Septem abhinc annis omnes quasi per ignem transivimus; felicitatem autem quam nonnulli nostrum ex illo tempore consecuti sunt tantam esse arbitramur ut dolores tum perpessos abunde compenset. Hoc praeterea mihi et Minae singulari gaudio est, quod filius noster eundem diem natalem habet quo Quincius Morris diem supremum obiit. Mater eius, ut mihi persuasum est, tacite credit aliquid fortis amici nostri animi in puerum transisse. Tot nomina ei imposuimus ut universa illa parva virorum societas quasi uno vinculo cum eo coniungatur; nos tamen Quincium eum appellamus.
Aestate huius anni in Transsilvaniam iter fecimus, locaque illa rursus perlustravimus quae tam vividas tamque horrendas memorias in nobis adhuc excitant. Vix credere poteramus ea quae ipsi oculis conspexeramus auribusque audiveramus revera accidisse. Omne earum rerum vestigium deletum erat. Castellum, ut antea, supra vastam solitudinem in sublime erectum stabat.
Domum reversi de illis temporibus saepe inter nos colloquebamur. Iam enim omnes sine desperatione praeterita recolere poteramus; nam et Godalming et Seward coniugio feliciter iuncti sunt. Ego chartas e receptaculo tuto deprompsi, ubi inde a tam remoto reditus nostri tempore servatae erant. Mirati sumus quod in tanta documentorum mole e quibus haec historia confecta est vix unum testimonium vere authenticum reperitur: paene omnia machina scriptoria descripta sunt, exceptis posterioribus commentariorum libellis quos Mina, Seward et ego postea conscripsimus, atque memorando a Van Helsing conscripto.
Vix a quoquam postulare possemus, etiamsi vellemus, ut talia pro testimoniis narrationis tam incredibilis acciperet. Van Helsing, cum puerum nostrum in genibus haberet, rem omnem paucis verbis ita comprehendit:
“Nullis probationibus egemus; neque a quoquam postulamus ut nobis credat! Hic puer olim intelleget quam fortis quamque generosa femina mater sua sit. Iam nunc eius suavitatem curamque amantem novit; postea cognoscet viros quosdam tantopere eam dilexisse ut multa illius causa auderent.”