Apud indigenas Americae superioribus temporibus multa erant instituta peculiaria, quorum nonnulla et mores firmabant et pudicitiam populi custodiebant. Ex his fortasse singularissimum erat virginum illud convivium, quod quotannis habebatur. Qui rem obiter spectasset, vix omnem caerimoniae vim atque rationem intellexisset.
Ultimum huius generis convivium quod ipse vidi apud castellum Ellis, in Manitoba situm, anno circiter MDCCCLXXI celebratum est. Ibi, in planitie post vetus mercatorum emporium patente, non minus mille pedibus supra flumen Assiniboine, inter nemora erat amphitheatri instar locus natura conformatus. In extremo eius loco antiquum castellum stabat, quo iam inde ab anno MDCCCXXX septentrionales gentes adire solebant, ut cornua pulvere pyrio, sacculos plumbo complerent, pelles autem suas venderent.
Eodem loco ex una parte Sioux qui e suis sedibus profugerant, ex altera Assiniboini et Crei, gentes in finibus Canadensibus habitantes, conveniebant. Amicitia inter eos vigebat. Quamquam de conventu nulla publica pactione cautum erat, mos tamen invaluerat ut omnes hae gentes mense Iulio eo concurrerent.
Societas Mercatoria Sinus Hudsonis semper plurimas lodices rubras, caeruleas, virides albasque, cum pannis splendidis coloribus tinctis, paratas habebat. Quare, cum sollemnitas aestiva advenisset, indigenis vestes variae ac splendidae non deerant. Pigmenta quoque pro libidine emebant. Tunicae e pelle cervina factae manicis brevibus tum maxime placebant; ornamenta praecipua erant globuli vitrei atque aculei hystricum diligenter contexti.
Ubi res prospere cedunt, indigenae inter laetissimos omnium mortalium numerandi sunt. Singulis diebus aliqua oblectamenta instituebantur, quae omnes pariter spectare atque iis frui poterant. Pauperes autem ex eiusmodi celebrationibus maximam utilitatem percipiebant: nam pars insignis cuiusque festi in eo consistebat, ut ex opibus eorum qui id celebrabant multa egentibus dono darentur. Nec ullum sollemne publicum, quod clarae familiae dignitatem honoremve tangeret, sine pretiosorum munerum distributione haberi poterat.
Quodam sereno aestatis mane, dum carne bisontis siccata adhuc vescebamur, praeconem e gente Wahpetonorum audivimus. Is equulo maculoso ac variegato vectus circum orbem tabernaculorum nostrorum equitabat.
«Aquilae Albae filia, virgo Stella Rubra, virgines ex omnibus gentibus ad convivium suum invitat. In castris Wahpetonorum epulae celebrabuntur, antequam sol medium caeli cursum attigerit. Quaecumque pudicitiam servaverint, veniant. Stella Rubra iuvenes quoque adesse invitat, qui videant ne qua virgo indigna convivio intersit.»
Praeco mox cuncta castra circumiit, nec multo post puellae frequentissimae convenire coeperunt. Etiam castellum totum horum festorum studio commovebatur. Hoc autem convivium quasi sacrum habebatur. Nefas enim putabatur ullam puellam non integerrimis moribus praeditam ei interesse. Quapropter iuvenes hanc occasionem opportunam esse arbitrabantur, qua certo cognoscerent quaenam in sua gente virgines pudicae essent.
Neque deerant quae ante diei finem omnibus admirationem moverent. Cuique iuveni licebat virginem quam indignam esse certo sciret coram omnibus accusare. Quam graviter autem poenas daturus erat, nisi crimen probaret! Qui enim mulieri sine causa ignominiam inferre conatus esset, haud multum ab ultimo supplicio aberat.
Iuvenes quoque suum habebant convivium consimili ritu celebrandum, cui soli interesse poterant qui nullam umquam puellam procandi causa allocuti essent. Antequam quis belli virtute aliquam laudem meruisset, virginem ambire ridiculum existimabatur; tirones autem hac sua continentia vehementer gloriabantur.
Ex diversis castris virgines singulae aut gregatim adveniebant, vestibus e tela gossypina versicolori factis aut tunicis cervinis longis fimbriis globulisque ornatis indutae. Genae leves et capillorum nitentium discrimen minio leviter tingebantur. Singulae ligneam pateram, qua vescerentur, secum ferebant. Quae longius aberant equulis vehebantur; nonnullae autem, sive comitatus sive novitatis causa, binae in uno equo sedebant.
Circulus virginum circum saxum in coni speciem formatum disponebatur, quod basi sua innixum stabat et rubro colore pictum erat. Prope id duae sagittae novae leviter terrae infixae erant. Locus hic altaris cuiusdam vicem gerebat: nam quaeque virgo, priusquam in circulo locum sibi assignatum occuparet, ad saxum accedebat, idque primum, deinde sagittas leniter contingebat. Hoc velut iure iurando pudicitiam suam profitebatur. Quotiens autem puella ad illud altare accederet, spectatores commovebantur; interdum iuvenis aliquis procax exclamabat:
«Cave! Saxum evertes aut sagittas e terra evelles!»
His vocibus puellae perturbabantur, maxime vero illa quae minus sibi confideret neque satis firmo animo esset.
Statim post virginum circulum alter erat, qui anus matronasque virginum custodes continebat. Hic alter circulus vix minus quam interior spectatu iucundus videbatur. Singulae anus omni sollicitudine puellae sibi commissae motus observabant, quippe quas antea diligenter docuissent quemadmodum, si quid eveniret, se gererent.
Numquam, quod sciam, splendidior eius generis conventus visus est. Dies ipse amoenissimus erat. Crei, insignem equitandi peritiam demonstrantes, catervatim aderant; Assiniboini autem capillis supra frontem mirum in modum erectis et rubro pigmento largiter illitis conspiciebantur. Singulae Sioux nationis turmae proprios vestitus morumque usus diligenter servabant. Qui in castello muneribus fungebantur magna frequentia spectaculo aderant; nec insolens erat etiam virginem ex hominibus albis convivio interesse.
Iam tota ferme regio eo convenerat, virginesque verecunde in circulum ingrediebantur. Dum simplices caerimoniae, quibus priusquam cibus apponeretur uti mos erat, peragebantur, inter iuvenes Wahpetonenses subito tumultus quidam et commotio orta est. Omnes virgines trepidae eo respexerunt unde strepitus audiebatur. Mox iuvenis procerus e multitudine spectatorum processit atque ad circulum accessit. Omnes matronae custodes eum oculis torvis intuebantur, quasi ab incepto deterrere vellent; at ille constanti gradu praeter eas progressus est, rectaque ad virgines tetendit.
Tandem a tergo virginis cuiusdam Assiniboinae, forma egregia atque honesto genere natae, constitit atque ita locutus est:
«Doleo; sed ex more maiorum tibi hic interesse non licet.»
Puella perturbata surrexit, sed cito animum recollegit.
«Quid istuc sibi vult?» indignabunda quaesivit. «Ter ad me accessisti, ut me ambires; ter autem te audire recusavi. Tibi terga verti. Bis mecum erat Mashtinna: ea coram omnibus testari potest vera me dicere. Tertio, cum aquatum issem, mihi de industria obstitisti oravistique ut consisterem et verba tua audirem. Nolui, quod te non noveram. Makatopawee, quae mihi custos est, scit me vix pauca minuta afuisse. Alibi te numquam vidi.»
His rebus tam aperte enarratis iuveni nihil erat quod responderet. Omnibus iam apparuit eum, quod a puella repulsam tulisset, ultionis causa eam accusasse.
«Wu! Wu! Foras eum abripite!» iussit princeps custodum castrensium. Continuo temerarius iuvenis in proximam vallem praeruptam raptus est, ut ibi poenas daret.
Virgo autem, cuius fama tam manifeste defensa erat, in circulum rediit; tum epulae ministratae sunt. Carmen virginum cantatum est, atque quater omnes in orbem circa altare saltaverunt. Quaeque denique discedens rursus iure iurando se pudicitiam servaturam esse spopondit, donec viro sibi futuro occurreret.