem pulchram vidi molli lunae lumine flavo perfusam, adeo claram ut paene dies videretur. In luce leni colles remoti quasi liquescebant; umbrae autem vallium et faucium nigrae ac velutinae erant. Pulchritudo ipsa animum mihi recreavit; pax quaedam et solacium in omni halitu aeris erant.
Dum e fenestra me inclinabam, aliquid moveri vidi uno tabulato infra me atque paulum ad sinistram, ubi, ex ordine conclavium, fenestras ipsius Comitis esse putabam. Fenestra ad quam stabam alta et profunda erat, transennas lapideas habebat; quamquam tempestate attrita, integra manebat, sed valvae ipsae iam pridem deerant. Post lapides me retraxi atque caute prospexi.
Caput Comitis e fenestra emergere vidi. Faciem non cernebam, sed collum motumque dorsi et brachiorum agnovi. Manus certe agnovi; totiens eas observaveram. Primo rem curiosus atque aliquantum delectatus spectabam; mirum enim est quam parva res hominem captivum occupare possit.
Sed curiositas statim in fastidium et terrorem mutata est cum totum virum lente e fenestra exire vidi atque per murum arcis supra illud horrendum praecipitium deorsum repere, capite prono, facie ad murum conversa, pallio velut ingentibus alis circa corpus expanso. Primo oculis meis credere non potui. Putavi ludum esse lunae aut effectum insolentem umbrarum; sed diu spectavi, neque error esse poterat.
Digitos manuum pedumque angulos lapidum prehendere vidi, quorum commissuris caementum vetustate paene exciderat. Omni eminentia et asperitate utens, haud parva celeritate deorsum movebatur, sicut lacerta per murum.
Quisnam homo hic est? Aut quae res specie humana? Horror huius loci me opprimit. Timeo—terribiliter timeo—neque ulla mihi fuga patet. Undique terroribus circumdatus sum de quibus ne cogitare quidem audeo....
15 MAII.
Iterum Comitem more lacertae exeuntem vidi. Oblique deorsum descendit circiter centum pedes, simul multum ad sinistram, deinde in foramine quodam aut fenestra disparuit. Ubi caput eius evanuit, me foras inclinavi ut plura viderem; frustra, distantia enim nimia erat. Sciebam eum arcem reliquisse, itaque occasione uti statui ut latius explorarem quam antea ausus eram.
In cubiculum redii, lucernam sumpsi, omnesque ianuas temptavi. Omnes, ut exspectaveram, clausae erant, serae autem satis recentes. Per scalas lapideas descendi in atrium quo primo intraveram. Pessulos facile reducere potui et magnas catenas e uncis tollere; sed ianua clave clausa erat, clavis autem aberat! Clavis illa in cubiculo Comitis esse debet. Observandum est num quando eius ianua aperta relinquatur; tum fortasse clavem capere atque effugere potero.
Deinde omnes scalas et transitus diligenter examinavi atque ianuas quae ex iis patebant temptavi. Unum alterumve parvum conclave prope atrium apertum erat, sed nihil ibi nisi supellex vetus, pulvere obsita et tineis consumpta. Tandem tamen in summo quodam gradu ianuam repperi quae clausa videbatur, sed pressa paulum cedebat.
Fortius eam impulsi atque intellexi non sera retineri, sed cardines vetustate demissos esse, ita ut gravis ianua solo insideret. Haec erat occasio quae fortasse numquam reditura esset. Itaque omni vi usus sum et post multos conatus tantum eam retrusi ut intrare possem. Nunc in ala arcis eram ad dextram longius sita quam conclavia mihi nota, unoque tabulato inferiore.
Ex fenestris vidi conclavia per meridianam arcis partem in seriem disposita esse; fenestrae ultimi conclavis et ad occidentem et ad meridiem spectabant. Utraque ex parte ingens praecipitium erat.
Arx in angulo magnae rupis exstructa erat, ita ut tribus lateribus omnino expugnari non posset. Magnae fenestrae hic positae erant eo loco quo neque funda neque arcus neque colubrina pertingere possent; ideo lumen commoditasque hic habebantur, quae in parte arcis defendenda haberi non potuissent.
Ad occidentem ingens vallis patebat; longe post eam montium aspera munimenta surgebant, cacumen post cacumen. Rupes abruptae sorbis spinisque conspersae erant, quarum radices rimis fissurisque lapidis adhaerebant. Haec sine dubio pars arcis quondam habitata erat; supellex enim commodior erat quam in ullis aliis conclavibus quae antea videram.
Fenestrae aulaeis carebant. Lunae lumen flavum per vitra rhombea abundanter infusum colores ipsos discernere sinebat; simul tamen magnam pulveris copiam quae omnia tegebat molliebat et damna temporis ac tinearum aliquatenus celabat. Lucerna mea in tanta lunae claritate parum valere videbatur; tamen gaudebam eam mecum esse, nam solitudo loci tam gravis erat ut cor mihi frigesceret nervique tremerent.
Tamen melius erat hic esse quam solum in conclavibus quae propter praesentiam Comitis odisse coeperam. Postquam paulum animum coercui, tranquillitas quaedam mollis me cepit. Ecce nunc ad parvam mensam quercinam sedeo, ubi olim fortasse pulchra quaedam domina, multa cogitans multumque erubescens, epistulam amatoriam mendis litterarum plenam exaravit; ego autem stenographice in commentarios meos omnia refero quae ex quo eos clausi acciderunt. Ecce quantum saeculum undevicesimum novarum artium studio profecerit!
Et tamen, nisi sensus mei me fallunt, saecula antiqua suas vires habuerunt—atque adhuc habent—quas mera “modernitas” delere non potest.
POSTEA: MANE 16 MAII.
Deus mentem meam servet; eo enim deductus sum. Securitas atque certa salutis spes iam e vita mea evanuerunt. Dum hic vivo, unum tantum sperare possum: ne insaniam—si quidem iam insanus non sum. Si sana mente sum, ipsa cogitatio insanire me cogit: inter omnia foeda quae in hoc loco detestabili latent, Comes nunc minimum mihi terribilis est; ad eum solum pro tutela respicere possum, quamdiu saltem consiliis eius utilis sum.
Magne Deus, misericors Deus! Animum mihi compone; aliter certe ad insaniam feror. Quaedam nunc intellegere incipio quae antea me perplexum habebant. Hactenus numquam plane intellexi quid Shakespeare sibi vellet cum Hamletum dicere faceret:
“Pugillares! Age, pugillares! Hoc sane memoriae mandandum est.”
Nam nunc, quasi mens mea e cardinibus exciderit aut tanto ictu concussa sit ut mox tota corruat, ad commentarios meos confugio ut quiescam. Consuetudo res accurate scribendi animum meum placare debet.
Monitum arcanum Comitis me tum terruit; nunc, cum de eo cogito, multo magis terret, quia posthac gravissimam potestatem in me habet. Quidquid posthac dixerit, ne dubitare quidem ausus ero!
Postquam in commentariis scripseram, librum calamumque feliciter in sinum reposui, somnum sensi. Monitum Comitis memoriae rediit, sed mihi etiam voluptas erat illi non obtemperare. Somnus me premebat, simulque obstinatio illa quae somnum antecedit. Mollis lunae lux me leniebat, immensa autem regio extra fenestram sensum libertatis afferebat qui me recreabat.
Statui hac nocte ad illa conclavia tenebris plena non redire, sed hic dormire, ubi olim dominae sederant, cantaverant, dulcem vitam egerant, quamvis viris suis inter bella immitia absentibus maererent. Magnum torum e loco prope angulum extraxi, ita ut iacens pulchrum prospectum ad orientem et meridiem videre possem; pulveris prorsus immemor, ad somnum me composui.
Credo me obdormivisse; spero certe. Tamen timeo, quia omnia quae secuta sunt tam vera videbantur—tam vera ut nunc, pleno claroque solis lumine sedens, vix credere possim totum illud somnium fuisse.
Non solus eram. Conclave idem erat, nulla re mutatum ex quo intraveram. In claro lunae lumine vestigia mea in pavimento cernebam, ubi longam pulveris quietem turbaveram. Contra me tres iuvenes mulieres in lumine lunae stabant; cultu atque habitu nobiles videbantur. Tum me somniare putavi, quia, quamvis luna post eas esset, nullam in pavimentum umbram iaciebant.
Ad me propius accesserunt, aliquandiu me spectaverunt, deinde inter se susurraverunt. Duae capillos obscuros habebant, nasos altos aquilinos sicut Comes, oculosque magnos nigros et penetrantes, qui contra pallidum lunae lumen paene rubri videbantur. Tertia flava erat, quam maxime flava, ingenti coma aurea undanti atque oculis instar pallidorum sapphirorum.
Nescio quo modo faciem eius agnoscere videbar, eamque cum formidine quadam velut ex somnio repetita coniungere; sed tum neque ubi neque quomodo meminisse poteram.
Omnibus tribus dentes candidissimi erant, qui velut margaritae contra labra rubra, plena voluptatis, lucebant. Nescio quid in eis me perturbabat: desiderium quoddam simulque timor mortifer. Pravum ac fervidum desiderium me invasit ut illae me labris rubris oscularentur. Non libenter hoc scribo, ne aliquando Mina legat atque doleat; sed verum est.
Inter se susurraverunt, tum omnes tres riserunt. Risus erat argenteus ac musicus, sed durus, quasi sonus tam mollia labra humana numquam transire potuisset. Erat similis dulcedini paene intolerabili quae ex poculis aqua partim repletis artificis manu modulatis oritur. Flava caput lascive quassavit, aliae duae eam hortatae sunt. Una dixit:
“Perge! Tu prima es; nos sequemur. Tibi ius est incipere.” Altera addidit:
“Iuvenis et fortis est; oscula omnibus nobis sufficiunt.” Quietus iacebam, sub ciliis prospiciens, inter iucundam exspectationem atque cruciatum haerens. Flava propius venit atque super me se inclinavit, donec motum halitus eius sentirem. Dulcis erat, immo melle dulcior; idem tremor quem vox eius moverat per nervos cucurrit. Sub dulcedine tamen acerbum quiddam inerat, ingratus odor quasi sanguinis.
Palpebras tollere timebam, sed sub ciliis omnia clare videbam. Puella in genua descendit atque super me se inclinavit, oculis avidis me contemplans. In omni eius motu lascivia quaedam conscia erat, quae me simul excitabat et repellebat. Cum collum incurvaret, labra more animalis lingere coepit, donec in lunae lumine umor in labris coccineis linguaque rubra micaret, dum ea dentes candidos acutos lambebat.
Caput eius paulatim demissum est; labra infra os mentumque meum descenderunt atque iugulo iam instare videbantur. Tum constitit. Audivi sonum linguae dentes labraque lambentis, atque halitum calidum in collo sensi. Iugulum quasi titillari coepit sicut caro cum manus quae eam titillatura est propius accedit—propius.
Sensi mollem trementemque contactum labrorum in cute colli iam nimis sensibili; deinde duram impressionem duorum dentium acutorum, tangentium tantum atque ibi manentium. Oculos clausi, languida quadam voluptate captus, atque exspectavi—corde vehementer pulsante exspectavi.
Sed eodem momento alius sensus, fulgure celerior, per me cucurrit. Comitem adesse sensi atque quasi tempestate furoris circumdatum. Oculi mei inviti aperti sunt. Vidi manum eius validam gracile collum mulieris flavae arripere eamque vi gigantea retrahere; oculi caerulei ira mutati erant, dentes candidi furore stridebant, genae pallidae ardore rubebant.
Sed Comes! Numquam talem iram ac furorem ne in daemonibus quidem inferni imaginatus eram. Oculi plane ardebant. Lumen rubrum in eis luridum erat, quasi post eos ipsae flammae inferni flagrarent. Facies mortuo pallore rigebat, lineae vultus durae erant quasi fila intenta; supercilia densa, supra nasum coeuntia, quasi unum vectem ferreum candentem et aestu trementem efficiebant.
Vehementi brachii motu mulierem a se proiecit, deinde alias manu repulit. Idem erat imperiosus gestus quo lupos continere videram. Voce quae, quamvis demissa et paene susurrata, aerem secare ac deinde per conclave resonare videbatur, dixit:
“Quae vestrum ausa est eum tangere? Quae ausa est in eum oculos conicere, cum ego id vetuissem? Retro, omnes! Hic meus est! Cavete ne cum eo vos immisceatis, alioquin mecum rem habebitis.”
Flava, risu procaci ac lascivo, se convertit atque respondit:
“Tu ipse numquam amavisti; numquam amas!”
Tum aliae quoque riserunt, risusque tam durus, sine laetitia, sine anima per conclave sonuit ut paene animum amitterem. Gaudium daemonum videbatur. Comes autem, faciem meam attente inspectans, conversus est atque molli susurro dixit:
“Immo, et ego amare possum; vos ipsae ex praeteritis scitis. Nonne ita? Bene. Nunc vobis promitto, cum opus meum in eo perfecero, licere vos eum ad voluntatem osculari. Nunc ite! ite! Excitandus est; opus enim faciendum est.”
“Nihilne hac nocte nobis erit?” una earum risu demisso quaesivit, saccum demonstrans quem Comes in pavimentum proiecerat. Saccus movebatur quasi aliquid vivum intus esset.
Comes tantum capite annuit. Una mulierum statim prosiluit et saccum aperuit. Nisi aures meae me deceperunt, anhelitum interruptum atque tenuem vagitum audivi, quasi a puero paene suffocato. Mulieres circa saccum convenerunt. Ego horrore attonitus spectabam; sed, dum aspicio, evanuerunt, et cum eis horrendus ille saccus.
Nulla ianua prope eas erat, neque praeter me transire potuissent quin viderem. Simpliciter in radios lunae evanescere visae sunt atque per fenestram exire. Foris adhuc per momentum formas obscuras et umbratiles vidi; deinde omnino disparuerunt.
Tum horrore victus animo deficiens concidi.