Postridie hora nona minister poculum chocolatae in lance impositum ferens cubiculum intravit et fenestrarum valvas reclusit. Dorianus placidissime dormiebat, dextro lateri incumbens, manu sub gena subiecta. Puerum referebat qui ludendo aut discendo defessus esset.
Bis minister umerum eius tetigit, nec prius expergefactus est. Cum autem oculos aperuisset, levis quidam risus in labris apparuit, quasi suavissimo quodam somnio antea captus esset. Nihil tamen omnino somniaverat. Nulla voluptatis aut doloris imago nocturnam eius quietem turbaverat. At iuventus etiam sine causa ridet; idque inter praecipua eius blandimenta numerandum est.
Se convertit et cubito innixus paulatim potionem bibere coepit. Sol Novembris, miti quodam splendore diffusus, in cubiculum influebat. Caelum serenum erat, in aere blandus quidam tepor sentiebatur. Maii potius quam Novembris mane esse videbatur.
Paulatim ea quae priore nocte acciderant, tacitis quasi pedibus sanguine respersis in animum eius irrepebant, atque ibi mira quadam et horrenda perspicuitate singula redintegrabantur. Quae perpessus erat recordatus dolore se contraxit; ad breve tempus idem ille mirus Basilii Hallwardi fastidium, quo commotus sedentem in sella interfecerat, in animum rediit; tantus autem irae impetus fuit ut toto corpore perfrigesceret. Mortuus adhuc ibi sedebat, nunc etiam solis lumine illustratus.
Quam horrendum erat! Talia monstra tenebris, non diei luci, conveniebant.
Intellegebat se, si ea quae perpessus erat nimium secum reputaret, aut aegrotaturum aut insaniturum esse. Sunt peccata quorum memoria magis quam ipsa perpetratio allicit; sunt insolitae quaedam victoriae quae superbiam magis quam cupiditates explent, atque menti gaudium acrius pariunt quam quod sensibus umquam attulerunt aut afferre possint. Hoc vero facinus ex illo genere non erat. E memoria eiciendum erat, papaveris suco quasi sopiendum, strangulandum denique ne ipsum animum strangularet.
Ubi semihorae sonus ex horologio auditus est, manum per frontem duxit, tum repente surrexit atque se vestivit, maiore etiam quam solebat cura adhibita. In eligendo focali atque acu qua illud figeret multum operae posuit, anulosque identidem mutavit. Ientaculo quoque multum temporis tribuit: varia fercula degustavit, cum cubiculario de novis vestibus insignibus quas ministris apud Selby conficiendas curare cogitabat collocutus est, epistulas deinde acceptas perlustravit.
Quasdam legens risit; tres eum taedio affecerunt. Unam semel atque iterum relegit, deinde levi fastidii nota vultu apparente discerpsit. "Quam terribilis res est memoria mulieris!" ut Dominus Henricus quondam dixerat.
Poculo cafeae nigrae epoto, labra lente mappa tersit, ministro ut maneret significavit, ad mensam accessit, consedit duasque epistulas scripsit. Alteram in sinum condidit; alteram cubiculario tradidit.
"Hanc, Francisce, ad aedes in via Hertfordiana numero centesimo quinquagesimo secundo signatas defer. Quod si dominus Campbellus ab urbe abest, eius domicilii inscriptionem reperi."
Postquam solus relictus est, cigarellum accendit atque in chartula quasdam figuras lineis ducere coepit, primum flores et architecturae ornamenta, tum hominum vultus. Subito animadvertit in omnibus vultibus quos delineaverat miram quandam Basilii Hallwardi similitudinem apparere. Fronte contracta surrexit, ad armarium librorum progressus volumen temere arripuit. Statuerat de re gesta non cogitare priusquam id prorsus necessarium fieret.
In lectulo diurno recubans libri titulum inspexit. Erat Encausta et Gemmae Incisae, Gautieri opus, editio Charpentieriana in charta Iaponica impressa, imagine ab Iacquemarto aquaforti in aes incisa ornata. Corio viridi citrini coloris obductus erat liber, cancellis aureis et punctis in malorum Punicorum figuram dispositis ornatus. Adrianus Singletonus eum dono dederat.
Dum paginas versabat, oculi eius in carmen de manu Lacenairii inciderunt, manu illa frigida flavaque, "a supplicio nondum satis abluta", cui pili tenues rubentes inhaerebant et digiti "Fauni similes" erant. Suos ipse digitos candidos et graciles intuitus, invitus leviter contremuit; deinde paginas porro vertebat, donec ad venustissimos illos de Venetia versus pervenit:
Per colorum gradus varios,
Pectore margaritis madente,
Venus ex Hadriacis undis
Roseo candida surgit corpore.
Tholi super caerula ponti,
Puri cantus ductum sequentes,
Intumescunt velut teretia ubera,
Quae suspirium attollit amoris.
Scapha adpulsa me deponit,
Fune columnae religato,
Ante frontem roseam aedium,
In marmoreis gradibus.
Quam exquisiti erant illi versus! Eos legens sibi videbatur in nigra gondula vehi, cui argentea erat prora et velamenta retro fluitabant, dum ipsa per virides canales urbis roseo margaritisque colore micantis leniter laberetur. Ipsi versus illas rectas lineas caeruleas, turcosae gemmae colori similes, referebant, quae navigantem Lidi litora petentem comitari videntur.
Subita colorum fulgura in memoriam revocabant avium guttura, opali iridisque coloribus coruscantia, quae circa altam turrim campanariam multis quasi cavernulis perforatam volitabant aut summa cum gravitate et gratia per porticus obscuras pulvereque canentes magnifice incedebant. Reclinis, oculis semiclusis, hos duos versus iterum atque iterum secum repetebat:
Ante frontem roseam aedium,
In marmoreis gradibus.
Tota Venetia duobus illis versibus continebatur. Meminerat autumni quem illic egerat et admirabilis cuiusdam amoris quo ad ineptias insanissimas et tamen suavissimas raptus erat. Omnis quidem locus amoris fabulas alere poterat. Venetia tamen, sicut Oxonia, aptam talibus fabulis scaenam servaverat; iis autem qui vere rebus poeticis et amoribus capiuntur, scaena paene omnia est, immo omnia. Basilius partem eius temporis una cum eo egerat, ob Tintoretti picturas paene insanierat. Miser Basilius! Quam horrenda mors homini obtigerat!
Suspiravit, librum rursus sumpsit atque memoriam rei gestae depellere conatus est.
Legit de hirundinibus quae in parvam Smyrnae tabernam cafeae volitabant et inde evolabant, dum peregrini qui Meccam adierant sedentes globulos precatorios e succino numerabant, mercatoresque, capitibus linteis in orbem convolutis, e longis fistulis laciniis ornatis fumum ducebant et inter se graviter colloquebantur. Legit de obelisco qui in Foro Concordiae, procul a patria, sub caelo sine sole solus stans, lacrimas e granito effunderet et ad calidum Nilum, loti floribus opertum, redire cuperet; illic enim sphinges erant ibisque ibides roseae, vultures candidi unguibus aureis, crocodili parvis oculis beryllinis, qui per limum viridem vaporantem reptabant. Tum versus meditari coepit qui e marmore osculorum vestigiis notato quasi musicam eliciebant et de mirabili quadam statua narrabant, a Gautiero graviori femineae voci comparata, "monstro venusto" quod in aula porphyretica Musaei Luvriani recumbebat.
Post aliquod tamen tempus liber e manu eius delapsus est. Animo commotus est, atque subitus eum terror ingens invasit. Quid si Alanus Campbellus extra Angliam versaretur? Plures dies praeterirent antequam redire posset. Fortasse etiam venire recusaret. Quid tum ageret? Singula momenta vitae mortisque pondus habebant.
Quinque ante annos summa inter eos amicitia fuerat, adeo ut vix umquam alter ab altero seiungeretur. Deinde familiaritas illa subito abrupta est. Cum nunc forte in coetu convenirent, Dorianus solus ridebat; Alanus Campbellus numquam.
Erat Alanus adulescens ingenio praestantissimo, quamquam artium quae oculis percipiuntur pulchritudinem vix sentiebat; quidquid autem sensus poeticae pulchritudinis habebat, id a Doriano uno acceperat. Praecipuum animi eius studium in scientia rerum naturalium versabatur. Cantabrigiae magnam temporis partem in officina experimentorum consumpsit, et in examinibus publicis scientiarum naturalium inter sui anni discipulos honestum gradum adeptus erat.
Etiamnunc arti chemicae summo studio operam dabat, suamque propriam officinam habebat, in qua dies integros solus inclusus transigebat, quod matri vehementer displicebat. Illa enim filium in comitiis locum in concilio Britannico legibus ferendis petere cupiebat, et chemicum hominem nihil fere aliud agere putabat quam medicamenta ex medicorum praescriptis componere. Idem tamen musicus excellens erat: tam violino quam piano plerisque musicam animi causa exercentibus longe praestabat.
Immo musica primum illum cum Doriano coniunxerat; musica et inexplicabilis quaedam illecebra quam Dorianus, quoties vellet, in alios exercere videbatur, immo saepe etiam cum ipse id ignoraret. Convenerant apud dominam Berkshire eo vespere quo Rubinsteinius ibi musicam cecinerat. Deinde semper una in operarum theatris et ubicumque egregia musica audiretur conspici solebant. Per duodeviginti menses familiaritas eorum permansit.
Campbellus aut apud Selby Regium aut in platea Grosvenoriana assidue versabatur. Ei, sicut multis aliis, Dorianus Grayus ipsa quasi forma omnium rerum quae in vita admirationem voluptatemque moverent videbatur. Num inter eos lis orta esset, nemo umquam comperit. Sed homines repente animadverterunt eos, cum convenirent, vix inter se colloqui, Campbellumque ex omni convivio ubi Dorianus adesset maturius discedere solere.
Ipse quoque mutatus erat: interdum insolita maestitia premebatur, musicam audire paene invitus videbatur, ipse autem numquam canere volebat; rogatus excusabat se scientiae studiis adeo occupatum esse ut exercendis artibus musicis tempus nullum superesset. Atque id sane verum erat. Cotidie magis ad scientiam rerum viventium trahebatur; nomen eius semel aut bis in commentariis rerum naturalium, cum de singularibus quibusdam experimentis ageretur, commemoratum erat.
Hunc virum Dorianus Grayus exspectabat. Singulis fere momentis horologium inspiciebat. Minutis labentibus formidine acrius exagitari coepit. Tandem surrexit atque per cubiculum ultro citroque incessit, velut pulchrum quoddam animal cavea inclusum. Longis furtivisque gradibus incedebat. Manus eius mirum in modum frigebant.
Exspectationis angorem iam ferre non poterat. Tempus plumbeis pedibus lente repere videbatur, cum se violentissimi venti ad praeruptam atrae voraginis oram abripi videret. Sciebat quid illic eum exspectaret; quin etiam id prae oculis habebat. Horrore perculsus umentibus manibus palpebras ardentes compressit, quasi ipsi cerebro facultatem videndi eripere atque oculos in suas sedes interiores retrudere conaretur. Frustra erat.
Mens enim proprio quodam alimento pascebatur; imaginatio autem, terrore in formas horrendas versa atque dolore tamquam animal vivum vexata, in suggestu velut foedum quoddam simulacrum nervis actum saltabat, mutatis identidem personis horrendos risus ostentans. Tum repente ipsi Tempus consistere visum est. Ita vero: res illa caeca, tardo spiritu ducto reptans, non iam progrediebatur; at cogitationes horrendae, Tempore quasi mortuo, cursu incitato praecipites ferebantur, futuramque calamitatem foedam e sepulcro extractam ante oculos eius constituebant. Dorianus attonitus spectabat. Ipse horror eum velut in saxum converterat.
Tandem ostium apertum est ministerque intravit. Dorianus oculos stupore hebetes in eum convertit.
"Dominus Campbellus adest", inquit ille.
Suspirium sublevati animi ex labris siccatis erupit; color genas rursus perfudit.
"Statim eum intro admitte, Francisce." Sensit se iam sui compotem esse. Animus ille timidus recesserat.
Minister inclinato capite discessit. Paucis post momentis Alanus Campbellus introiit, vultu severissimo ac paulo pallidiore quam solebat; pallorem capilli superciliaque pice nigri etiam magis augebant.
"Alane! Quam benigne fecisti quod venisti! Gratias tibi ago."
"Constitueram me numquam posthac in domum tuam pedem illaturum esse, Graye. Sed scripsisti de vita et morte agi." Vox ei dura et frigida erat; verba lente ac consulte proferebat. In oculis, quibus Dorianum constanter et quasi perscrutans intuebatur, contemptus apparebat. Manus in sinibus paenulae ex pellibus Astracanensibus confectae tenebat, ne salutationis quidem gestum, quo eum Dorianus exceperat, animadvertisse videbatur.
"Ita est, Alane: de vita et morte agitur, idque non unius hominis. Sede, quaeso."
Campbellus sellam ad mensam admovit; Dorianus ex adverso consedit. Inter se oculos coniecerunt. In oculis Doriani infinita quaedam misericordia apparebat. Sciebat enim quam horrendum esset quod facturus erat.
Post breve ac molestum silentium Dorianus ultra mensam se inclinavit et placidissima voce, quid singula verba in vultu acciti hominis efficerent attente observans, sic locutus est: "Alane, in conclavi huius domus supremo, cuius ostium obseratum est et in quod praeter me nemo admittitur, mortuus quidam ad mensam sedet. Iam decem horas mortuus est. Noli moveri; nec me tali vultu intuere. Quis sit homo, cur mortuus sit, quomodo perierit, nihil ad te pertinet. Hoc tibi faciendum est…"
"Desine, Graye. Nihil amplius audire volo. Vera sint quae narrasti an falsa, mea nihil interest. Omnino recuso me tuis vitae rebus immiscere. Foeda tua arcana tibi habe; nihil enim horum iam mea interest."
"At tibi curae erunt, Alane; hoc quidem arcanum tibi curae esse necesse erit. Vehementer tui me miseret; sed mihi ipse subvenire nequeo. Tu unus es qui me servare possis. Invitus te in hanc rem traho; nulla alia mihi via patet. Tu, Alane, rerum naturalium peritus es; chemiae atque eiusmodi disciplinarum rationes nosti; experimenta fecisti. Hoc te facere volo: rem illam quae supra nos est penitus delere, ita ut ne minimum quidem eius vestigium relinquatur. Nemo hominem illum domum intrantem vidit. Immo hoc ipso tempore Lutetiae esse creditur. Complures menses transibunt antequam quisquam eius desiderium sentiat; ubi demum desiderabitur, nullum eius indicium in his aedibus inveniri debebit. Tu, Alane, eum omniaque quae ad eum pertinent in exiguum cineris acervum redigere debes, quem ego in ventos spargam."
"Insanis, Doriane."
"Ah! Exspectabam ut tandem Dorianum me vocares."
"Insanis, inquam! Insanis, si existimas me vel digitum moturum esse ut tibi opituler; insanis, quod tam nefanda mihi confessus es. Quidquid ista res sit, nullam in ea partem habiturus sum. An existimas me famam meam tui causa in discrimen adducturum? Quid mea refert quae diabolica scelera moliaris?"
"Mortem sibi ipse conscivit, Alane."
"Hoc sane gaudeo. Sed quis eum eo compulit? Tu, opinor."
"Etiamnuncne hoc mihi facere recusas?"
"Certe recuso; prorsus nihil cum ista re mihi commune erit. Neque curabo quantam tibi infamiam pariat: omnem meruisti. Neque me paeniteret si te ignominia, eaque omnibus palam facta, obrutum viderem. Quo tandem iure me, unum ex omnibus mortalibus, in hanc foedissimam rem trahere ausus es? Putaveram te mores hominum melius novisse. Dominus Henricus Wottonius, amicus tuus, de animorum natura parum te docuisse videtur, quidquid aliud docuit. Nulla me vis adducet ut vel gradum unum in auxilium tuum faciam. Non eum adisti qui tibi opitulari velit. Ad alios amicos abi; ad me ne veneris."
"Alane, caedes fuit. Ego eum interfeci. Nescis quantos mihi cruciatus attulerit. Qualiscumque mea vita est, longe plus in ea vel bene vel male formanda valuit ille quam miser Henricus. Fortasse non consulto id effecit; exitus tamen idem fuit."
"Caedes! Di immortales, Doriane! Eone tandem devenisti? Non ero ego qui te deferam; nihil enim mea interest. Praeterea, etiamsi nihil agam, comprehenderis necesse est. Nemo facinus committit quin in aliqua re imprudenter agat. Ego vero nihil cum hac re commune habere volo."
"Necesse est te aliquam in ea partem habere. Mane, mane paulisper; audi me. Tantum audi, Alane. Hoc unum rogo: ut certum quoddam experimentum scientificum perficias. Valetudinaria et receptacula mortuorum frequentas, nec ea quae ibi horrenda facis animum tuum commovent. Si in foedo aliquo conclavi ubi mortua corpora dissecarentur aut in officina foetida hunc hominem in mensa plumbea iacentem reperisses, cui sulci rubentes essent incisi per quos sanguis deflueret, nihil aliud in eo quam opportunissimam experimento materiam cerneres. Ne capillus quidem tibi commoveretur; nec quicquam te improbe facere existimares. Immo fortasse tibi persuaderes te generi humano prodesse, scientiam mortalium augere, curiositatem ingenii explere, aut aliquid eiusmodi. Quod te nunc facere volo, idem ipsum est quod iam saepe fecisti. Quin etiam corpus prorsus delere multo minus horrendum esse debet quam quae facere soles. Et memento unum hoc esse testimonium quo crimen meum probari possit. Si reperiatur, perii; reperietur autem procul dubio, nisi me adiuveris."
"Non cupio tibi auxiliari. Id tu oblivisceris. Rem istam plane nihili facio; ad me non pertinet."
"Alane, per te obsecro. Cogita in quantas angustias redactus sim. Paulo antequam venires, paene exanimatus sum prae terrore. Fortasse et tu aliquando terrorem experieris. Sed non; istud ne reputaveris. Rem unice ex parte scientiae considera. Num quaeris unde corpora mortua proveniant quibus experimenta facis? Ne nunc quidem quaeras. Nimis multa iam tibi dixi; sed per te obsecro ut hoc mihi facias. Olim amici fuimus, Alane."
"De diebus illis ne loquaris, Doriane. Iam mortui sunt."
"At mortui nonnumquam remanent. Homo ille in superiore conclavi abire non vult; ad mensam sedet, capite demisso, brachiis porrectis. Alane, Alane! Nisi mihi opem tuleris, actum est de me. Quid enim? Suspendent me, Alane! Nonne intellegis? Ob id quod feci me laqueo suspendent."
"Nihil prodest hanc rem diutius agere. Plane recuso quicquam in ea facere. Insanum est te a me hoc postulare."
"Recusas igitur?"
"Recuso."
"Per te obsecro, Alane."
"Frustra."
Tum eadem illa miserationis species in oculis Doriani apparuit. Manum porrexit, chartae particulam sumpsit, aliquid in ea scripsit. Bis perlegit, diligenter complicavit, per mensam ad Campbellum promovit. Quo facto surrexit et ad fenestram abiit.
Campbellus eum admiratus est, tum chartam sustulit et explicavit. Ubi legit, vultus in pallorem mortis mutatus est, ipseque in sellam retro concidit. Tanta eum nausea corripuit ut cor suum, quasi in vacuo quodam recessu solum palpitans, ipsis suis ictibus consumi sentiret.
Post duo aut tria minuta in silentio horribili acta, Dorianus se convertit et post eum constitit, manum Campbelli umero imponens.
"Quam vehementer tui me miseret, Alane", submissa voce murmuravit. "Sed nullam aliam mihi viam reliquisti. Epistulam iam scripsi. Ecce eam; inscriptam vides. Nisi me adiuveris, necesse erit eam mittere. Nisi me adiuveris, mittam. Quid inde futurum sit, probe nosti. At me adiuturus es; iam enim recusare non potes. Conatus sum tibi parcere; ipse fatearis id oportet, si quid tibi aequitatis reliquum est. Durus fuisti, asper, contumeliosus. Ita me tractasti ut nemo umquam ausus sit, nemo quidem ex iis qui adhuc vivunt. Omnia tamen pertuli. Nunc meas leges tibi imponam."
Campbellus vultum manibus operuit; per totum corpus tremor pervasit.
"Ita, Alane, nunc mea vice leges impono. Quae sint, nosti. Res ipsa simplex est. Age, noli te in talem animi febrim conicere. Fieri necesse est; rem intuere et confice."
Gemitus ex Campbelli labris erupit, totusque contremuit. Horologii super focum positi crepitus Tempus in singulas quasi doloris particulas secare videbatur, quarum unaquaeque adeo horrenda erat ut tolerari non posset. Sentiebat velut ferreum circulum paulatim fronti suae artius astringi, quasi iam ignominia quae ei minabatur advenisset. Manus umero imposita plumbei ponderis instar premebat. Non erat ferendum; videbatur eum opprimere.
"Age, Alane; statim deliberandum est."
"Non possum", inquit ille voce sine ullo animi motu, velut verba ipsa rerum condicionem mutare possent.
"Necesse est. Eligendi potestatem non habes. Noli morari."
Paululum haesit. "Estne ignis in superiore conclavi?"
"Est; focus vapore inflammabili ardet, asbestoque instructus est."
"Domum mihi redeundum erit, ut quaedam ex officina mea sumam."
"Minime, Alane; ex his aedibus egredi non debes. In charta perscribe quibus opus sit; meus minister vehiculo conducto ea huc referet."
Campbellus paucas lineas festinanter exaravit, atramentum charta bibula exhausit, involucrumque adiutori suo inscripsit. Dorianus chartam sumpsit ac diligenter legit; tum tintinnabulum pulsavit et cubiculario tradidit, imperans ut quam celerrime rediret atque res petitas secum adferret.
Cum ostium vestibuli clausum est, Campbellus subita trepidatione expavit; e sella surgens ad focum accessit. Frigore quodam febrili tremebat. Per viginti fere minuta neuter quicquam locutus est. Musca magno stridore per cubiculum volitabat, horologiumque tamquam malleus pulsare videbatur.
Ubi hora prima sonuit, Campbellus se convertit et Dorianum Grayum intuens eius oculos lacrimis plenos vidit. Erat in puritate ac venustate maesti illius vultus aliquid quod eum ad iram vehementer concitaret. "Infamis es", murmuravit, "prorsus infamis!"
"Tace, Alane; vitam meam servasti", inquit Dorianus.
"Vitam tuam! Di boni, qualis ista vita est! Ex uno corruptelae genere in aliud delapsus es, nunc autem ad ipsum scelus pervenisti. Quod facturus sum, quod me facere cogis, non tuae vitae causa facio."
"Ah, Alane", suspirans Dorianus respondit, "utinam vel millesimam eius misericordiae partem mihi tribueres qua ego tui misereor!" Haec dicens se avertit atque in hortum per fenestram prospicere coepit. Campbellus nihil respondit.
Decem fere minutis interiectis, aliquis ostium pulsavit. Intravit minister arcam ingentem e ligno mahagonio confectam ferens, materiis chemicis plenam, cum longo filo chalybeo atque platineo in orbem convoluto duobusque ferreis forcipibus forma haud usitata.
"Hiccine ista relinquam, domine?" Campbellum rogavit.
"Ita", respondit Dorianus. "Et vereor, Francisce, ne iterum operam tuam requiram. Quo nomine est ille qui apud Richmondiam orchideas ad Selby mittit?"
"Hardenus, domine."
"Ita vero, Hardenus. Statim Richmondiam proficiscere, ipsum conveni, iubeque duplicem earum orchidearum numerum mittere quas iam iusseram, e quibus quam paucissimae albae sint; immo nullas omnino albas volo. Praeclarus hodie dies est, Francisce, Richmondiaque locus est amoenissimus; aliter te tanta molestia non afficerem."
"Nulla molestia, domine. Quota hora redeam?"
Dorianus Campbellum aspexit. "Quantum temporis experimentum tuum postulabit, Alane?" dixit placide, voce ab omni sollicitudine remota. Tertii hominis praesentia mirabilem ei animum addere videbatur.
Campbellus frontem contraxit et labrum momordit. "Quinque circiter horas", respondit.
"Satis mature igitur redieris, Francisce, si hora septima cum dimidia adfueris. Immo, paulisper: quae mihi ad vestiendum necessaria sunt tantum expone; reliquum vesperum tibi totum permitto. Domum ad cenam non redeo, nec opera tua indigebo."
"Gratias ago, domine", inquit minister atque exiit.
"Age nunc, Alane, ne momentum quidem perdendum est. Quam gravis est arca! Hanc ego feram; tu cetera sume." Celeriter et imperiose loquebatur. Campbellus eius imperio se subiectum sentiebat. Simul cubiculo exierunt.
Cum ad supremum scalarum aditum pervenissent, Dorianus clavem deprompsit atque in sera convertit. Tum constitit, oculisque eius perturbatio quaedam oborta est. Contremuit. "Non puto me posse ingredi, Alane", murmuravit.
"Mea nihil interest; opera tua non egeo", Campbellus frigide respondit.
Dorianus ostium paulum aperuit. Inter aperiendum vultum suae imaginis sub sole subsannantem conspexit. Ante eam in pavimento velum discerptum iacebat. Recordatus est se nocte superiore, tum primum in vita, fatalem illam picturam tegere oblitus esse; et iam accurrere parabat, cum exhorrescens retro se recepit.
Quid erat iste ros rubeus et foedissimus, umenti fulgore in una ex manibus relucens, quasi pictura ipsa sanguinem sudavisset? Quam horrendum erat! Eo ipso momento horribilius ei visum est quam illa res immota quam in mensa prostratam esse sciebat, cuius deformis atque incondita umbra in stragulo maculoso ostendebat eam ne tantulum quidem motam esse, sed eodem loco mansisse quo ipse reliquerat.
Profunde spiritum duxit, ostium paulo latius aperuit, oculis semiclusis capiteque averso celeriter intravit, constituerat enim ne semel quidem mortuum intueri. Tum se inclinavit, aulaeum auro purpuraque distinctum e solo sustulit et super totam imaginem iecit.
Ibi substitit; circumspicere metuebat, oculosque in perplexos aulaei ornatus defixerat. Audiebat Campbellum gravem arcam, ferramenta ceteraque omnia quae ad horrendum opus poscerat inferentem. Mirari coepit num Alanus cum Basilio Hallwardo umquam convenisset et, si forte convenissent, quid alter de altero iudicavisset.
"Nunc me solum relinque", vox severa a tergo audita est.
Dorianus se convertit et properanter foras exiit, vix animadvertens mortuum in sellam repositum esse, Campbellum autem in vultum eius luteum et nitentem oculos defixisse. Dum scalas descendebat, clavem in sera converti audivit.
Multo post horam septimam Campbellus in bibliothecam rediit. Pallidus erat, sed prorsus tranquillus. "Quod a me petisti feci", murmuravit. "Nunc vale. Ne umquam posthac alter alterum videamus."
"A pernicie me servasti, Alane. Hoc oblivisci non possum", Dorianus simpliciter respondit.
Simul atque Campbellus discesserat, ad superius cubiculum ascendit. Horrendus ibi acidi nitrici odor erat. Sed res illa quae ad mensam sederat evanuerat.