Superiore Decembri Ioannes Thornton pedes gelu laeserat; tum socii, omnibus ad eius commoditatem comparatis, eum ibi reliquerant, ut convalesceret, ipsi contra fluminis cursum profecti, quo trabes serratas in ratem colligerent, quae Dawson deveheretur. Cum Buck e morte eripuisset, paulum adhuc claudicabat; sed calore in dies augescente etiam illa exigua claudicatio evanuit.
Ibi Buck per longos veris dies ad fluminis ripam recubans, fluentem aquam intuens, avium cantus naturaeque susurros otiosus audiens, vires paulatim recuperavit.
Grata sane quies est post tria milia miliariorum Anglicorum confecta; fatendum tamen est Buck, dum vulnera coalescerent, musculi crescerent, caro ossa rursus tegeret, aliquantum desidiosior factus esse. Ceterum omnes pari otio fruebantur, Buck et Ioannes Thornton et Skeet et Nig, ratem exspectantes qua Dawson descenderent. Skeet, canicula Hibernica e genere canum ad aucupium excultorum, Buck protinus amica facta est; qui tum morti proximus erat neque primis eius amicitiae signis resistere poterat.
Insita illi erat medicinae quasi quaedam sollertia, qualis in nonnullis canibus invenitur: nam, ut feles mater catulos suos lingua abluit, sic illa vulnera Buck lambendo purgabat. Singulis matutinis horis, ubi ientaculum sumpserat, ultro sibi impositum officium exsequebatur, donec Buck eius curam non minus quam Thorntonis opperiri assuevit. Nig, aeque benevolus sed minus blandus, canis erat ingens et niger, ex cane odoratum vestigante et cane cervos venante mixto genere ortus, oculis quasi ridentibus atque animo inexhaustae benignitatis.
Miratus est Buck quod illi canes nullo in eum invidiae sensu afficiebantur. Eandem, quae Ioanni Thorntoni inerat, benignitatem animi et liberalitatem participare videbantur. Cum vires Buck redirent, illi ad ludicra omnis generis certamina eum sollicitabant; quibus etiam Thornton ipse nonnumquam se admiscebat. Ita inter ludos et cursitationes Buck ex morbo convaluit atque in novam vitae condicionem transiit. Tum primum verum amorem, ardentem atque sincerum, sensit. Tale quiddam apud iudicem Miller in aprica valle Sanctae Clarae numquam expertus erat.
Cum filiis iudicis venabatur et longis itineribus ibat, tamquam socius communis operis; nepotibus eius tutor erat gravis ac paene superbus; cum iudice ipso necessitudine quadam digna et sollemni coniungebatur. Sed ut amore arderet, veneraretur, quasi mente alienaretur, hos sensus solus Ioannes Thornton in eo excitare potuerat.
Hic vir vitam eius servaverat, quod ipsum haud parvum erat; praeterea talem se dominum praebebat, qualem optare posses. Alii homines canibus consulebant vel quia officium ita postulabat vel quia id ipsis expediebat; ille suos tamquam liberos proprios curabat, quia aliter facere natura sua non poterat. Nec ibi subsistebat: numquam blandam salutationem aut solacii verbum praetermittebat, et cum canibus diu considere colloquique, quod ipse nugas effundere dicebat, non minus sibi quam illis voluptati erat.
Solebat caput Buck manibus aliquanto durius comprehendere, suumque caput eius capiti admovere, eumque huc atque illuc quassare, interea conviciis appellans quae Buck pro blandissimis nominibus accipiebat. Nihil illi gratius erat tali amplexu et iuramentis submissa voce prolatis; atque, quotiens huc illuc iactabatur, tantus animum eius gaudii impetus occupabat, ut cor ipsum e pectore excuti posse videretur.
Cum vero dimissus prosiluisset, ore quasi ridente, oculis omnia loquentibus, faucibus sonum nondum emissum trementibus, atque ita immotus consisteret, Thornton admiratione paene religiosa exclamare solebat: «Deus bone! Paene loqui potes!»
Habebat Buck singularem amoris significandi rationem, quae iniuriae similis erat. Saepe manum Thorntonis ore apprehendebat et dentibus tam vehementer premebat ut impressa dentium vestigia in carne aliquamdiu manerent. Quemadmodum Buck convicia pro verbis amoris habebat, ita vir simulatum illum morsum pro blanditia interpretabatur.
Plerumque tamen amor Buck in tacita veneratione consistebat. Cum a Thorntone tangeretur aut alloqueretur, gaudio prope efferebatur, sed numquam ipse eiusmodi indicia petebat. Non ut Skeet, quae rostrum sub domini manum subicere et identidem impellere solebat donec mulceretur, neque ut Nig, qui graviter incedens magnum caput in genu Thorntonis deponeret, Buck dominum procul venerari contentus erat.
Horas integras ad pedes Thorntonis iacebat, attentus atque erectis animi sensibus, in vultum eius suspiciens, eum fixis oculis contemplans atque explorans, quidquid in facie vel levissime mutaretur, quidquid ageret aut vultu significaret, summo studio persequens. Interdum paulo longius, ad latus vel post tergum, iacebat, corporis lineamenta et motus subinde factos contemplans.
Saepe tanta erat inter utrumque tacita animorum coniunctio, ut intentus Buck obtutus Thorntonem caput vertere cogeret; tum vir aspectum reddens sine verbo eum intuebatur, caritate ex oculis eius non minus quam ex oculis Buck elucente.
Multo tempore postquam servatus est Buck aegre patiebatur Thorntonem e conspectu abire. Ex quo ille e tabernaculo exibat usque dum rediret, canis vestigiis eius haerebat. Nam domini qui brevi tempore ei in septentrione praefuerant timorem iniecerant ne quis dominus perpetuo maneret. Verebatur ne Thornton quoque e vita sua evanesceret, sicut Perrault, Franciscus et auriga Scotici et indigenae generis evanuerant. Ne per quietem quidem nocturnam ab hoc timore liberabatur.
Tum somnum excutiens per frigus ad tentorii ostium tacitus reptabat, ubi stans spiritum dormientis domini auscultabat.
Quamquam tanta erat eius in Ioannem Thorntonem caritas, quae mansuetudinis et cultus humani vim quandam significare videbatur, tamen ferina natura, quam septentrionalis terra in eo excitaverat, adhuc vigebat. Fides et amor, quae inter tectum et focum nasci solent, illi erant; sed simul feritatem astutiamque retinebat. Ipse naturae ferae particeps, e solitudine ad ignem Thorntonis venerat, non quasi canis ex mollibus regionibus meridianis profectus, cui multis aetatum successionibus domestica disciplina naturam impressisset.
Propter vehementissimum in hunc virum amorem ab eo furari non poterat; at quidquid ab alio homine in quibuslibet aliis castris arripere poterat, nullo temporis momento cunctabatur, et tanta arte furabatur ut deprehendi non posset.
Faciem corpusque dentium multorum canum cicatrices signabant; nec minus ferociter quam antea, sed callidius, pugnabat. Skeet et Nig adeo miti erant ingenio ut lites non quaererent, praesertim cum ad Thorntonem pertinerent. Canis autem peregrinus, cuiuscumque generis aut virtutis esset, aut Buck principatum cito agnoscebat aut in certamine vitae cum formidabili adversario versabatur. Buck enim misericordiam nesciebat.
Legem fustis et dentium penitus didicerat; opportunitatem nullam omittebat nec ab hoste, quem ad mortem impellere coeperat, recedebat. A Spitz et a praecipuis canibus certaminibus assuetis, qui in agminibus publicis et tabellariorum erant, didicerat medium iter nullum esse. Aut vincere aut vinci necesse erat; misericordia autem infirmitatis indicium habebatur. In vita primaeva misericordia locum non habebat; pro metu accipiebatur, quo errore mors adducebatur.
Occidere aut occidi, edere aut edi, ea lex erat; huic legi ab ultima antiquitate traditae Buck parebat.
Antiquior ipse erat quam dies quos vixerat, quam spiritus quos duxerat. Praeterita praesentibus iungebat, atque aeternitas quae post tergum eius iacebat tanto quodam numero per ipsum pulsabat ut illius motu teneretur, sicut aestus maris et anni tempora suo ordine moventur.
Ad focum Ioannis Thorntonis sedebat, canis lato pectore, dentibus albis et pilo longo; post tergum vero canum omnis generis, semiluporum luporumque ferorum umbrae aderant, instantes atque instigantes, carnis qua vescebatur saporem una gustantes, aquam quam bibebat una sitientes, ventos simul odorantes, nemoris ferarum voces secum audientes atque interpretantes, affectus eius excitantes, actus gubernantes, cum eo cubantes et somniantes, immo ultra somnia eius progredientes atque ipsae materia somniorum factae.
Tam imperiose eum illae umbrae vocabant, ut in dies hominum consuetudo atque ea quae homines ab eo postulabant longius ab animo eius discederent. In intimo nemore vox quaedam resonabat; quam quotiens audiebat, arcana quadam vi pectus ei concutiente atque alliciente, a foco et solo pedibus hominum circumtrito aversus in silvas penetrare et porro semper progredi cupiebat, nescius quo aut cur; neque tamen quaerebat quo aut cur, tantopere vox illa in profundo silvae imperabat.
At quotiens in solum silvestre molle intactumque et sub viridem umbram pervenerat, amor Ioannis Thorntonis eum ad ignem retrahebat.
Solus Thornton eum retinebat. Reliqui homines pro nihilo erant. Viatores forte obvii eum laudare aut mulcere poterant; ille tamen frigidus manebat, et si quis nimis effuse blandiri vellet, surgebat atque discedebat. Cum Hans et Pete, socii Thorntonis, tandem in exspectata rate advenerunt, Buck eos ne aspicere quidem dignabatur, donec intellegeret eos Thorntoni familiares esse; postea aequo animo patiebatur eorum praesentiam et beneficia ita accipiebat, quasi ipsis gratiam faceret accipiendo.
Eadem qua Thornton benigna atque ampla animi indole praediti erant, vita humi atque cum natura coniuncta degentes, simpliciter cogitantes, res perspicue videntes; itaque, antequam ratem ad magnum gurgitem prope officinam lignariam apud Dawson deduxerunt, animum Buck moresque satis perspexerant neque eam sibi familiaritatem postulabant qua Skeet et Nig cum illo utebantur.
Interea amor Buck in Thorntonem cotidie maior fieri videbatur. Hic solus omnium hominum poterat aestivo itinere sarcinam dorso eius imponere. Nihil tam grave erat quod, imperante Thorntone, Buck suscipere recusaret. Olim, cum e pretio ratis commeatum expeditioni sibi comparassent atque Dawson relicto ad fontes fluminis Tanana proficiscerentur, tres viri canesque in vertice rupis consederant, quae trecentos pedes Anglicos recta in saxa nuda subiecta praecipitabat.
Thornton prope marginem sedebat, Buck ad umerum eius. Subito temeraria quaedam libido animum viri cepit; Hans et Pete ad id quod temptaturus erat attendere iussit. «Salta, Buck!» imperavit, bracchio ultra praecipitium protenso. Proximo momento canem apud ipsam rupis oram correptum tenebat, dum Hans et Pete ambos retro in tutum trahebant.
«Prodigiosa res!» Pete dixit, cum periculum transisset iisque loquendi facultas redisset.
Thornton caput movit. «Immo res praeclara est atque simul terribilis. Scitisne me aliquando ipso metu percelli?»
«Nolim equidem talis homo esse», Pete certa voce respondit, capite ad Buck annuens, «qui te praesente hoc cane violare conetur.»
«Per Iovem!» Hans addidit. «Ne ego quidem talem virum esse velim!»
Antequam idem annus exiret, in oppido Circle City accidit ut quod Pete timebat re vera fieret. Burton, cui Niger cognomen erat, homo iracundus et malignus, in caupona cum homine nuper in septentrionem advecto et regionis imperito iurgium quaerebat; Thornton comiter medius intercessit. Buck, ut solebat, in angulo iacebat, capite inter anteriores pedes posito, omnes domini motus observans. Burton nullo praemonitu Thorntonem pleno umeri impetu pugno percussit. Thornton vi ictus in orbem actus vix a lapsu se continuit, cancellis ante mensam potoriam comprehensis.
Qui aderant sonum audiverunt, nec latratum nec ululatum, sed rugitum potius dicendum; simul Buck e solo in aerem exsiliens ad fauces Burtonis impetum facere viderunt. Ille brachium instinctu protendendo vitam servavit, sed retro in terram prostratus est Buck supra se incidente. Buck brachii carnem dentibus dimisit statimque fauces iterum petivit. Tum vir non nisi partem ictus avertere potuit, atque iugulum ei laceratum est.
Tum universa turba in canem incubuit atque eum pepulit; sed dum medicus sanguinem sistebat, Buck prope eos ultro citroque ibat, fremens saevis vocibus et identidem impetum repetere conatus, quem infestis fustibus armati prohibebant. Conventus fossorum ilico convocatus statuit iustam cani causam fuisse, qua provocatus impetum fecisset, eumque culpa liberavit. At fama iam eius stabilita erat; ex eo die nomen Buck per omnia Alascae castra pervulgatum est.
Postea eodem autumno Ioanni Thorntoni alio plane modo vitam servavit. Tres socii naviculam angustam ac praelongam contis, non remis, gubernandam per periculosam fluminis Quadraginta Milium cataractarum partem subducebant. Hans et Pete per ripam ibant, tenui fune Manilensi ab arbore ad arborem navem retinentes; Thornton in navicula manens contum adhibebat, quo descensum adiuvaret, simul praecepta in ripam clamans. Buck, in ripa sollicitus et anxius, pari cum navicula cursu procedebat, oculos a domino numquam amovens.
Ad locum maxime periculosum, ubi saxorum vix sub aqua latentium crepido in flumen procurrit, Hans funem remisit; et dum Thornton contum in flumen pellendo naviculam a saxis amoveret, ipse extremo fune retento ripam decurrit, ut, cum navicula scopulos praeterisset, eam rursus sisteret. Illa scopulos praeteriit et vi aquae non minore quam rotae molendinariae cursu deferebatur; at Hans fune repressit, nimis subito repressit.
Navicula converso impetu eversa ad ripam fundo sursum verso allisa est; Thornton autem ex ea proiectus secundis aquis in loca cataractarum omnium saevissima ferebatur, ubi nemo natando vitam servare posset.
Buck sine mora in flumen prosiluerat; trecentis fere virgis Anglicis inter aquas furentes enatatis, Thornton tandem consecutus est. Cum dominum caudam suam apprehendisse sensit, in ripam cursum convertit, omnibus viribus magnifici corporis natans. Sed ad ripam lente, secundum flumen incredibili celeritate ferebatur. Infra iam funestus aquarum fragor audiebatur, ubi aestus impetuosius rueret et saxis dentibus pectinis ingentis similibus in spumas innumeras discerperetur.
Terribilis erat aquae vis in primis praerupti descensus faucibus, atque Thornton intellexit se ad ripam pervenire non posse. Primum in scopulo vehementer tritus est, tum alteri contusus illisus, tertio denique tanto impetu impactus ut paene contereretur. Summam illius saxi lubricam partem ambabus manibus arripuit et Buck dimisso supra tumultum aquarum clamavit: «Abi, Buck! Abi!»
Buck adversus aquarum vim stare non valuit et deorsum abreptus est; omnibus viribus luctabatur neque retro natare poterat. Cum Thorntonis vocem idem imperium repetentem audivit, corpore ex aqua aliquantum erecto caput sustulit, quasi supremum domini conspectum petens; mox oboediens ad ripam versus natavit. Magno nisu natans a Pete et Hans in terram tractus est, ipso loco ubi iam natandi nulla spes et exitium proximum erat.
Sciebant virum in lubrico saxo contra illam vim aquae adhaerentem paucis tantum minutis durare posse. Itaque citissime ripam sursum petiverunt, longe supra locum ubi Thornton haerebat. Funem, quo naviculam antea continuerant, circa collum et umeros Buck ita religaverunt ut neque suffocari neque natando impediri posset; deinde in flumen eum miserunt. Fortiter enatavit, sed non satis recto cursu in medium alveum.
Errorem sero animadvertit, cum paene e regione Thorntonis venisset, sex tantum natationis ictibus ab eo distans, ipse tamen sine remedio praeter dominum abreptus.
Hans continuo funem firmiter religavit, quasi naviculam sisteret. Buck, fune in impetu aquarum subito adducto, sub undas vi retractus est nec emersit, donec corpus eius ripam illisum est et extrahi potuit. Semianimis aquaque paene suffocatus iacebat; Hans et Pete in eum se abiecerunt, corpus tundentes ut spiritus rediret aqua autem ex faucibus expelleretur. Ille aegre surrexit statimque concidit.
Tum ad eos pervenit tenuis Thorntonis vox; verba distinguere non poterant, sed intellexerunt eum in summo vitae discrimine versari. Illa domini vox Buck velut fulminis ictus concussit. Exsiliit, homines praecurrens ripam sursum ad locum unde prius in aquam missus erat festinavit.
Rursus funis alligatus, rursus Buck in flumen immissus est; hoc autem tempore recta in medium alveum enatavit. Semel erraverat, bis errare nolebat. Hans funem paulatim solvebat, ne laxaretur, Pete autem cavebat ne nodi convoluti impedirent. Buck cursum tenuit donec in rectam lineam supra Thorntonem pervenit; tum conversus, tamquam currus ferriviarius citissimus, secundis aquis in eum devolavit.
Thornton eum venientem conspexit; cum Buck, universa fluminis vi a tergo impellente, arietis instar in eum incurreret, manus protendit et ambo bracchia circa villosum collum coniecit. Hans funem arbori circumdedit et continuit; ilico Buck et Thornton sub aquas abrepti sunt. Iam hic iam ille altius elatus, spiritu intercluso ac paene suffocati, super asperum alveum trusi, scopulis lignisque impacti, versus ripam violenter ferebantur.
Thornton tandem ad se rediit, pronus in trunco flumine advecto iacens, dum Hans et Pete eum vehementer ultro citroque volutabant. Primo aspectu Buck quaesivit, super cuius corpus molle et mortuo simile Nig ululatum edebat, Skeet autem faciem udam oculosque clausos lambebat. Ipse Thornton toto corpore contusus atque laceratus, simul ac spiritum recepit, Buck sollicite contrectavit; tres ei costas fractas invenit.
«Actum est», pronuntiavit. «Hic castra ponimus.» Quod fecerunt, neque inde profecti sunt antequam costae Buck coaluerant iterque rursus facere potuit.
Eadem hieme apud Dawson aliud facinus Buck edidit, fortasse minus fortiter factum, sed quo nomen eius in Alasca quasi plures gradus in columna gentis insignibus caelata ascenderet. Hoc trium sociorum commodis praecipue profuit; nam ea pecunia et apparatu, quibus indigebant, potiti tandem in orientales terras incultas, ubi nondum fossores advenerant, iter iam diu optatum suscipere potuerunt. Initium rei ex sermone in taberna Eldorado ortum est, ubi homines de canibus sibi carissimis magnifice gloriabantur.
Cum Buck ob res gestas iam celebris esset, ceteri eius laudes impugnabant, et Thornton pertinaciter pro eo contendere coactus est. Post dimidiam horam quidam iactavit canem suum traham quingentis libris Anglicis oneratam loco movere et porro trahere posse; alter sexcentas libras, tertius septingentas cani suo tribuebat.
«Nugae!» Ioannes Thornton inquit. «Buck mille libras traham impositas movere potest.»
«Et ab haerente nive evellere? Et per centum virgas Anglicas trahere?» interrogavit Matthewson, vir inter locupletissimos aurifodinarum Bonanzae numeratus, qui de septingentis libris gloriatus erat.
«Etiam e nive gelu constricta evellere et per centum virgas trahere», Thornton placide respondit.
«Age igitur», Matthewson lente distincteque locutus est, ut omnes audirent, «mille mihi dollaria sunt, quibus contendo id fieri non posse. Ecce pignus.» Haec dicens sacculum pulveris aurei, farciminis magnitudine, magna vi in mensam tabernae deiecit.
Nemo verbum fecit. Iactantia Thorntonis, si quidem iactantia fuerat, manifesto certamine excepta erat. Sanguinem in faciem sibi ascendere sentiebat. Sua ipsius lingua in discrimen eum adduxerat. Nesciebat num Buck mille librarum pondus loco movere posset. Dimidiam tonnam, mille scilicet libras Anglicas! Magnitudo ipsa oneris eum terrebat. De viribus canis multa sibi persuadebat et saepe putaverat eum tanto muneri parem esse; sed numquam antea, sicut tum, rem ipsam faciendam animo obiecerat, duodecim virorum oculis in eum defixis, cunctis silentibus atque exspectantibus.
Praeterea mille dollariis carebat; iisdem Hans quoque et Pete carebant.
«Traha mea foris stat», Matthewson asperitate paene crudeli perrexit, «in qua viginti sacci farinae, singuli quinquagenarum librarum, imponuntur. Ne hoc igitur te impediat.»
Thornton nihil respondit, nescius quid diceret. Circumstantium vultus tamquam mente absens intuebatur, hominis similis qui animo perturbatus quaerat unde rursus cogitare incipiat. Tandem oculi in Iacobum O'Brien inciderunt, veterem amicum et ex opulentis fossoribus quos Mastodon reges appellabant. Hic conspectus quasi signum fuit quod eum ad id agendum commoveret, quod antea ne per somnium quidem suscepisset.
«Potesne mille mihi dollaria mutua dare?» paene susurrans interrogavit.
«Sane», O'Brien respondit, sacculum valde tumidum iuxta Matthewsonis sacculum cum sonitu deponens. «Sed haud equidem credo, Ioannes, canem istud opus perficere posse.»
Ex taberna Eldorado omnes in viam effusi sunt, ut certamen spectarent. Mensae relictae sunt; etiam ii qui aleas in taberna distribuebant atque aleatorum mensis praeerant exierunt, ut exitum sponsionis viderent ac de eventu pecuniam sponderent. Complures centeni homines, pellibus vestiti et manibus chirothecis protecti, circa traham agmen densum fecerunt. Traha Matthewsonis, mille libris farinae onerata, iam duas horas ibi constiterat; et, cum frigus ad sexaginta gradus Fahrenheitianos infra zerum pervenisset, laminae quibus traha nitebatur durae nivi congelatae adhaerebant.
Alii duos nummos contra unum offerebant, Buck traham ne movere quidem posse asseverantes. Orta est controversia quid esset traham ex nive evellere. O'Brien defendebat Thorntoni licere laminas trahae prius percutiendo e gelu expedire, dum Buck ipse traham immobilem e loco moveret. Matthewson autem contendebat ipsam laminarum e nive congelata liberationem in condicionibus sponsionis comprehendi. Plerique qui verba sponsionis audierant huic assensi sunt; itaque tria contra unum offerebantur Buck adversantia.
Nemo condicionem accipiebat; nullus canem id posse credebat. Thornton in sponsionem festinanter magna cum dubitatione susceperat; nunc autem traham ipsam intuens, rem iam non verbis sed oculis praesentem, atque decem canes ad eam iunctos in nive ante ipsam convolutos videns, facinus magis etiam impossibile videbatur. Matthewson laetitia efferebatur.
«Tria contra unum!» proclamavit. «Alia mille dollaria hac ratione opponam, Thornton. Quid dicis?»
In vultu Thorntonis dubitatio clare apparebat; sed pugnandi animus excitatus erat, qui rationes periculorum spernit, impossibilia agnoscere recusat, et nihil nisi certaminis vocem audit. Hans et Pete accersivit. Sacculi eorum exigui erant; cum suo coniunctis omnibus vix ducenta dollaria colligere poterant. Eo tempore fortuna eorum tam exhausta erat, ut hic omnis trium sociorum census esset; tamen eam summam sine haesitatione sexcentis dollariis Matthewsonis opposuerunt.
Decem canes ab iugo soluti sunt et Buck suo proprio instrumento ad traham iunctus est. Ipse communi ardore commotus erat, sentiebatque sibi aliquid magni propter Ioannem Thorntonem agendum esse. Fremitus laudantium exortus est, cum eius speciem admirarentur. Perfecta corporis valetudine erat, ne tantillum quidem pinguedinis superfluae habens; centum quinquaginta librae Anglicae, quibus pendebat, totidem virium constantiaeque testimonia erant. Pellis densa serici nitore fulgebat.
In collo et per umeros iuba, etiamsi quiescebat, semierecta erat et ad singulos motus attolli videbatur, tamquam nimia vis et vita singulos pilos moveret. Pectus latum et crura anteriora robusta ceteris membris respondebant, musculis sub cute densis glomeribus eminentibus. Homines musculos manibus temptantes tam duros esse quam ferrum affirmabant; sponsionum ratio ad duo contra unum rediit.
«Pro di immortales, domine!» balbutivit quidam e novis principibus aurifodinarum ad Skookum Benches. «Octingenta dollaria tibi pro eo offero, domine, ante experimentum; octingenta, qualis nunc est.»
Thornton caput negans movit et ad Buck accessit.
«Oportet te ab eo discedere», Matthewson reclamavit. «Sine canem libere agere, satisque spatii ei relinque.»
Turba tacuit; tantum voces eorum qui sponsiones duorum contra unum frustra offerebant audiebantur. Omnes Buck animal praeclarum esse fatebantur; sed viginti sacci farinae, singuli quinquaginta librarum, tam grave pondus esse videbantur, ut nummos e marsupiis depromere nemo auderet.
Thornton ad latus Buck genibus nixus est; caput eius ambabus manibus tenuit atque genam genae admovit. Non, ut solebat, eum ludens concussit neque tenera convicia submissa voce protulit, sed in aurem susurravit: «Per amorem quo me diligis, Buck! Per amorem quo me diligis!» Buck desiderio vix coercito leviter ingemuit.
Spectatores mirati intuebantur; res obscura et quasi magica fieri videbatur. Cum Thornton surgeret, Buck manum eius chirotheca munitam ore cepit et dentibus pressit, deinde tarde atque aegre dimisit. Hoc erat responsum, non verbis, sed amore datum. Thornton procul recessit.
«Nunc, Buck», dixit.
Buck loros tractus intendit, deinde per aliquot digitos Anglicos remisit. Haec erat ratio quam usu didicerat.
«Ad dextram!» Thorntoni vox in magno silentio acute insonuit.
Buck dextrorsum se convertit, atque motum subito impetu perfecit, quo funes laxos intendit atque impetum totius sui corporis, centum quinquaginta librarum pondere gravis, subito retinuit. Traha tremuit; sub laminis stridor siccus glaciei frangentis auditus est.
«Ad sinistram!» Thornton imperavit.
Buck eandem rem ad laevam fecit. Stridor in fragorem conversus est; traha oblique versa est et laminae aliquot digitos in latus labentes nivem stridentes rasuerunt. Ita a glacie soluta est traha. Homines suspenso spiritu stabant, neque ipsi se spiritum continere sentiebant.
«Nunc, trahe!»
Imperium Thorntonis velut sclopeti ictus per aera sonuit. Buck in anteriora se coniecit, loris repentino impetu vehementer tensis. Totum corpus in immensum conatum quasi in unum collectum erat, musculis sub sericeo pilo quasi animalibus vivis se contorquentibus et in nodos contrahentibus. Pectus grande prope terram demissum erat, caput porrectum et depressum; pedes summa celeritate movebantur, unguibus in nive dura compressa sulcos parallelos exarantibus. Traha titubavit et tremuit atque paulum processit.
Unus ex eius pedibus lapsus est, et quidam spectator palam ingemuit. Tum traha deinceps subsultibus procedere coepit, qui celeres videbantur, quamquam postea omnino non substitit: dimidium pollicis Anglici, unum pollicem, duos pollices. Paulatim subsultus minuebantur; et cum motus cresceret, Buck eos superans traham tandem aequabili nisu trahebat.
Homines spiritum receperunt, mirati se paulisper non respirasse. Thornton post tergum currebat, verbis brevibus atque hilari voce canem cohortans. Spatium antea mensum erat; cum prope lignorum congeriem veniret, quae centum virgarum Anglicarum terminum significabat, clamor exortus est atque auctus, donec, traha congestum lignorum praetergressa et iussu domini constituta, omnes ingenti voce exclamaverunt. Nemo se tenere poterat, ne Matthewson quidem. Petasi et chirothecae in aera iactabantur.
Homines dextras passim iungebant, nihil curantes cuius manum prehenderent, omnes confusis vocibus sine ordine laetitiam effundentes.
Thornton autem ad latus Buck in genua procidit; caput capiti admovit, illeque canem huc illuc quassabat. Qui propius accurrerunt audierunt eum Buck convicia ingerere, diu atque vehementer, sed mollissima caritatis voce.
«Pro di immortales, domine!» exclamavit ille Skookum Benches princeps. «Mille dollaria tibi pro eo dabo, domine, mille! Immo mille ducenta!»
Thornton surrexit; oculi lacrimis humebant, lacrimae palam per genas labebantur. «Domine», inquit ad illum divitem conversus, «minime, domine. Abi in malam rem, domine. Nihil benignius tibi dicere possum.»
Buck manum Thorntonis dentibus apprehendit; Thornton eum iterum huc atque illuc quassabat. Spectatores quasi uno consensu permoti reverenter retro concesserunt, nec postea quisquam temere eos interpellare ausus est.