Cum Buck quinque tantum minutis mille sescenta dollaria Ioanni Thornton quaesivisset, ei facultatem dedit nonnulla debita dissolvendi atque una cum sociis ad orientem proficiscendi, ut fodinam quandam perditam, fabulis celebratam, investigaret, cuius memoria aeque atque ipsius regionis annales in antiquitatem referebatur. Multi eam quaesiverant, pauci invenerant; nec pauci ex iis qui profecti erant numquam redierant. Tragicis casibus haec fodina insignis erat, arcanisque undique circumdata. Quis primus eam reperisset nemo sciebat.
Ne vetustissima quidem fama ad primum illum hominem perveniebat. Ab initio narrationis vetus quaedam casa semiruta memorabatur. Non unus ex iis qui morituri erant iuraverat se casam vidisse atque fodinam cuius sedem illa indicaret; fidemque verbis adstruxerant massulis auri ostensis, cuius generis nulla ex toto septentrionali tractu antea nota erat.
Neque tamen quisquam viventium ex illo thesauro opes abstulerat; mortui autem ad vitam non revertebantur. Itaque Ioannes Thornton, Pete et Hans, comitantibus Buck et sex aliis canibus, ignotum iter ad orientem ingressi sunt, ut perficerent quod homines canesque haud minus fortes antea frustra temptaverant. Traha vecti septuaginta miliaria Anglica adverso flumine Iucone processerunt, inde sinistrorsum in flumen Stewart deflexerunt, Mayo et McQuestion praeterierunt, nec substiterunt donec ipse Stewart in rivulum coartatus inter abrupta montium cacumina serperet, quae quasi dorsum totius continentis eminebant.
Ioannes Thornton neque ab hominibus neque a natura multa postulabat. Solitudinem feram non metuebat. Paulo sale et sclopeto instructus ubicumque vellet in deserta penetrare poterat, atque ibi quamdiu libuisset sustentari. Quoniam nihil festinabat, more incolarum indigenarum inter iter cibum venando comparabat; quod si eo die nihil cepisset, iter nihilo minus continuabat, certus se aliquando praedam reperturum.
Ita in hoc tanto itinere orientem versus caro sola cibum praebebat; tela ac tormentorum commeatus instrumentaque maximam trahae sarcinam efficiebant; tempus vero itineri destinatum infinitus futurorum dierum cursus suppeditabat.
Buck autem venatio, piscatus et per ignotas terras sine certo fine vagandi studium incredibili voluptate afficiebant. Interdum per multas hebdomades singulis diebus iter pertinaciter agebant; interdum totidem hebdomades alicubi castra ponebant, canibus otio fruentibus, dum homines ignibus admotis solum lutulentum et glareosum, frigore concretum, perfoderent, innumeras patellas terrae auriferae plenas iuxta ignem aqua eluerent. Nonnunquam esuriebant, nonnunquam largissime epulabantur, prout aut ferae abundabant aut venatio feliciter cesserat.
Aestate iam adventante, homines canesque sarcinis suis humeris aut dorsis impositis per caeruleos montium lacus ratibus traiciebant, atque ignota flumina vel secundo cursu descendebant vel adverso ascendebant, navigiis angustis, quorum tabulae serris ex arboribus in ipsa silva stantibus desectae erant.
Menses alii alios sequebantur, illi autem per immensas regiones nullis tabulis descriptas huc atque illuc vias incertas sequebantur, ubi hominum nullus comparebat, quamquam olim homines illic fuisse oportebat, si fabula de Casa Perdita vera erat. Aestivis nivium tempestatibus per iuga montium transibant; sub sole media nocte lucente in nudis montibus, inter ultimas arbores et nives perpetuas, frigore tremiscebant; deinde in valles aestatis floribus virentes descendebant, inter examina culicum muscarumque, atque in umbra molium glaciei fraga floresque colligebant, non minus matura speciosaque quam in meridianis regionibus nasci possent.
Autumno regionem lacuum miram intraverunt, tristem et silentem, ubi olim aves aquaticae versatae erant, nunc vero nec quicquam vivum nec ullum vitae vestigium apparebat. Nihil illic erat nisi ventorum frigidum flamen, glacies in recessibus tutioribus nascens et fluctuum ad litora deserta lenis maestusque strepitus.
Per alteram quoque hiemem itinera iam pridem deleta hominum priorum sequebantur. Semel veterem semitam per silvam arboribus notatis designatam offenderunt; tum Casa Perdita prope esse videbatur. Sed semita neque usquam certo incipiebat neque ad locum ullum perducebat; unde orta esset, quis eam aperuisset et quam ob causam, aeque incertum mansit. Alio tempore venatoriae cuiusdam casae ruinas vetustate consumptas fortuito invenerunt; inter lacera putridaque stragula Ioannes Thornton sclopetum vetustum, tubo praelongo atque silice ad pulverem accendendum instructum, reperit.
Intellexit id esse telum societatis mercatoriae Sinus Hudsonici, qualia antiquis illis diebus in regionibus septentrionali-occidentalibus adhibebantur, cum eiusmodi sclopetum tot pellibus castorum, compressis et in acervum structis, aestimaretur quot ad eius longitudinem exaequandam sufficerent. Nec quidquam amplius repertum est: nullum indicium hominis qui olim venatoriam casam exstruxerat telumque inter stragula reliquerat.
Ver iterum advenit, et tandem aliquando post tot errores invenerunt non Casam Perditam sed aurifodinam in alveo non profundo latae vallis, ubi aurum in fundo patellae lotoriae tamquam butyrum flavum lucebat. Ultra quaerere noluerunt. Singulis diebus operae merces multa milia dollariorum ex auro minuto et massulis constabat; cotidie autem laborabant. Aurum in saccos e pellibus alcium confectos condebant, quinquagenis libris in singulos saccos conditis, atque ante tugurium ramis abiegnis exstructum sicut ligna ad focum acervabant.
Gigantum instar laborabant, dum dies alios dies somniorum instar celeri cursu sequebantur, illis thesaurum in dies augentibus.
Canibus fere nihil agendum erat praeterquam ut carnem, quam Thornton interdum venatus erat, ad castra traherent. Itaque Buck multas horas ad ignem iacens cogitationibus indulgebat. Quoniam iam parum laboris erat, saepius ei obversabatur visio hominis villosi brevibus cruribus praediti; et saepe ante ignem oculis somnolentis connivens cum illo in mundum alterum, cuius memoria intra se vivebat, vagabatur.
Praecipuum autem illius mundi signum videbatur esse timor. Cum hominem villosum ante focum dormientem contemplaretur, capite inter genua demisso manibusque super caput consertis, videbat eum inquieto somno uti, saepius expavescentem ac expergiscentem; tum pavide in tenebras circumspiciebat atque plura ligna in ignem iniciebat.
Si forte ad litus maris ambulabant, ubi homo villosus conchylia colligens eadem statim devorabat, oculi eius ubique occultum periculum rimabantur, pedesque ad cursum vento celeriorem parati erant, simul atque aliquid minax apparuisset. Per silvam sine ullo strepitu procedebant, Buck ad calces hominis; ambo vigilantissimi erant atque intenti, auribus modo huc modo illuc motis, naribus tremulis; nam ille homo non minus acute quam Buck audiebat et odorabatur.
Homo ille villosus in arbores adsilire poterat atque inter ramos non minus celeriter quam humi progredi, brachiis de ramo in ramum pendens, nonnumquam intervallo duodecim pedum Anglicorum interiecto, modo dimittendo modo apprehendendo, numquam decidens nec umquam in apprehendendis ramis errans. Adeo inter arbores tamquam domi suae versari videbatur, non minus quam humi. Buck etiam meminerat se noctes multas sub arboribus vigilasse, quarum in ramis homo villosus dormiret, dormiens quoque brachiis firmiter adhaerens.
Visionibus hominis villosi coniuncta erat vox illa quae ex intimis silvae recessibus etiam tum audiebatur. Haec Buck ingenti inquietudine cupiditatibusque insolitis complebat; nescio qua obscura dulcedine laetabatur, atque desideria fera et motus animi in incertum finem tendentes sentiebat. Interdum vocem in silvam sequebatur, quasi res aliqua corporea quaeri posset; nunc submissius latrans, nunc minaciter, prout animus ferebat.
Modo rostrum in muscum silvestrem frigidum, modo in humum atram inter alta gramina infodiebat, atque ubertatem terrae olfaciens laetitia anhelabat. Modo post iacentes arborum truncos fungis obductos, quasi insidians, horas totas procumbebat, oculis auribusque ad omnia circum se mota sonantiaque intentis. Forsitan eo loco iacendo sperabat se vocem incognitam improviso intercepturum. Cur autem haec omnia faceret ipse nesciebat; impellebatur ut faceret, neque de causis umquam ratiocinabatur.
Impetus repentinus, cui resistere non poterat, eum corripiebat. Saepe in castris meridiano calore piger dormitabundus iacebat, cum subito caput erigebat, aures intendebat, attentus auscultans; tum in pedes exsiliens cursu effuso per horas multas procul per silvarum quasi porticus et patentes campos ibat, ubi crebri cespites palustres eminebant. Amabat siccatos rivorum alveos persequi, aut per silvam repere et vitam avium occultus explorare.
Aliquando totum diem inter virgulta latebat ut perdices silvestres alis strepentes, pectore inflato gradientes atque ultro citroque vagantes observaret. Maxime autem media nocte aestiva, cum lux tenuis vix interiret, per silvas currere delectabatur; tum murmura silvae languida et quieta audiebat, signa sonosque tamquam homo litteras libri legebat, et arcanum illud nescio quid investigabat quod eum vocabat, dormientem vigilemque, semper vocabat ut veniret.
Quadam nocte e somno subito exsiluit, oculis ardentibus, naribus tremulis et odorem captantibus, iuba hirsuta fluctibus quasi subinde assurgente. E silva venit vox (vel potius una eius nota, cum multis modis caneret) clarius certiusque quam umquam antea: ululatus longus, similis quidem sed tamen dissimilis ulli sono quem canis borealis ederet. Hunc sonum Buck more antiquo et familiari agnovit, quasi iam pridem auditum. Per castra dormientia prosiluit, per silvam tacito cursu rapidissime penetravit.
Cum ad vocem propius accessisset, cautius tardiusque singulos gressus disposuit, donec ad locum inter arbores apertum pervenit. Prospiciens vidit lupum silvestrem longum gracilemque, posterioribus cruribus insidentem, rostro ad caelum erecto.
Quamquam nullum Buck sonitum fecerat, lupus ululare destitit atque praesentiam eius olfactu investigare conatus est. Buck in apertum lente successit, corpore paulum demisso atque contracto, cauda recta rigidaque, pedibus insolita cura positis. Singuli motus minas simul et amicitiae signa praeferebant; erat ista pax minax qua ferae venatrices inter se occurrentes utuntur. Sed lupus, ut Buck conspexit, fugit; Buck ingentibus saltibus eum assequi cupiebat.
In caecum rivi alveum eum compulit, ubi congestae arbores cursum obstruebant. Lupus repente conversus posterioribus pedibus se circumegit, sicut Joe et ceteri canes septentrionales in angustiis circumventi solent; ringebatur, pilos erigebat, et dentes crebris continuatisque ictibus inter se collidebat.
Buck non impetum fecit, sed circa lupum ambulans aditus claudebat, eum gestibus amicis alliciens. Ille tamen suspicax metuebat; nam Buck triplo gravior erat, lupusque ipse capite vix ad umerum Buck perveniebat. Tempore opportune captato prosiluit, atque cursus denuo institutus est. Iterum atque iterum in angustias eum egit Buck, idemque accidit. Lupus enim viribus confectus erat; aliter Buck tam facile eum assequi nequivisset.
Currebat ille donec Buck caput ad eius latus admoveret; tum repente conversus ad resistendum subsistebat, mox autem, ubi occasio daretur, rursus fugam capessens.
Tandem pertinacia Buck praemium tulit. Lupus, ubi intellexit nihil sibi mali parari, rostrum eius suo olfactavit. Exinde amici facti sunt, atque inter se trepide et quasi verecunde ludebant, sicut ferae saevissimae ipsam feritatem ludendo fallere videntur. Aliquanto post lupus placido cursu discessit, eo habitu quo manifestum erat eum ad certum locum contendere.
Lupus gestibus Buck significavit ut secum veniret; ambo igitur per obscurum crepusculum pariter, adverso rivi alveo, in angustias unde rivus effluebat, tum super iugum asperum in quo fons eius ortus erat, cucurrerunt.
Altero latere montium in planitiem descenderunt, ubi immensa nemora multi rivique erant. Per haec spatia assidue, hora post horam, cursu procedebant, sole altius surgente et calore diei increscente. Buck effusa laetitia exsultabat; sentiebat se tandem vocationi parere, una cum fratre silvestri ad eum locum currentem unde vocatio ipsa certe prodiret.
Memoriae antiquae eum impetu celeri invadebant; iisdem movebatur, sicut olim rebus ipsis quarum nunc solae umbrae in animo remanserant commotus erat. Idem iam aliquando in illo altero mundo obscuro memoria servato fecerat; nunc rursus faciebat, liber per campos currens, terra calcibus non trita sub pedibus, caelo late patente supra caput.
Ad fluentem quendam rivum potandi causa substiterunt; atque Buck, dum bibit, Ioannis Thornton recordatus est. Consedit. Lupus ad locum unde vox certe veniebat iter continuavit, mox ad eum reversus rostrum rostro admovit eumque gestibus ut sequeretur hortari videbatur. Buck autem conversus lente eadem qua venerat via redire coepit. Lupus silvestris horam fere integram iuxta eum cucurrit, leniter queritans; postremo consedit, rostrum ad caelum sustulit et ululavit.
Maestus ille ululatus erat; Buck autem non destitit, sed progrediens audivit vocem paulatim extenuari, donec procul omnino evanuit.
Ioannes Thornton cenabat, cum Buck in castra subito irruit atque amore effrenato in eum insiluit; hominem in terram deturbavit, super eum reptavit, faciem linxit, manum dentibus leniter prehendit, ineptias denique omnes egit, ut Thornton dicere solebat; hic interea canem huc atque illuc quassabat et amatoria convicia iocans ingerere non desinebat.
Biduum integrum, die ac nocte, Buck castra non reliquit neque Thornton ex oculis dimisit; ubique operanti aderat, comedentem observabat, vesperi in stragula cubitum euntem et mane surgentem prosequebatur. Sed post biduum vox ex silva iterum audiri coepit, multo etiam imperiosior. Vetus inquietudo rediit; recordatio fratris feri eum vexabat, recordatio quoque terrae amoenae trans iugum positae, et illius longi cursus quo per immensa nemora una cucurrerant.
Rursus in silvis vagari instituit; sed frater silvestris iam non comparuit, nec, quamvis longis vigiliis animum intendisset, maestum illum ululatum iterum audivit.
Noctu sub divo dormire coepit, interdum dies complures castris abesse. Semel iugum super fontem rivi transgressus in regionem nemorosam rivis intertextam descendit. Illic hebdomadem totam erravit, frustra nova fratris silvestris vestigia quaerens, cibum venatu sibi comparans, iterque longo illo leni cursu conficiens qui lassitudinem numquam sentire videbatur.
In magno flumine, quod alicubi in mare excurrebat, salmones piscabatur. Iuxta id flumen ursum magnum nigrum interfecit, qui, dum et ipse pisces capere studebat, oculis a culicibus paene excaecatis, impotenti feritate per silvam errabat. Ne sic quidem facile proelium fuit: gravis pugna ultimas feritatis eius scintillas adhuc latentes excitavit.
Biduo post, cum ad cadaver ursi redisset, duodecim gulones de praeda inter se rixantes invenit. Eos tamquam paleas vento dissipavit; fugientes autem duos reliquerunt qui posthac numquam iterum de praeda certaturi erant.
Cupiditas sanguinis multo quam ante acrior facta est. Buck iam interfector erat, vera fera rapax, animalibus viventibus vescebatur, solus sine auxilio, propriis viribus suaque sollertia fretus, in natura infesta ubi validissimi tantum supererant gloriose victor. Inde ingens sui fiducia nata est, quae velut contagio per ipsum corpus diffundebatur.
Haec fiducia in omnibus motibus elucebat, in singulis musculorum contractionibus conspicua erat, ipso habitu corporis haud minus perspicue quam sermone declarabatur; pulcherrimumque eius villosum tegmen paene splendidius reddebat. Nisi paucae maculae fuscae in rostro supraque oculos et linea pili albi in medio pectore decurrens obstitissent, lupus ingens, omnibus eius generis lupis maior, videri poterat. A patre ex genere canum Sancti Bernardi magnitudinem pondusque traxerat; mater autem, canis pastoralis Scotica, huic magnitudini corporisque ponderi figuram dederat. Rostrum longum lupino rostro simile erat, nisi quod omnium luporum rostris amplius; caput paulo latius lupinum caput ingenti forma referebat.
Calliditas eius erat lupina atque silvestris, intellegentia canis pastoralis et canis Sancti Bernardi; his omnibus accesserat experientia in acerrima disciplina vitae parta. Ita factum est ut nulli ex animantibus in silvis vagantibus minus formidabilis esset. Carnivorus erat, sola carne vivebat; ad summum aetatis robur pervenerat, vita viribusque exuberans.
Cum Thornton manu blanda tergum eius perstringebat, strepitus quidam minutus crepitansque manum sequebatur, singulis pilis tactu velut inclusam quandam vim magneticam emittentibus. Omnes eius partes, tam cerebrum quam corpus, nervi fibraeque musculorum, ad summam sensibilitatem intentae erant; partes omnes inter se optimo quodam concentu consentiebant. Quodcumque videre aut audire vel experiri contingeret et actionem posceret, ad id fulguris celeritate respondebat.
Canis septentrionalis quam celerrime ad oppugnandum aut vim repellendam prosiliret, Buck duplo celerius prosilire poterat. Motum cernebat, aut sonum percipiebat, atque respondebat antequam alter canis ipsum motum cernere aut sonum audire satis temporis habuisset. Uno quasi temporis puncto animadvertebat, deliberabat, agebat. Reapse haec tria, animadvertere, deliberare, agere, ordine succedebant; sed intervalla tam exigua erant ut eodem tempore omnia fieri viderentur.
Musculi vitali vi cumulati instar chalybeorum elaterum repente in actionem solvebantur. Vita tamquam amnis splendidus, gaudens effervescensque, totum corpus percurrebat, donec tanta esset vitae vis ut ipsum corpus disrumpere atque in omnem mundum effundi videretur.
«Numquam huiusmodi canis fuit», Ioannes Thornton quodam die dixit, dum socii Buck e castris gradientem contemplabantur.
«Cum hic fabricatus esset, forma qua factus erat confracta est», respondit Pete.
«Per Iovem, et ego idem censeo», confirmavit Hans.
Illi eum e castris egredientem videbant, non autem repentinam illam terribilemque mutationem quae, simul ac se silvae latebris commiserat, efficiebatur. Iam non gradiebatur. Statim naturam ferae silvestris induit, tacitus molliterque velut felis incedens, umbra per umbras transiens quae nunc apparebat nunc evanescebat. Sciebat quomodo singulis latebris uteretur, quomodo ventre reptaret more serpentis atque, serpenti similis, prosiliret et vulneraret.
Perdicem nivariam e nido capere, leporem dormientem interimere, sciurulos striatos in ipso aere dentibus excipere poterat, qui momento nimis sero ad arbores fugiebant. Pisces in stagnis patentibus non satis veloces erant ut effugerent, nec castores aggeres suos reficientes satis cauti. Ad edendum occidebat, non mera saeviendi voluptate; sed maxime cibum a se ipso captum edere malebat.
Erat tamen in his rebus quasi occultus iocus; delectabatur enim sciuris furtim appropinquare et, cum iam eas paene teneret, dimittere, ut ad summas arbores stridentibus vocibus mortis terrore actae aufugerent.
Autumno appropinquante alces plurimae apparere coeperunt, ad inferiores et mitiores valles hiemandi causa paulatim descendentes. Buck vitulum alcinum semiadultum a grege aberrantem iam prostraverat; nunc autem praedam maiorem ac ferociorem ardenter cupiebat. Eam quodam die in iugo supra fontem rivi reperit. Grex viginti alcium e regione fluminum nemorumque transierat; inter quas insignis erat mas ingens.
Hic ira ferocissima furebat, atque sex pedes Anglicos altitudine superans adeo formidandus adversarius erat ut ne Buck quidem maiorem desiderare posset. Magna cornua lata et palmata, quattuordecim ramis distincta, huc atque illuc iactabat, inter extremos apices septem pedes patentia. Ocelli parvi odio ac feritate micabant, ipseque Buck conspecto magno fremitu saeviebat.
Ex latere eius, paulo ante femur, extremum sagittae pennis instructum eminebat, unde feritas illa orta esset apparebat. Buck instinctu ab antiquis venandi diebus mundi primigenii tradito duce alcem e grege segregare coepit. Id opus minime leve erat. Latratu et saltibus ante oculos bestiae versabatur, extra ictum cornuum ingentium atque ungularum latarum terribilium, quarum uno ictu vita eius extingui potuisset.
Mas, cum hosti dentibus armato terga dare atque progredi non auderet, irae violentissimis motibus agitari solebat. Tum in Buck incurrebat; ille callide cedebat, simulans se aegre effugere posse atque ita eum longius alliciens. Sed cum iam a grege remotus esset, duo tresve mares iuniores adversus Buck rursus impetum faciebant, quo alcem vulneratam ad suos redire sinebant.
Est in silvestribus rebus patientia quaedam, pertinax, infatigabilis, perseverans non minus quam ipsa vita: ea araneam in tela, serpentem in anfractibus suis, pantheram in insidiis infinitas horas immotam continet. Praecipue iis animantibus propria est quae alias animantes ut devorent venantur; hanc quoque patientiam Buck praestabat, dum ad latus gregis haerens iter retardabat, iuniores mares irritabat, feminas cum vitulis semiadultis terrebat atque alcem sauciam impotenti ira excruciabat. Per dimidium diem res ita gesta est.
Buck ubique simul esse videbatur, omnibus ex partibus incursans, gregem quasi turbine minarum circumdans, praedam sibi destinatam identidem seiungens quotiens ad socios reverteretur, patientiam animantium quae praeda erant consumens: minor enim patientia est praedae quam eius qui praedam petit.
Die vergente et sole ad sedem suam in parte caeli septentrionali-occidentali descendente (tenebrae enim redierant, noctesque autumni sex horas durabant), mares iuniores minus minusque libenter ad principem suum ab hoste oppugnatum defendendum revertebantur. Hieme adventante in valles inferiores descendere festinabant, nec videbatur iis umquam possibile se ab isto hoste indefesso, qui moram iniungeret, liberare. Neque praeterea totius gregis aut iuniorum marum vita petebatur.
Unius tantum ex grege bestiae vita poscebatur, quod ad ipsorum salutem multo minus pertinebat; tandem igitur pretium illud solvere parati erant.
Crepusculo imminente senex mas capite demisso stabat, gregem recedentem intuens: feminas quas noverat, vitulos quos genuerat, mares quibus imperaverat; illi per lucem iam defluentem citato gradu aberant. Ipse sequi non poterat; ante rostrum enim insiliebat saeviens dentibusque armatus hostis, nullam fugam concessurus.
Pondere dimidiam tonnam tribus centenariis Anglicis superabat. Diu fortiter vixerat, vitam pugnis certaminibusque plenam agens; nunc tandem mortem dentibus bestiae oppetebat cuius caput ad ingentia eius genua nodosa vix perveniebat.
Ex eo tempore, noctu et interdiu, Buck praedam numquam reliquit; nec quicquam quietis concessit, nec ut folia arborum tenerosve betularum salicumque surculos pasceretur permisit. Ne aquam quidem haurire sivit vulnerato alci, quamvis tenues rivos ad quos perveniebant siti urente attingere conaretur. Saepe desperatione ad longam fugam se proripiebat.
Tum Buck eum retinere non temptabat, sed cursu facili posteriora sequebatur, huius venationis ratione contentus: si alces staret, ipse procumbebat; si cibum aut potum petere conaretur, atrociter oppugnabat.
Ingens bestiae caput sub velut arbore cornuum magis magisque inclinabatur; gradus gravis et vacillans paulatim languebat. Iam diu uno loco stare solebat, rostro prope terram demisso, auribus sine vigore pendentibus; Buck autem plures horas habebat quibus aquam biberet et requiesceret. Interdum dum lingua rubra propendente anhelans oculos in alcem defixos tenebat, videbatur ei rerum facies mutari. Novum quendam motum per regionem serpere sentiebat.
Alcibus in eam regionem descendentibus aliae quoque animantes adveniebant. Silvae, amnes, aer ipse eorum praesentia quasi pulsare videbantur. Nuntium autem non visu, non auditu, non odoratu, sed sensu quodam subtiliore accipiebat. Nihil audiebat nihil videbat; tamen intellexit regionem aliquo modo iam mutatam esse, res novas et ignotas per eam discurrere, atque statuit id explorare simul atque quod agebat confecisset.
Quarto denique die exeunte ingentem alcem prostravit. Totum diem noctemque iuxta cadaver permansit, alternis vicibus comedens atque dormiens. Inde quiete refectus viribusque instauratis ad castra et Ioannem Thornton redire constituit. Longo atque aequabili cursu ire coepit, horas continuas per vias nemorosas et perplexas procedens, numquam semitae dubius, per ignotas regiones directo itinere domum petens tanta viae inveniundae certitudine ut hominem ipsamque acum magneticam pudore afficeret.
Quo longius ibat, eo clarius novam agitationem regionis percipiebat. Nova vita illic versabatur, ab ea quae tota aestate adfuerat diversa. Neque iam nuntium occulto incertoque sensu tantum accipiebat: aves de eo garriebant, sciuri obstrepentes narrabant, ipsa aura susurrabat. Pluries consistens recentem matutinum aerem magnis haustibus naribus traxit, atque nuntium inde perceptum eum ad currendum incitavit celerius.
Animum eius oppresserat praesensio mali imminentis, immo fortasse iam patrati; cum ultimum iugum transgressus in vallem ubi castra erant descendisset, gressus cautiores reddidit.
Tribus miliariis Anglicis a castris distans nova vestigia offendit, quibus pili cervicis undatim erigi coeperunt. Vestigia recta ad castra et Ioannem Thornton ducebant. Buck celeriter, sed furtim pergebat, nervis omnibus intentis, plurima vitae transeuntis indicia explorans, quae rerum gestarum historiam, praeter ultimum exitum, enarrabant. Naribus agnoscebat diversa signa eorum qui eam viam paulo ante transierant. Animadvertit silvam insolito, quasi ominoso silentio tacere. Aves aufugerant, sciuri latebant.
Unum tantum sciurum conspexit, nitidum et cinereum, cuius corpus adeo ad ramum emortuum eiusdem coloris adpressum erat ut ligni ipsius tuber videretur.
Buck umbrae labenti similis progrediens repente rostrum quasi vi invisibili in latus abreptum sensit. Odorem novum inter virgulta secutus Nig invenit. Ille in latere iacebat, eo loco mortuus quo sese traxerat; sagitta per utrumque corporis latus eminebat, tam cuspide quam pennis conspicua.
Centum iardis Anglicis longius unum e canibus iugalibus, quos Thornton in oppido Dawson emerat, invenit; hic in ipso itinere mortis convulsionibus iactabatur, quem Buck ne subsistens quidem praeteriit. Ex castris plurium hominum voces languidae audiebantur, cantus modo ascendentes modo descendentes. Ventre ad ultimam areae apertae oram provolutus Hans pronum humi iacentem vidit, sagittis undique confixum velut echinum spinis.
Eodem momento oculos ad eum locum convertit ubi casa ex abiegnis ramis exstiterat; ibi conspexit rem qua omnes cervicis umerorumque pili statim erecti sunt. Irae tam ingens impetus eum occupavit ut vix sui compos esset. Nec se ringi sciebat, quamquam voce horrenda et ferocissima ringebatur. Tum postremum in vita sua irae impetum calliditati et consilio dominari passus est; tantus enim in Ioannem Thornton amor erat ut sui potestatem amitteret.
Yeehatae circa ruinas tugurii ramis abiegnis exstructi saltabant, cum subito horrendum rugitum audiverunt atque animal in se irruens viderunt quale numquam antea conspexerant. Buck erat, vivus quasi furoris turbo, caedis aviditate se in eos proiciens. In primum hominem, qui gentis princeps erat, exsiluit, guttur tam late dilacerans ut e vena iugulari sanguis fontis instar erumperet.
Neque praedae discerpendo moratus est; cursu praeteriens alterius viri guttur sequenti saltu discerpsit. Nulla vi repelli poterat. In medio eorum versabatur, laniabat, scindebat, necabat, semper adeo celeriter ac terribiliter se movens ut sagittae in eum coniectae irritae caderent.
Immo motus eius incredibili celeritate fiebant, atque ipsi incolae tam prope inter se confusi erant ut sagittis suos vulnerarent. Iuvenis quidam venator hastam in Buck per aera salientem iecit, quae tanta vi alterius venatoris pectus transfodit ut cuspis per tergum eius eminuerit. Tum Yeehatas pavor invasit; fugerunt in silvas, clamantes malum quendam spiritum advenisse.
Et vero Buck velut daemon ipse corpore indutus erat, fugientes persequens atque inter arbores tamquam cervos sternens. Funestus ille dies genti Yeehatarum fuit. Longe lateque per regionem dispersi sunt; nec nisi hebdomade transacta ultimi superstites in valle inferiori convenerunt damna sua numeraturi. Buck vero, postquam persecutione fatigatus est, ad castra diruta rediit. Pete eo loco invenit ubi in stragulis primo improviso impetu interfectus erat.
Luctae Thorntonis desperatae vestigia recentia in terra tamquam litterae impressa erant, quae Buck odoratu usque ad oram lacus profundi singillatim persecutus est. Iuxta ripam Skeet iacebat, capite et pedibus anterioribus in aqua demersis, ad extremum fidelis. Lacus ipse, luto ex alveolis quibus aurum lavabatur infuscatus, quicquid intus habebat penitus celabat; Ioannem autem Thornton continebat. Nam vestigia eius in aquam usque Buck persecutus est, nulla autem ex aqua egredientia invenit.
Totum diem Buck ad lacum maerens mansit, aut per castra inquietus errabat. Mortem, quatenus motus finem vitaeque inter vivos absentiam significabat, iam noverat; et Ioannem Thornton mortuum esse intellexit. In animo ingens inane relictum erat, fami quodammodo simile; sed hic dolor continenter mordebat, quem nulla cibi copia explere poterat.
Interdum cum corpora Yeehatarum interfectorum intueretur, dolorem paulisper obliviscebatur; tum insolita superbia se impleri sentiebat, maiori quam umquam antea. Hominem, omnium animantium quas persequi poterat nobilissimam praedam, occiderat, atque occiderat contra legem fustis et dentium. Corpora mirabundus olfactabat. Tam facile mortui erant! Difficilius erat canem septentrionalem quam illos interimere. Nulla vi pares erant, nisi sagittas hastasque et fustes ferrent.
Posthac igitur nihil eos timebat, nisi cum tela et fustes manibus gestarent.
Nox advenit, luna plena supra arbores in caelum alte surrexit, totamque regionem luce tam pallida perfudit ut umbratica dies videretur. Nocte iam facta Buck ad lacum sedens, maerens atque cogitans, novum quoddam vitae motum in silvis animadvertit, alienum ab illo quem Yeehatae attulerant. Surrexit, aures intendit, naribus odorem captavit. E longinquo vox acuta tenuis audita est, quam similes multae voces quasi choro exceperunt. Momenta praeteribant, ululatus propius propiusque veniebant atque invalescebant.
Iterum eos sonos agnovit, quasi ex altero illo mundo in memoria superstite redirent. In medium spatium apertum processit atque auscultavit. Vocatio erat, multisonans illa vox, nunc dulcius atque imperiosius quam umquam invitans. Et nunc primum sine ulla dubitatione parere paratus erat. Ioannes Thornton mortuus erat. Ultimum vinculum ruptum erat; neque homines neque ea quae ab eo exigebant eum amplius retinebant.
Lupi in gregem congregati, qui viva animalia venabantur sicut Yeehatae alcibus migrantes insidiabantur, tandem e regione fluminum nemorumque transierant et in vallem Buck irruperant. In locum apertum, quem luna inundabat, tamquam argenteus fluctus effusi sunt; in medio Buck velut signum immobile stabat eos opperiens. Magnitudine eius et quiete territi ad momentum substiterunt; tum audacissimus unus directo in eum exsiluit.
Buck fulguris instar eum percussit, cervicem fregit. Ipse deinde sicut ante immotus stetit, lupo vulnerato post tergum dolore convulso. Tres alii continenter impetum fecerunt, sed singuli retro refugerunt, e gutturibus aut umeris sanguinem fundentes.
Quo facto grex omnis in eum nullo ordine incubuit, inter se coartatus impeditusque nimia cupiditate praedam sternendi. Mirabilis eius velocitas et agilitas plurimum profuerunt. Posterioribus pedibus tamquam cardine conversus, mordens et vulnerans, ubique simul se ostendebat, neque ulla pars corporis impetui patebat, adeo celeriter huc illuc sese torquebat et defendebat.
Sed ne a tergo circumveniretur pedem referre coactus est, praeter lacum usque in alveum rivi, donec ad aggerem altum glareosum pervenit. Ibi ad angulum rectum aggeris, quem homines aurum fodientes effecerant, se recepit; ibi tribus a lateribus munitus nihil nisi adversos hostes sustinere debebat.
Tam fortiter eos fronte sustinuit ut post dimidiam horam lupi repulsi discederent. Omnium linguae ore pendebant, candidi dentes in luce lunae atrocius albescebant. Nonnulli humi recubantes capite erecto et auribus intentis eum spectabant; alii stantes observabant; alii aquam e lacu lingebant. Tum unus lupus longus, gracilis, cinereus, placide ac quasi amicitiam petens appropinquavit. Buck fratrem silvestrem agnovit, cum quo noctem atque diem currendo transegerat.
Lupus molliter queritabatur; Buck quoque eodem modo respondit, amboque rostra contulerunt.
Deinde lupus senex, macer et proeliis cicatricosus, advenit. Buck labra velut ad ringendum contraxit, sed tamen rostrum cum illo olfactavit. Senex tum consedit, rostrum ad lunam erexit et longum luporum ululatum edidit. Ceteri consederunt et una ululaverunt. Tum demum Buck sine ullo ambiguitatis vestigio vocationem agnovit. Ipse quoque consedit et ululavit. Quibus peractis ex angulo suo processit, totusque grex eum circumstetit, olfactu perquirens, nunc amicitiae nunc feritatis signa ostendens.
Principes gregis ululatum sustulerunt atque in silvas prosilierunt; ceteri ululatu concordi eos secuti sunt. Buck quoque una cum eis cucurrit, iuxta fratrem silvestrem, currens et ipse ululans.
Hic de Buck narrandi finem facere liceat. Neque multi anni intercesserunt cum Yeehatae mutationem in genere luporum silvestrium animadverterunt: nonnullis enim in capite et rostro fuscae maculae conspiciebantur, et in medio pectore linea candida decurrebat. At mirabilius erat quod Yeehatae de Cane Larvali narrabant, qui ante luporum gregem cursitaret.
Hunc Canem Larvalem metuunt; callidior enim ipsis est, hieme saevissima in castra furtim irrumpit, laqueos eorum spoliat, canes necat, fortissimis quoque venatoribus non cedit.
Immo narratio in dies tristior fit. Sunt venatores qui ad castra non revertuntur; alios populares gutture atrociter dilacerato reppererunt; circa corpora autem in nive vestigia luporum erant maiora quam ullius lupi noti. Singulis autumnis, cum Yeehatae alcium migrationem sequuntur, vallis quaedam est quam numquam intrant. Sunt etiam feminae quae maerore afficiuntur cum ad ignem narratur quomodo Malus Spiritus illam vallem ad habitandum sibi elegerit.
Aestate tamen unus hospes ad eam vallem venit, Yeehatis omnino ignotus. Lupus est ingens, pilo praeclaro vestitus, ceteris lupis similis simul dissimilisque. Solus ex amoena regione silvarum transit, atque in spatium inter arbores apertum descendit.
Illic quasi rivulus pulveris aurei e saccis putridis pelle alcina confectis effluit atque in terram absorbetur; alta gramina per eum crescunt, humus foliis herbisque putrescentibus facta supra eum se diffundit et colorem flavum a sole abscondit. Hic ille lupus aliquamdiu tacitus moratur, deinde semel longo maestoque ululatu edito discedit.
Neque tamen semper solus est. Cum longae hiemis noctes redeunt et lupi praedam secuti in valles inferiores descendunt, interdum ille conspicitur ante gregem currens sub luna pallida aut boreali lumine tremulo; immanis supra socios adsilit, ingenti gutture personans, dum carmen mundi adhuc iuvenis canit, ipsum gregis carmen.