COMMENTARII IONATHAE HARKER
(Continuantur.)
5 MAII.
Dormivisse me oportet; nam, si plane vigilavissem, profecto adventum ad locum tam singularem animadvertissem. In caligine area satis ampla videbatur; et quia ex ea complures viae obscurae sub ingentibus arcubus rotundis ducebant, fortasse maior videbatur quam revera est. Luce diei eam nondum videre potui.
Cum raeda constitisset, auriga desiluit manumque mihi porrexit ut descenderem. Rursus vires eius ingentes miratus sum. Manus eius quasi forceps ferrea erat, quae manum meam, si voluisset, conterere potuisset. Deinde sarcinas meas sustulit easque humi iuxta me posuit, dum ego prope portam ingentem vetustamque stabam, magnis clavis ferreis confixam, in vestibulo prominenti e lapide solido positam. Etiam in luce incerta videre poteram lapidem magnifice sculptum esse, sed sculpturas tempore tempestatibusque valde attritas. Dum ibi stabam, auriga rursus in sedem desiluit, habenas movit; equi procurrerunt, atque raeda cum auriga in una ex obscuris illis viis evanuit.
Ibidem tacitus steti, quid facerem nesciens. Nullum tintinnabulum, nullus malleolus ad portam apparebat; neque verisimile erat vocem meam per hos muros minaces et fenestras nigras penetraturam esse. Exspectatio infinita videbatur, dubitationesque et timores animum meum occupabant. In quem tandem locum veneram, et apud quales homines? Quam tristem rem susceperam?
Num eiusmodi res accidere solet scribae iurisconsulti, qui ad peregrinum mittitur ut rationem emendi praedii Londiniensis explicet? Scribae iurisconsulti! Mina id non probaret. Immo iam procurator forensis sum; nam paulo antequam Londinio proficiscerer nuntium accepi me examen feliciter superavisse. Nunc igitur iure procurator forensis sum! Oculos fricare coepi atque me ipsum digitis premere, ut experirer num vigilarem. Omnia mihi horrendi somnii speciem habebant; exspectabam me subito experrectum iri atque domi me reperturum, aurora per fenestras intrante, sicut aliquando mane post diem nimio labore actum mihi acciderat. Sed caro pressioni respondit, oculique me non fallebant. Revera vigilabam, in montibus Carpaticis. Nihil iam poteram nisi patienter exspectare donec mane fieret.
Vix hoc mihi persuaseram cum gravem gradum post portam accedentem audivi atque per rimas lucem appropinquantem vidi. Tum catenae crepuerunt, pessulique ingentes stridentes retracti sunt. Clavis, diu non adhibita, stridore aspero versa est, et porta magna aperta est.
Intus stabat vir senex procerus, vultu raso praeter longum mustacium album, a capite ad pedes nigris vestibus indutus, nullo prorsus alio colore conspicuo. In manu lampadem argenteam antiquam tenebat, cuius flamma sine tubo vitreo neque globo ardebat; vento per apertam portam intrante, tremula lux longas umbras iactabat. Senex dextra me urbano gestu intro invitavit atque optime Anglice, sed insolito accentu, dixit:
“Salve, hospes, et bene advenisti domum meam! Intra libere, tua sponte.” Non processit ut mihi occurreret, sed quasi statua constitit, tamquam ipse salutandi gestus eum in lapidem convertisset. Ubi tamen limen transivi, subito ad me accessit et manum meam tanta vi pressit ut dolerem; neque minus mirum erat quod manus eius glacie frigidior videbatur, magis mortui quam vivi.
Rursus dixit: “Salve in domum meam. Libere veni; salvus discede; atque aliquid ex felicitate quam attulisti hic relinque.” Vis manus eius adeo similis erat vi aurigae, cuius faciem numquam videram, ut paulisper dubitarem num idem homo esset. Itaque, ut certior fierem, interrogavi: “Comes Dracula?”
Ille urbano more caput inclinavit. “Ego sum Dracula; teque, domine Harker, in domum meam libenter accipio. Intra. Nox frigida est, et cibo requieque profecto eges.” Dum loquebatur, lampadem in fulcro parietis posuit, foras processit, sarcinas meas sustulit easque antequam prohibere possem intus tulit. Ego recusavi, sed ille institit: “Minime, domine; hospes meus es. Sero est, familia mea nunc non adest. Sine me ipsum tibi consulere.”
Sarcinas per longum ambulacrum tulit, deinde per amplas scalas flexuosas ascendit atque per alterum longum ambulacrum, ubi gressus nostri in pavimento lapideo graviter resonabant. In extremo ianuam ponderosam aperuit; laetatus sum cum conclave bene illuminatum vidi, ubi mensa ad cenam parata erat et in ingenti foco magnus lignorum ignis ardebat atque crepitabat.
Comes sarcinas deposuit, ianuam clausit, conclave transiit atque alteram ianuam aperuit, quae in parvum conclave octo angulis distinctum ducebat, una lampade illuminatum et, quantum videre poteram, sine fenestra. Per hoc conclave transiens aliam ianuam aperuit meque intrare iussit. Gratum spectaculum: amplum cubiculum bene illuminatum et alio lignorum igne calefactum, qui in lato camino cava voce rugiebat.
Comes sarcinas ibi reliquit et, priusquam ianuam clauderet, dixit: “Post iter te reficere atque cultum componere voles. Spero nihil tibi defuturum. Ubi paratus eris, in alterum conclave veni; cena ibi te exspectat.”
Lux, calor, et benigna Comitis exceptio omnes fere dubitationes timoresque meos dissipaverant. Cum animum recepissem, sensi me fame paene confectum esse; itaque celeriter me composui et in alterum conclave veni.
Cena iam parata erat. Hospes meus iuxta magnum focum stabat, saxo innixus; manu eleganter ad mensam significans dixit: “Quaeso, sede et cena ut libet. Mihi autem ignosces quod tecum non edam; iam cenavi neque noctu cibum sumo.”
Ei epistulam obsignatam tradidi quam dominus Hawkins mihi commiserat. Aperuit eam et graviter legit; deinde amabili risu mihi dedit ut ipse legerem. Unus saltem locus me magna voluptate affecit: “Magnopere doleo podagrae accessionem, qua assidue laboro, mihi omne iter ad aliquod tempus prorsus interdicere. Laetor tamen me vicarium idoneum mittere posse, cui plenissime confido. Iuvenis est industrius, suo genere ingeniosus, et fide singulari. Prudens est et taciturnus, atque in ministerio meo ad virilem aetatem pervenit. Dum apud te commorabitur, quocumque tempore volueris tibi praesto erit et mandata tua in omnibus accipiet.”
Comes ipse ad mensam accessit et operculum patinae sustulit; ego statim optimum pullum assatum edere coepi. Is, cum caseo, acetario, et lagena veteris vini Tokayensis, cuius duo pocula bibi, cenam meam constituit. Dum edebam, Comes multa de itinere meo rogavit, egoque paulatim omnia quae mihi acciderant narravi.
Cena perfecta, rogante hospite sellam propius ad focum admovi et sigarum, quod mihi obtulerat, fumare coepi; ipse autem excusavit se quod non fumaret. Tum primum satis otii habui ut eum diligenter contemplarer; vultus eius valde singularis erat.
Facies prorsus aquilina: nasus tenuis dorso alto, naribus insolite arcuatis; frons alta et convexa; capilli circa tempora rariores, alibi densi. Supercilia valde crassa erant, supra nasum paene coibant, pilisque ita densis ut sua sponte crispari viderentur.
Os, quantum sub denso mustacio conspicere poteram, rigidum erat et aliquantum crudele. Dentes albi, singulariter acuti, ultra labra eminebant; labra autem mirum in modum rubra erant, quasi in homine tantae aetatis insolita vitae copia inesset. Aures pallidae et in summis partibus valde acutae; mentum latum ac firmum; genae macrae sed durae. Totus denique vultus insolito pallore insignis erat.
Hactenus dorsa manuum eius, dum super genua ad ignem quiescebant, tantum observaveram; alba atque delicata videbantur. Propius autem inspectae manus multo rudiores apparebant, latae, digitis brevibus crassisque. Mirum dictu, pili in media palma crescebant. Ungues longi, tenues, in acutum secti. Cum Comes super me inclinaretur manusque eius me tangerent, horrorem reprimere non potui.
Fortasse halitus eius foetidus erat; certe tanta nausea me subito invasit ut, quantumvis conarer, occultare non possem. Comes id manifesto sensit, paulum retrocessit atque truci quodam risu, quo dentes prominentes magis quam antea ostendit, ad alteram foci partem rursus consedit. Aliquamdiu uterque tacebamus. Cum ad fenestram respexissem, primam tenuem aurorae lineam vidi.
Mira quies omnia tenere videbatur; sed cum auscultarem, quasi e valle longe infra nos, multos lupos ululantes audivi. Oculi Comitis fulserunt. “Audi eos,” inquit, “noctis filios. Quam musicam faciunt!” Cum in vultu meo aliquid sibi insolens, ut opinor, animadvertisset, addidit: “Ah, domine, vos qui in urbibus vivitis venatoris animum intellegere non potestis.”
Deinde surrexit: “Sed fessus esse debes. Cubiculum tuum paratum est, et cras dormies quamdiu voles. Mihi usque ad postmeridianum tempus abesse necesse est; dormi igitur bene et bene somnia.” Urbano gestu ipse mihi ianuam conclavis octagoni aperuit, egoque cubiculum intravi.
Tot rebus mirabilibus undique obrutus sum. Dubito; timeo; res miras cogito quas ne mihi ipsi quidem confiteri audeo. Deus me servet, vel saltem propter eos quos amo!
7 MAII.
Rursus mane est. Quievi tamen et ultimis viginti quattuor horis satis bene fui. In multam diem dormivi atque sponte experrectus sum. Vestitus, in conclave ubi cenaveramus veni; ibi ientaculum frigidum paratum inveni, et caffeum calidum servabatur, olla in foco posita. In mensa schedula erat: “Paulisper abesse debeo. Me ne exspectes.—D.” Itaque bene comedi. Ubi finivi, tintinnabulum quaesivi ut famulos certiores facerem; nullum repperi. Mira sane quaedam huic domui desunt, quamquam ubique divitiarum insignia apparent. Vasa mensae ex auro sunt, tam pulchre facta ut ingentis pretii esse debeant.
Aulaea, tegumenta sellarum et lectulorum, et vela lecti mei e pretiosissimis pulcherrimisque textilibus confecta sunt. Quo tempore facta sunt, incredibili fere pretio stetisse videntur; nam multa iam saecula habent, quamquam optime servantur. Similia quaedam in Palatio Hamptonensi vidi, sed ibi attrita, lacera, a tineis corrosa erant. Nihilominus in nullo conclavi speculum est.
Ne parvum quidem speculum ad cultum in mensa mea est; meum igitur speculum rasorium e sarcinis sumere debui, ut barbam raderem capillosque componerem. Famulum adhuc nusquam vidi, neque ullum sonum circa arcem audivi praeter ululatum luporum. Postquam cibum finivi—nescio utrum ientaculum an cenam appellare debeam, nam inter horas quinque et sex vespertinas comedi—aliquid quod legerem quaesivi. Nolebam enim per arcem vagari priusquam Comitis veniam petivissem.
In conclavi nihil omnino erat: neque liber neque diarium neque instrumenta scribendi. Itaque alteram ianuam aperui et quasi bibliothecam repperi. Ianuam mihi oppositam temptavi, sed clausa erat.
In bibliotheca, maximo meo gaudio, ingentem copiam librorum Anglicorum inveni, integris pluteis refertis, praeterea volumina ligata commentariorum periodicorum et diariorum. Mensa in medio conclavi diariis commentariisque Anglicis operta erat, quamquam nullum admodum recens. Libri ad omne fere genus disciplinarum pertinebant—historiam, geographiam, rem publicam, oeconomiam politicam, botanicam, geologiam, ius—omnia ad Angliam vitamque et mores Anglorum pertinentia.
Aderant etiam libri ad res singulas explorandas: Directorium Londiniense, Libri Rubri et Caerulei, Almanachum Whitakeri, Catalogi Exercitus et Classis, atque—nescio cur, sed cor mihi laetatum est cum vidi—Catalogus Iurisconsultorum. Dum libros inspiciebam, ianua aperta est et Comes intravit. Me amice salutavit sperans me bene nocte quievisse. Tum perrexit:
“Gaudeo te huc viam invenisse; multa enim hic sunt quae tibi, ut credo, placebunt. Hi amici”—manum in aliquot libros posuit—“boni mihi amici fuerunt. Per aliquot annos, ex quo Londinium proficisci cogitare coepi, multas, multas horas mihi iucundas praebuerunt. Per eos magnam Angliam vestram cognovi; eam autem cognoscere est amare.”
“Cupio per vias frequentissimas magni vestri Londinii ambulare, in medio hominum cursu atque tumultu versari, vitae eius, mutationis, mortis, omnium denique rerum quae urbem talem faciunt particeps esse. Sed adhuc linguam vestram ex libris tantum novi. A te, amice, spero me discere quomodo vere loquendum sit.”
“At, Comes,” inquam, “Anglice optime et intellegis et loqueris!” Ille graviter caput inclinavit. “Gratias tibi ago, amice; nimium benigne iudicas; sed longe adhuc absum ab eo quod cupio. Grammaticam quidem verbaque novi, sed nondum scio quomodo homines revera loquantur.” “Immo,” dixi, “optime loqueris.”
“Minime,” respondit. “Probe scio, si Londinii inter homines versarer atque loquerer, omnes me statim peregrinum agnoscerent. Id mihi non sufficit. Hic nobilis sum, boiarus; populus me novit meque dominum habet. Peregrinus autem in terra aliena nemo est; homines eum non noverunt, et quem non noverunt parum curant.”
“Satis mihi erit si ceteris similis videar, ita ut nemo me conspicatus consistat neque, audita voce mea, loqui desinat atque dicat: ‘Ha, ha! Ecce peregrinus!’ Tamdiu dominus fui ut dominus manere velim—aut certe ne quis alius mihi dominetur. Tu ad me non solum ut Petri Hawkins Exoniensis, amici mei, procurator venisti, qui mihi omnia de novo praedio Londiniensi exponeres.”
“Spero te aliquamdiu apud me mansurum, ut ex colloquiis nostris sonum linguae Anglicae discam; atque oro te ut me moneas, si vel minimum in loquendo erravero. Doleo me hodie tamdiu abfuisse; sed ignosces, scio, homini qui multa magni momenti negotia curare debet.” Ego sane libentissime me paratum esse dixi, et rogavi num in hoc conclave quotiens vellem venire possem.
“Certe,” respondit; deinde addidit: “Quocumque in arce volueris ire potes, praeter ea loca quorum ianuae clausae sunt; illuc enim, ut intellegis, ire nolles. Causa est cur omnia ita sint ut sunt; si meis oculis videres meaque scientia scires, fortasse melius intellegeres.” Dixi me id facile credere.
Tum ille: “In Transsilvania sumus; Transsilvania autem Anglia non est. Mores nostri non sunt mores vestri, multaque tibi mira videbuntur. Immo, ex iis quae de rebus iam tibi accidisse narrasti, aliquid iam nosti de miris quae hic fieri possunt.”
Hinc longa conversatio orta est. Cum manifestum esset eum loqui velle, vel ut sermonem continuaret, multa de rebus quae mihi iam acciderant aut quas observaveram rogavi. Interdum rem vitabat aut, simulans se minus intellegere, sermonem alio vertebat; plerumque tamen omnibus quaestionibus satis aperte respondit.
Procedente colloquio audacior factus, quaesivi de miris noctis superioris: cur, exempli gratia, auriga ad ea loca accessisset ubi flammas caeruleas videramus. Num vero flammae illae ubi aurum occultatum esset demonstrabant? Comes explicavit vulgo credi certa una nocte anni—ipsa scilicet nocte praeterita, qua spiritibus malis summa licentia concedi putatur—flammam caeruleam supra locum apparere ubi thesaurus conditus sit.
“In regione per quam heri nocte venisti,” perrexit, “thesauros multos conditos esse vix dubitari potest. Per saecula ibi Valachi, Saxones, Turcae inter se pugnaverunt. Vix pes terrae in tota regione est qui sanguine hominum, sive patriam defendentium sive invadentium, non sit quasi fecundatus.”
“Olim saeva tempora fuerunt. Austriaci et Hungari magnis turmis veniebant; patriae defensores—viri, mulieres, senes, etiam pueri—illis obviam procedebant atque in rupibus supra fauces exspectabant, ut nives saxaque arte de montibus deiecta super eos ruerent. Si hostis tamen vicisset, parum praedae inveniebat; quidquid enim pretiosum erat, terrae ipsi fideli custodi commissum erat.”
“Sed quomodo,” inquam, “tamdiu ignotum manere potest, si certum signum locum indicat modo homines quaerere velint?” Comes risit; labris super gingivas retractis, longi acuti dentes canini mirum in modum apparuerunt.
“Quia rusticus vester animo ignavus est atque stultus! Flammae illae una tantum nocte apparent; ea autem nocte nemo huius regionis, si vitare potest, extra ianuam egreditur. Et, mi domine, etiamsi egrediatur, quid agendum sit nescit. Immo rusticus ille de quo mihi narrasti, qui locum flammae notavit, ne interdiu quidem, dum res suas ageret, ubi quaerendum esset sciret. Tu ipse, iurare ausim, loca illa rursus invenire non posses.” “Recte dicis,” respondi; “nescio ubi quaeram magis quam mortuus.” Deinde ad alia transivimus.
“Age,” tandem dixit, “narra mihi de Londinio et de domo quam mihi comparasti.” Cum veniam petissem quod rem tamdiu distulissem, in cubiculum meum redii ut instrumenta e sarcinis sumerem. Dum ea ordinabam, crepitum vasorum et argenti in vicino conclavi audivi. Cum illac redirem, mensam sublatam lampademque accensam vidi; iam enim plena nox erat.
Lampades etiam in bibliotheca ardebant. Comitem in lectulo iacentem repperi atque—quod maxime miratus sum—Itinerarium Bradshawianum Anglice legentem. Ubi intravi, libros chartasque de mensa sustulit, deinde una consilia, tabulas, instrumenta emptionis, numeros omnis generis percurrimus. Omnia eum movebant; innumerabilia de loco et vicinia rogavit.
Manifestum erat eum antea quidquid de regione invenire potuerat diligenter didicisse; nam ad extremum multo plura quam ego scire videbatur. Cum hoc dixissem, respondit: “At, amice, nonne necesse est? Cum illuc venero, solus ero; amicus meus Harker Ionathas—ah, ignosce, mos patriae meae est nomen familiae ante proprium ponere—amicus meus Ionathas Harker iuxta me non erit ut me corrigat atque adiuvet. Exoniae erit, multis milibus passuum remotus, fortasse cum altero amico meo Petro Hawkins instrumenta iuris tractans. Ita est.”
De emptione praedii apud Purfleet diligenter egimus. Cum omnia ei explicavissem, instrumentis necessariis subscribi ab eo curavissem, epistulamque una cum illis ad dominum Hawkins mittendam scripsissem, rogavit quomodo locum tam idoneum invenirem. Ei annotationes quas tum feceram legi; eas hic adscribo:
“Apud Purfleet, in via secundaria, locum repperi qui plane talis videbatur qualem requirebamus. Adfixa erat tabula vetusta quae praedium venale esse indicabat. Muro alto antiquoque circumdatur, ex magnis lapidibus structo, qui per multos annos reparatus non est. Portae clausae e vetere quercu ferroque factae erant, omnia rubigine corrosa.”
“Praedium Carfax appellatur; nomen haud dubie ex antiqua locutione “Quatre Face”, id est “quattuor facies”, corruptum est, nam domus quadrata est et ad quattuor caeli partes conversa. Totum spatium viginti fere acras continet, muro lapideo illo solido omnino cinctum. Multae arbores intus sunt, quibus loca quaedam obscura fiunt; est etiam piscina profunda et nigra, sive parvus lacus, fontibus, ut apparet, alitus, quia aqua clara est et satis magno rivo effluit.”
“Domus ingens est atque partibus diversarum aetatum constat, quarum antiquissimae, ut opinor, ad mediaevalia tempora redeunt. Una pars e lapidibus enormis crassitudinis constructa est, paucis tantum fenestris alte positis et validis ferreis clathris munitis. Turris munitae pars esse videtur atque iuxta vetus sacellum sive ecclesiam stat. Intrare non potui, quia clavem ianuae quae e domo eo ducit non habebam; sed machina photographica Kodak imagines eius ex variis locis cepi.”
“Postea multa domui addita sunt, sed sine ordine; quantum solum aedificia tegant conicere tantum possum, certe plurimum. Paucae domus prope sunt. Una est ingens aedes nuper amplificata atque in privatum valetudinarium ad mente captos curandos conversa. Ex ipsius tamen praedii hortis conspici non potest.”
Ubi finivi, Comes dixit: “Gaudeo domum veterem et magnam esse. Ipse ex vetere familia ortus sum; in nova domo vivere me interficeret. Domus uno die habitabilis non fit; et, si rem reputes, quam pauci dies ad saeculum conficiendum requiruntur! Gaudeo vetus sacellum adesse. Nobiles Transsilvani nolunt cogitare ossa sua inter vulgus mortuum iacitura esse. Non quaero festivitatem neque risum, neque claram solis aquarumque micantium voluptatem quae iuvenibus laetisque placet.”
“Iam iuvenis non sum; corque meum, per tot annos mortuos lugens, hilaritati non respondet. Praeterea muri arcis meae fracti sunt; multae sunt umbrae, ventusque frigidus per pinnas fenestrasque fractas spirat. Umbram et tenebras amo, atque, cum licet, solus cum cogitationibus meis esse volo.”
Nescio quo modo verba vultusque eius inter se non congruebant; vel fortasse ipsa faciei forma efficiebat ut risus malignus ac torvus videretur.
Paulo post veniam petiit et abiit, rogans ut chartas meas omnes componerem. Aliquamdiu aberat; ego interea libros circa me inspicere coepi. Unus erat atlas, qui ad Angliae tabulam sponte quasi patebat, tamquam ea saepe inspecta esset. In quibusdam locis parvos circulos notatos vidi: unus ad orientem Londinii erat, manifesto ubi novum eius praedium situm erat; alii duo Exoniam et Whitby in ora Eboracensi indicabant.
Paene hora integra praeterierat cum Comes rediit. “Aha!” inquit, “adhuc libros legis? Bene! Sed non semper laborandum est. Veni; certior factus sum cenam tuam paratam esse.” Brachium meum cepit et in proximum conclave duxit, ubi optima cena in mensa erat. Comes rursus se excusavit; cum domo abesset, foris cenaverat. Sed, ut nocte priore, consedit atque dum edebam mecum colloquebatur.
Post cenam, ut priore vespera, sigarum fumavi. Comes apud me mansit, colloquens atque de rebus innumerabilibus rogans, hora post horam. Sentiebam valde sero fieri, sed nihil dixi; putabam enim me hospitis voluntati quantum possem obsequi debere. Somno non premebar, quippe quem longior pridie somnus refecisset; frigus tamen illud sentiebam quod aurora appropinquante hominem subit, aestus marini mutationi quodammodo simile.
Dicunt homines morti proximos saepe aut aurorae mutatione aut aestu maris converso mori. Qui umquam, fessus atque quasi stationi suae alligatus, illam aeris mutationem sensit, facile id credat. Repente galli cantum insolita quadam claritate per purum aerem matutinum resonantem exaudivimus. Comes Dracula statim surrexit.
“Ecce rursus mane! Quam neglegens sum, qui te tamdiu vigilare patior. Sermonem de cara nova patria mea, Anglia, minus iucundum reddere debes, ne tam facile obliviscar quam celeriter tempus praetereat.” Urbano gestu inclinatus me reliquit.
In cubiculum meum redii et aulaea retraxi; parum tamen quod viderem erat. Fenestra in aream patebat, et nihil nisi caelum cinereo calidoque colore sensim clarescens conspicere poteram. Aulaea igitur rursus clausi atque haec diei gesta scripsi.
8 MAII.
Dum in hoc libro scribebam, timere coeperam ne nimis multa persequerer; nunc autem gaudeo me ab initio res singillatim rettulisse. Inest enim huic loco iisque omnibus qui ad eum pertinent aliquid tam insolens ut inquietudinem depellere non possim. Utinam iam salvus abessem, aut numquam venissem! Fortasse haec vita nocturna animum meum perturbat; utinam hoc solum esset! Si aliquis adesset cum quo loquerer, tolerare possem; sed nemo est.
Solum Comitem habeo quem alloquar, atque ille—timeo ne ego solus in tota arce vere vivam. Facta saltem nuda ac simplicia persequar; id me sustinebit, neque imaginationi permittere debeo ut effrenata vagetur. Si id fecerit, perii. Dicam igitur plane quo loco sim—aut esse videar.
Cum cubitum iissem, paucas tantum horas dormivi; deinde, cum amplius dormire non possem, surrexi. Parvum speculum rasorium iuxta fenestram suspenderam et barbam radere coeperam. Subito manum in umero meo sensi atque vocem Comitis audivi dicentis: “Bonum mane.” Expavi; mirum enim erat me eum non vidisse, cum speculum totum conclave post me positum ostenderet. Subito motu paulum me secueram, sed eo momento non animadverti.
Postquam salutationi respondi, rursus speculum inspexi ut intellegerem quomodo me fefellisset. Nunc error esse non poterat: vir ipse iuxta me stabat, et supra umerum meum eum videre poteram. Sed nulla eius imago in speculo apparebat! Totum conclave post me ostendebatur; nullus tamen homo in eo videbatur praeter me ipsum.
Hoc me vehementer percussit; post tot alia mira, illa vaga inquietudo quae semper me Comite proximo capit multo aucta est. Eodem momento vidi vulnus paulum sanguinis emisisse, qui per mentum descendebat. Novaculam deposui atque paulum me converti, emplastrum adhaesivum quaerens. Cum Comes faciem meam vidit, oculi eius quasi furore daemonico arserunt et subito ad iugulum meum manus iecit.
Retro me subduxi; manus eius rosarium tetigit, e quo crucifixum pendebat. Statim mutatus est. Furor tam celeriter evanuit ut vix credere possem umquam adfuisse. “Cave,” inquit, “cave quomodo te secas. In hac terra periculosius est quam putas.”
Tum speculum rasorium arripuit. “Et hoc miserum instrumentum totum malum fecit. Turpe humanae vanitatis ludibrium! Auferatur!” Fenestram gravem feroci manu uno impetu aperuit atque speculum foras proiecit; in lapidibus areae longe infra nos in mille fragmenta fractum est. Deinde sine verbo discessit.
Molestissimum est; nescio enim quomodo posthac barbam radere possim, nisi in capsa horologii aut in fundo vasis rasorii, quod feliciter metallicum est.
Cum in cenationem venissem, ientaculum paratum erat; Comitem autem nusquam inveni. Solus igitur comedi. Mirum est me adhuc numquam Comitem aut edentem aut bibentem vidisse. Homo profecto singularis! Post cibum paulum arcem exploravi. Per scalas egressus conclave ad meridiem spectans repperi. Prospectus magnificus erat, et inde omnia late patebant. Arx in ipso margine horrendi praecipitii posita est.
Lapis e fenestra demissus mille fere pedes cadere posset antequam aliquid tangeret. Quocumque oculi feruntur, quasi mare viridium arborum cacuminum patet, hinc inde profunda fissura interclusum. Alicubi flumina, quasi fila argentea, per profundas silvarum fauces sinuosa apparent.
Sed nunc animus a describenda pulchritudine abhorret. Postquam prospectum vidi, longius exploravi: ianuae, ianuae, ianuae ubique—omnes clausae et pessulis munitae. Nusquam exitus patet nisi per fenestras in ipsis arcis muris. Arx vere carcer est, et ego captivus sum!